Original Post

Πλήρες Κείμενο:

RIP ΠΑΤΡΙΣΙΟ ΓΚΟΥΣΜΑΝ (1941-2026) O Χιλιανός Πατρίσιο Γκουσμάν, που μας έγνεψε αντίο χθες στα 85 του χρόνια, ήταν χωρίς καμία υπερβολή μια μοναδική και sui generis περίπτωση δημιουργού και ντοκιμαντερίστα.

Και το φευγιό του, καταδικασμένο ίσως με τους μοντέρνους όρους του κινηματογραφικού θεάματος, να περάσει στα ψιλά, αφήνει ένα κενό εξ ορισμού αναντικατάστατο, αλλά και όλους εμάς που αγαπήσαμε το σινεμά με του με ένα γλυκόπικρο χαμόγελο στο στόμα.

Έχοντας υποστεί βασανιστήρια από το καθεστώς Πινοτσέτ, ο Γκουσμάν κατέφυγε στην Ευρώπη ως εξόριστος και μετέτρεψε το ανοιχτό τραύμα της πατρίδας του σε στοχασμό και δάκρυ, σε ένα υφαντό από πληγές και όνειρα.

Αρχικά γνωστός για τη συνταρακτική τριλογία «Η μάχη της Χιλής», ένα κειμήλιο για το σινεμά της τεκμηρίωσης, που αναψηλαφεί τα δραματικά γεγονότα που οδήγησαν στο πραξικόπημα του Πινοτσέτ, ο Γκουσμάν έγινε γνωστός σε ένα πιο ευρύ κοινό μέσα από μια νέα τριλογία, η οποία σφράγισε την όψιμη καριέρα του.

Οι ταινίες «Νοσταλγώντας το φως» (Nostalgia de la luz, 2010), «Το μαργαριταρένιο κουμπί» (El botón de nácar, 2015) και «Η οροσειρά των ονείρων» (La cordillera de los sueños, 2019) μας ταξιδεύουν από την έρημο Ατακάμα έως τη Γη του Πυρός και από εκεί στην οροσειρά των Άνδεων: σε ένα χειροπιαστό κι όμως αλλόκοσμο σύμπαν τρυφερότητας και πόνου, συνδέοντας την εκκωφαντική σιωπή των τόπων με τα βουβά δράματα των ανθρώπων.

Η τριλογία του Γκουσμάν αναζητεί εκείνο το επώδυνο χνάρι της συλλογικής μνήμης, που κουβαλάει ένα φορτίο εύθραυστο και συγχρόνως άφθαρτο.

Αφουγκράζεται με ευλάβεια και ρίχνει επίμονα βλέμματα παντού: στα σκοτεινά νερά και στην καυτή άμμο, στα μακρινά αστέρια και στους προαιώνιους βράχους.

Αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να συμβαδίζει η απέραντη ομορφιά του κόσμου με την ανείπωτη φρίκη των ατιμώρητων εγκλημάτων.

Και μέσα από τις εικόνες του μπορείς σχεδόν να ακούσεις τις φωνές των εκτοπισμένων και των αγνοούμενων, τις νεκρές γλώσσες των αυτόχθονων που αφανίστηκαν από τους κονκισταδόρες, το μονίμως λειψό πένθος εκείνων που έμειναν πίσω δίχως λύτρωση ή απαντήσεις.

Σινεμά φτιαγμένο από υλικά γήινα και υπερβατικά, σινεμά ωμού και μαγικού ρεαλισμού την ίδια στιγμή, μεγαλειώδες και συγχρόνως ταπεινό. Σε ευχαριστούμε, κύριε Γκουσμάν. Καλό ταξίδι στους ουρανούς και στους βυθούς. (Από CineDogs

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους