Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γράφει ο Haris Dimaras Πού βαδίζεις, αγαπημένη μου Φιλοσοφική; Η Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης κλείνει φέτος το Σεπτέμβριο 100 χρόνια ζωής.

Ήταν η πρώτη Σχολή που λειτούργησε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (μετέπειτα Αριστοτέλειο) και πέρασαν από αυτή τεράστια ονόματα της ελληνικής διανόησης. Μανώλης Τριανταφυλλίδης, Αλέξανδρος Δελμούζος, Ιωάννης Κακριδής, Εμμανουήλ Κριαράς, Λίνος Πολίτης, Κωνσταντίνος Ρωμαίος, Στίλπων Κυριακίδης, Δημήτρης Μαρωνίτης, Μανώλης Ανδρόνικος, Νίκος Χουρμουζιάδης, Δημήτρης Λυπουρλής, Κυριάκος Τσαντσάνογλου και πόσα ακόμη προοδευτικά πνεύματα άφησαν ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους ως καθηγητές. Η Φιλοσοφική μας υπήρξε το προπύργιο του Δημοτικισμού και κατάφερε να αποτρέψει την κηδεμονία της Αθήνας.

Καίρια η συμβολή της προοδευτικής κυβέρνησης του Αλέξανδρου Παπαναστασίου.

Μέσα στο αφιέρωμα μπορεί να καταλάβει κανείς την προσπάθεια του κατεστημένου της Αθήνας να ελέγξει την διακίνηση των φιλελεύθερων και προοδευτικών ιδεών, αλλά και το πώς τα χουντικά καθεστώτα δίωκαν κάποιες από τις σημαντικές μορφές της Σχολής οδηγώντας τους στην έξοδο. Η Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης υπηρέτησε πιστά το «Μούσαις χάρισε θύε», ήταν ο φάρος του προοδευτισμού σε μια κατά γενική ομολογία συντηρητική πόλη, η μήτρα της σκέψης, των ιδεών και κοιτίδα γόνιμου προβληματισμού. «Οι υποστηρίξεις των διατριβών των νέων συναδέλφων, όπως λ.χ. του Αντώνη Λιάκου και της Έλλης Σκοπετέα ήταν 'μάθημα'. Έβλεπες τους επιστήμονες να συζητούν, να διαφωνούν και αυτό σε εισήγαγε στην επιστήμη», μου λέει χαρακτηριστικά η Ελένη Χοντολίδου, Καθηγήτρια επί σειρά ετών στη Φιλοσοφική.

Δυστυχώς, το ένδοξο παρελθόν και η ιστορική αυτή κληρονομιά μοιάζουν, πια, απλά με μια γλυκιά νοσταλγία, μια σκόνη που κατακάθισε στα βιβλία και στους ψηλούς διαδρόμους της Παλιάς Φιλοσοφικής.

Τα ερωτήματα είναι αμείλικτά για το παρόν και το μέλλον της.

Δε φαίνεται, πλέον, φως στο τούνελ.

Πλην της κ. Χοντολίδου, μου μιλούν ακόμη οι Καθηγητές Θοδωρής Παπαγγελής, Βενετία Αποστολίδου, Βασίλης Γούναρης, Δημήτρης Μαυροσκούφης, Βασίλης Κάλφας.

Πολύτιμη και η συμβολή του Βασίλη Φούκα.

Αντί της κεντρικής εικόνας του άρθρου, στην οποία ο Γιάννης Ρίτσος γίνεται δέκτης αποθέωσης από εκατοντάδες φοιτητές (αρχείου Παππού-Ευαγγελίδη) επέλεξα να ποστάρω μία άλλη, από το 1976. Ο Δημήτρης Μαρωνίτης με τον Μανόλη Ανδρόνικο δίπλα του, στην πορεία για το Πολυτεχνείο στη Θεσσαλονίκη, με τους καθηγητές Ιωάννη Χασιώτη, Δημήτρη Λυπουρλή, Παναγιώτη Μουλλά, Γιώργο Σαββίδη, Θεόδ. Σαρικάκη, Άλκη Αγγέλου.

Το πανό κρατά η Χαρούλα Μαμζορίδου, τότε φοιτήτρια της Γαλλικής Φιλολογίας (ΠΗΓΗ: fb University studio press). Τότε που οι Καθηγητές ενέπνεαν και δεν ήταν απλά Ακαδημαϊκοί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους