Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η μητέρα και η αδελφή του συζύγου μου έμεναν στο σπίτι μου και ζούσαν εις βάρος μου, αλλά για κάποιο λόγο η πεθερά μου αποκαλούσε εμένα παράσιτο. — Αυτή είναι το παράσιτο, αυτό ακριβώς είναι.

Καλοπερνάει: έτοιμο σπίτι, άντρας δίπλα της, όλα πληρωμένα.

Ζει και χαίρεται τη ζωή της, είπε η Νίνα Στεπάνοβνα χαμηλόφωνα, αλλά καθαρά. Η Βαρβάρα περνούσε εκείνη τη στιγμή μπροστά από το δωμάτιο των επισκεπτών, κρατώντας δύο βαριές σακούλες από την παράδοση, και ετοιμαζόταν να στρίψει προς την κουζίνα.

Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη, κι έτσι κάθε λέξη ακούστηκε τόσο καθαρά, σαν η συζήτηση να γινόταν επίτηδες για να την ακούσει. — Μαμά, πιο σιγά, απάντησε η Ζάννα.

Θα σε ακούσει. — Και λοιπόν; Λέω ψέματα; Ο Ντεμιάν σηκώνει μόνος του όλο το βάρος αυτού του σπιτιού, ενώ εκείνη μόνο διατάζει. Η Βαρβάρα σταμάτησε.

Όχι για πολύ.

Μόνο για δύο δευτερόλεπτα.

Κοίταξε τα χερούλια από τις σακούλες που είχαν χωθεί στα δάχτυλά της και έπειτα έστρεψε το βλέμμα της προς τη μισάνοιχτη πόρτα.

Στη μία σακούλα υπήρχαν λαχανικά, κρέας, τυρί και φρούτα, τα οποία η Νίνα Στεπάνοβνα είχε βάλει η ίδια στη λίστα εκείνο το πρωί.

Στην άλλη υπήρχαν γιαούρτια συγκεκριμένης μάρκας, μεταλλικό νερό και ο καφές που άρεσε στη Ζάννα.

Όλα αυτά μόλις είχαν πληρωθεί με την κάρτα της Βαρβάρας.

Χαμογέλασε σιωπηλά στον εαυτό της και συνέχισε τον δρόμο της.

Στην κουζίνα άφησε τις σακούλες πάνω στο τραπέζι, άρχισε να τακτοποιεί τα ψώνια στις θέσεις τους και, για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό, δεν ένιωσε καμία απολύτως ανάγκη να δικαιολογήσει την αγένεια των άλλων λόγω κούρασης, ηλικίας ή ιδιορρυθμιών του χαρακτήρα τους.

Τα προϊόντα της Νίνα Στεπάνοβνα μπήκαν στο ψυγείο.

Τα γιαούρτια της Ζάννας τα έβαλε στο επάνω ράφι. Η Βαρβάρα έβαλε τον καφέ στο ντουλάπι και κοίταξε μηχανικά την απόδειξη στην εφαρμογή.

Το ποσό ήταν σημαντικό.

Ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι τέτοιες παραδόσεις όλο το καλοκαίρι είχαν γίνει σχεδόν καθημερινές.

Έξω από το παράθυρο ήταν ένας καυτός Αύγουστος.

Ο ξηρός αέρας μύριζε ήδη σκόνη, μήλα και ξύλο που είχε ζεσταθεί όλη μέρα.

Το καλοκαίρι πλησίαζε στο τέλος του, ενώ οι επισκέπτες που είχαν έρθει στις αρχές Ιουνίου για μερικές εβδομάδες συνέχιζαν να μένουν στο σπίτι τόσο σίγουροι, σαν το μόνο που σκόπευαν να κάνουν το φθινόπωρο ήταν να αλλάξουν τις καλοκαιρινές παντόφλες τους με πιο ζεστές. Η Νίνα Στεπάνοβνα εμφανίστηκε πρώτη.

Στα τέλη Μαΐου τηλεφώνησε στον γιο της και του ανακοίνωσε ότι επιτέλους αποφάσισε να κάνει μεγάλη ανακαίνιση στο δυάρι της. — Εκεί θα μου ξηλώσουν τα πατώματα, θα αλλάξουν τις υδραυλικές εγκαταστάσεις και θα διαλύσουν την κουζίνα.

Δεν πρόκειται να ζήσω μέσα στη σκόνη.

Ντεμιάν, μπορώ να μείνω στο σπίτι σας για τρεις εβδομάδες; Μόλις τελειώσουν τις πιο βρόμικες εργασίες, θα φύγω αμέσως. Ο Ντεμιάν τότε κοίταξε τη Βαρβάρα. — Φυσικά, ας έρθει, απάντησε εκείνη.

Γιατί όχι; Το σπίτι ήταν ευρύχωρο.

Εκτός από το υπνοδωμάτιό τους, το γραφείο της Βαρβάρας και το μεγάλο σαλόνι, υπήρχε ξεχωριστό δωμάτιο επισκεπτών.

Στον δεύτερο όροφο υπήρχε επίσης ένα μικρό δωμάτιο που χρησιμοποιούσαν για την αποθήκευση πραγμάτων. Η Νίνα Στεπάνοβνα ήρθε με δύο βαλίτσες, ένα κουτί με φάρμακα, αρκετές σακούλες με ρούχα και μια τεράστια τσάντα, στην οποία με κάποιον τρόπο κατάφερε να χωρέσει ένα πιστολάκι μαλλιών, το δικό της μαξιλάρι, παντόφλες σπιτιού και τα μισά από τα μαγειρικά σκεύη της κουζίνας. — Δεν θα μείνω για πολύ, γι’ αυτό δεν πήρα τίποτα περιττό, εξήγησε. Η Βαρβάρα κοίταξε τις βαλίτσες, αλλά δεν σχολίασε τίποτα.

Τις πρώτες ημέρες όλα πράγματι κυλούσαν ήρεμα.

Η πεθερά της τα πρωινά ρωτούσε αν ενοχλεί, τακτοποιούσε μόνη της ό,τι χρησιμοποιούσε και μερικές φορές ετοίμαζε το δείπνο. Η Βαρβάρα μάλιστα απορούσε γιατί στο παρελθόν αγχωνόταν τόσο πολύ πριν από την άφιξή της.

Ύστερα τηλεφώνησε η Ζάννα.

Η αδελφή του Ντεμιάν ήταν τριάντα δύο ετών.

Εργαζόταν ως υπεύθυνη σε ένα μικρό ινστιτούτο αισθητικής και εδώ και αρκετά χρόνια νοίκιαζε διαμερίσματα.

Στις αρχές Ιουνίου έληξε το τελευταίο της συμβόλαιο ενοικίασης. — Η ιδιοκτήτρια θέλει να αυξήσει το ενοίκιο και έτσι κι αλλιώς το καλοκαίρι σχεδόν δεν βρίσκομαι στο σπίτι.

Μπορώ ναμείνω μαζί σας για έναν μήνα; ρώτησε τον αδελφό της.

Μέχρι τότε θα ψάξω να βρω κάτι άλλο. Ο Ντεμιάν γύρισε ξανά προς τη γυναίκα του. Η Βαρβάρα ανασήκωσε τους ώμους. — Υπάρχει αρκετός χώρος. Η Ζάννα ήρθε τρεις ημέρες αργότερα.

Είχε ακόμη περισσότερα πράγματα από τη μητέρα της.

Δύο βαλίτσες, μια αθλητική τσάντα, ένα κουτί με παπούτσια, καλλυντικά, μια καφετιέρα και ένα φυτό εσωτερικού χώρου σε μια βαριά γλάστρα. — Δεν θα είναι για πολύ, ανακοίνωσε χαρούμενα.

Το δωμάτιο στον δεύτερο όροφο μετατράπηκε προσωρινά σε υπνοδωμάτιο της Ζάννας.

Τις δύο πρώτες εβδομάδες κανείς δεν ενοχλούσε ιδιαίτερα κανέναν. Ο Ντεμιάν έφευγε για τη δουλειά το πρωί. Η Βαρβάρα εργαζόταν από το σπίτι ένα μέρος της εβδομάδας και τις υπόλοιπες ημέρες πήγαινε στο γραφείο.

Ασχολούνταν με τις προμήθειες για μια αλυσίδα μικρών καταστημάτων και είχε συνηθίσει να σχεδιάζει τα πάντα εκ των προτέρων: τις παραδόσεις, τις πληρωμές, τη συντήρηση του σπιτιού, τα τρόφιμα... Διаβάστε τη συνέχειа στ0 σχόλι0👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους