Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιώργος ακίνδυνος Τζιουρας Μια μικρή διευκρίνιση για τον τελευταίο χαιρετισμό της μαμάς μου, της Αθηνάς.

Στις 14 σεπτεμβρίου 2026 και ωρα 04:00 μ.μ. Στον ιερό ναό αγίου αργυρίου στην επανομή . Σύμφωνα με την επιθυμία της, δεν θα θέλαμε στεφάνια, πέρα από το ένα στεφάνι που θα συνοδεύει την τελετή.

Αν κάποιος αισθάνεται ότι θέλει να φέρει κάτι για εκείνη, η επιθυμία της ήταν κάτι πολύ πιο απλό και κοντά στη φύση: σιτάρι, σίκαλη, κριθάρι και λεβάντα, καθώς και οποιοδήποτε λουλούδι επιθυμεί ο καθένας να αφήσει στον τελευταίο της αποχαιρετισμό.

Όποιος επιθυμεί, αντί για στεφάνι ή οποιαδήποτε άλλη προσφορά, μπορεί να συνεισφέρει στη δωρεά που θα γίνει στη μνήμη της.

Συγκεντρώνουμε χρήματα για τη «Φλόγα» – Σύλλογο Γονέων Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια - δηλαδή παιδιά με καρκίνο 🎗️👶 Θα υπάρχει και ένα κουτί στον χώρο για όποιον θέλει και το επιθυμεί να αφήσει ένα συμβολικό ποσό.

Πιστεύω πως αυτό θα την εξέφραζε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο: κάτι από τον τελευταίο της χαιρετισμό να γίνει βοήθεια για έναν άνθρωπο που τη χρειάζεται.

Για μένα, όμως, αυτή η ημέρα δεν είναι μόνο μια κηδεία.

Θέλω να τη δω σαν ένα τελευταίο αντάμωμα ανθρώπων που την αγάπησαν, που τους αγάπησε, που πέρασαν από τη ζωή της και άφησαν ο ένας κάτι μέσα στον άλλον.

Μια σύναξη για να πούμε όλοι μαζί έναν τελευταίο, αιώνιο χαιρετισμό στην Αθηνά, στη γιατρό, στη φίλη, στον άνθρωπο — και για μένα, πάνω απ’ όλα, στη μαμά μου.

Ένα αντίο όχι μόνο με θλίψη, αλλά και με ευγνωμοσύνη.

Γιατί όσο κι αν πονάει το γεγονός ότι πλέον δεν είναι δίπλα μου, μέσα σε όλη αυτή την οδύνη υπάρχει και ένα συναίσθημα που ίσως είναι δύσκολο να εξηγηθεί: ανακούφιση.

Ανακούφιση γιατί ξέρω ότι δεν πονάει άλλο.

Οι τελευταίες εβδομάδες ήταν πολύ σκληρές για εκείνη.

Την είδα να κουράζεται, να υποφέρει, να παλεύει για κάθε ανάσα και, παρ’ όλα αυτά, να παραμένει η ίδια γυναίκα που γνώριζα σε όλη μου τη ζωή.

Και όταν όλα τελείωσαν, μαζί με τον τεράστιο πόνο που ένιωσα, ένιωσα και κάτι ακόμη: μια παράξενη γαλήνη, γνωρίζοντας ότι εκείνη επιτέλους ηρέμησε.

Θέλω να πιστεύω ότι ολοκλήρωσε τον σκοπό της εδώ και ξεκίνησε το δικό της ταξίδι προς το φως.

Ένα ταξίδι χωρίς άλλον πόνο, χωρίς άλλον αγώνα, με τη γαλήνη και την αρμονία που τόσο της άξιζαν.

Μέσα σε μόλις μία ημέρα από τότε που έφυγε, έχω σκεφτεί πράγματα που ίσως δεν είχα καταφέρει να καταλάβω σε όλα τα χρόνια που ζήσαμε μαζί.

Συνειδητοποίησα, πάνω απ’ όλα, τι πραγματικά μου άφησε η μητέρα μου.

Δεν μου άφησε μια κληρονομιά που μετριέται σε χρήματα ή περιουσία.

Μου άφησε κάτι που για μένα έχει πολύ μεγαλύτερη αξία: τη γνώση της, το πείσμα της, τη δύναμή της, την περιέργειά της, την ανάγκη της να ψάχνει λίγο βαθύτερα, την άρνησή της να εγκαταλείπει έναν άνθρωπο επειδή όλοι οι υπόλοιποι έλεγαν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση — και, με έναν τρόπο που μου αρέσει να σκέφτομαι, ακόμη και τα ίδια της τα μιτοχόνδρια: ένα μικρό κομμάτι της δύναμης και της ενέργειάς της που συνεχίζει βιολογικά μέσα μου.

Μου έμαθε ότι η αποτυχία δεν είναι το τέλος.

Είναι ένα σημείο όπου κοιτάς τι πήγε λάθος, μαθαίνεις από τις πληγές σου που με τον καιρό γίνονται ουλές, και οι ουλές αυτές μένουν πάνω σου σαν ένα μάθημα που θα θυμάσαι για πάντα.

Ύστερα σηκώνεσαι και συνεχίζεις.

Και αν πέσεις ξανά, σηκώνεσαι ξανά.

Όχι επειδή πιστεύεις ότι είσαι ανίκητος.

Αλλά επειδή πιστεύεις ότι αξίζει να προσπαθείς.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο κομμάτι της κληρονομιάς της που θέλω να κρατήσω.

Δεν γνωρίζω πού ακριβώς θα με οδηγήσει ο δικός μου δρόμος και δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι μπορώ να γίνω εκείνη.

Δεν θέλω άλλωστε να αντικαταστήσω τη μητέρα μου — ένας άνθρωπος σαν εκείνη δεν αντικαθίσταται.

Θέλω όμως να πάρω όσα μου δίδαξε και να τα κουβαλήσω μπροστά.

Να συνεχίσω, με τον δικό μου τρόπο, να βοηθάω ανθρώπους.

Να συνεχίσω να μαθαίνω.

Να ψάχνω.

Να αμφισβητώ πρώτα τον ίδιο μου τον εαυτό.

Να έχω το θάρρος να παραδέχομαι ότι δεν γνωρίζω κάτι και ύστερα την υπομονή να καθίσω μέχρι να το μάθω.

Και εκεί όπου όλα μοιάζουν χαμένα, να μη βιάζομαι να πω «τελείωσε». Η μαμά αγαπούσε την Οδύσσεια, κι όσο περισσότερο σκέφτομαι τη ζωή της, τόσο περισσότερο τη βλέπω σαν ένα μεγάλο ταξίδι.

Μέχρι τώρα εκείνη κρατούσε το τιμόνι αυτού του καραβιού.

Σήμερα αισθάνομαι ότι μου το παρέδωσε.

Όχι μαζί με έναν χάρτη που έχει όλες τις απαντήσεις.

Αλλά μαζί με κάτι ίσως σημαντικότερο: την τόλμη να συνεχίσω ακόμη κι όταν ο χάρτης τελειώνει.

Ξέρω ότι μπροστά θα υπάρχουν λάθη, δυσκολίες και αποτυχίες.

Θα υπάρχουν στιγμές που θα νομίζω ότι δεν μπορώ να συνεχίσω.

Αλλά αν κάτι έμαθα από εκείνη, είναι ότι το αν θα πέσεις δεν έχει τόση σημασία όσο το αν θα αποφασίσεις να σηκωθείς.

Και θα σηκώνομαι.

Όσες φορές χρειαστεί.

Θα προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος, όχι για να αποδείξω κάτι σε κανέναν, αλλά γιατί πιστεύω ότι αυτό θα την έκανε περήφανη.

Η μητέρα μου έφυγε, αλλά όσα έδωσε στους ανθρώπους δεν έφυγαν μαζί της.

Βρίσκονται σε όσους βοήθησε, σε όσους δίδαξε, σε όσους αγάπησε και, φυσικά, μέσα σε εμένα.

Γι’ αυτό θέλω ο τελευταίος της χαιρετισμός να έχει και δάκρυα, αλλά να έχει και αγάπη.

Να έχει αναμνήσεις.

Να έχει ανθρώπους που θα χαμογελάσουν θυμούμενοι κάτι που είπε ή κάτι τρελό που έκανε.

Γιατί ξέρω πολύ καλά ότι ακόμη κι αν πονέσω, ακόμη κι αν λυγίσω ή κλάψω, εκείνη δεν θα ήθελε ποτέ να με δει να μένω κάτω.

Θα ήθελε να σηκωθώ, να χαμογελάσω ξανά, να συνεχίσω τη ζωή μου και να κάνω αυτό που αγαπάω — με ακόμη περισσότερη δύναμη, γνώση και αποφασιστικότητα.

Μαμά, εσύ ολοκλήρωσες τη δική σου Οδύσσεια.

Τώρα ξεκουράσου.

Το καράβι συνεχίζει.

Και θα προσπαθήσω να το οδηγήσω με όσα μου έμαθες: με γνώση, ανθρωπιά, πείσμα, θάρρος και με την πεποίθηση ότι ακόμη και όταν όλοι βλέπουν μπροστά τους έναν τοίχο, αξίζει τουλάχιστον να ψάξεις μήπως κάπου υπάρχει μια πόρτα.

Δεν ξέρω πόσες φορές θα αποτύχω σε αυτό το ταξίδι.

Ξέρω όμως ότι κάθε φορά θα προσπαθώ να σηκώνομαι ξανά.

Γιατί αυτό έβλεπα να κάνεις εσύ σε όλη σου τη ζωή.

Να μαθαίνεις, να προχωράς και να μη σταματάς επειδή ένας δρόμος έκλεισε.

Η κληρονομιά σου δεν χάθηκε.

Συνεχίζει μέσα στους ανθρώπους που άγγιξες.

Και συνεχίζει μέσα μου.

Και σε όσους από εσάς κάποια στιγμή αισθανθείτε ότι μπορώ να βοηθήσω σε κάτι, μπορείτε να μου στείλετε ένα μήνυμα.

Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ, με όσα γνωρίζω και με όσα θα συνεχίσω να μαθαίνω, ώστε η διάθεση της μητέρας μου να βοηθά τους ανθρώπους να συνεχίσει να υπάρχει και μέσα από εμένα. Facebook: Γιώργος Ακίνδυνος Τζιούρας Αφιερωμένο σ’ εσένα, με όλη μου την αγάπη. Ο γιος σου, Γιώργος. Ακολουθώντας τα χνάρια σου, προς τη γνώση, τη διαύγεια και το φως

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους