Μήπως ένα μέρος σου εξακολουθεί να του είναι πιστό, κάθε φορά που αμφιβάλλεις για την αξία σου; Αν έζησες με έναν άνθρωπο που αμφισβητούσε την αξία σου, υποτιμούσε τις δυνατότητές σου, ακύρωνε όσα...

Πλήρες Κείμενο:

Μήπως ένα μέρος σου εξακολουθεί να του είναι πιστό, κάθε φορά που αμφιβάλλεις για την αξία σου; Αν έζησες με έναν άνθρωπο που αμφισβητούσε την αξία σου, υποτιμούσε τις δυνατότητές σου, ακύρωνε όσα κατάφερνες και σε έκανε να αισθάνεσαι ότι ποτέ δεν είσαι αρκετός, η σχέση μπορεί να έχει τελειώσει και παρ’ όλα αυτά εκείνος να εξακολουθεί να κατέχει χώρο μέσα σου.

Μπορεί να έχει φύγει από τη ζωή σου.

Μπορεί ακόμη και να μην υπάρχει πια.

Κι όμως, η φωνή του να ακούγεται.

Όχι όταν αποτυγχάνεις.

Όταν πετυχαίνεις.

Όταν οι δυνατότητές σου απογειώνονται.

Όταν αρχίζεις να καταλαμβάνεις τον χώρο που κάποτε σου έμαθαν ότι δεν δικαιούσαι.

Και τότε εμφανίζεται ένας παράξενος φόβος.

Όχι πάντα ο φόβος ότι θα αποτύχεις.

Μερικές φορές είναι ο φόβος ότι θα τα καταφέρεις τόσο πολύ, ώστε δεν θα μπορείς πια να πιστεύεις όσα σου έλεγαν για σένα.

Και αυτό είναι μια τεράστια ψυχική ανατροπή.

Γιατί η χρόνια απαξίωση δεν σε πληγώνει μόνο τη στιγμή που συμβαίνει.

Αν επαναλαμβάνεται για χρόνια, μπορεί να εγκατασταθεί μέσα στον τρόπο που βλέπεις τον εαυτό σου.

Κάποια στιγμή ο άλλος δεν χρειάζεται να βρίσκεται απέναντί σου για να σου λέει: «Δεν μπορείς.» «Δεν αξίζεις.» «Δεν είσαι αρκετός.» Έχεις μάθει να το λες εσύ για λογαριασμό του.

Και εκεί βρίσκεται ίσως ένα από τα τελευταία οχυρά ενός κακοποιητικού δεσμού.

Όχι στην παρουσία του άλλου.

Στην εξουσία που εξακολουθεί να έχει η ματιά του πάνω στη δική σου.

Γι’ αυτό ο βαθύτερος αποχωρισμός δεν συμβαίνει πάντα όταν κλείνει η πόρτα και φεύγεις.

Συμβαίνει όταν παύεις να βλέπεις τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια εκείνου που χρειάστηκε να σε μικρύνει.

Και αυτό μπορεί να φέρει φόβο.

Μπορεί ακόμη να φέρει ενοχή.

Γιατί κάθε φορά που προχωράς, κάθε φορά που αναγνωρίζεσαι, κάθε φορά που επιτρέπεις στον εαυτό σου να έχει περισσότερα, διαπράττεις μέσα σου μια μεγάλη «ανυπακοή»: αρνείσαι να παραμείνεις αυτό που σου είπαν ότι είσαι.

Και ίσως ένα κομμάτι σου να το βιώνει ακόμη σαν προδοσία.

Σαν να προδίδεις εκείνον.

Σαν να προδίδεις τη σχέση.

Σαν να εγκαταλείπεις την παλιά σου ταυτότητα.

Αλλά υπάρχει μια αλήθεια που χρειάζεται να ειπωθεί χωρίς φόβο: Δεν προδίδεις κανέναν όταν παύεις να πιστεύεις την απαξίωσή του.

Δεν είσαι άπιστος σε έναν δεσμό επειδή αναπτύσσεσαι.

Δεν ακυρώνεις όσα έζησες επειδή αρνείσαι να συνεχίσεις να ζεις σύμφωνα με αυτά.

Και δεν χρωστάς σε κανέναν να παραμείνεις μικρός για να δικαιώσεις όσα πίστεψε ή είπε για σένα.

Κάποτε επιβίωσες μέσα σε μια πραγματικότητα όπου κάποιος επέμενε ότι αξίζεις λιγότερο.

Τώρα η ίδια σου η ζωή μπορεί να τον διαψεύδει.

Και ίσως αυτό να είναι που σε τρομάζει περισσότερο: να αντέξεις να δεις πόσο άδικο είχε.

Γιατί τότε δεν χάνεται μόνο μια παλιά πεποίθηση.

Χάνεται και ο τελευταίος τρόπος με τον οποίο εκείνος εξακολουθούσε να έχει εξουσία πάνω σου.

Ο άνθρωπος μπορεί να έχει φύγει εδώ και χρόνια.

Δεν χρειάζεται να συνεχίσεις να ζεις μέσα στην ετυμηγορία του.

Η ζωή σου δεν του ανήκει. Και η αξία σου δεν ήταν ποτέ δική του για να την ορίσει. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους