Original Post

Πλήρες Κείμενο:

# Από τον αετό θα μάθεις να πετάς… Από τον αετό θα μάθεις να πετάς ψηλά.

Να ανοίγεις τα φτερά σου όταν φυσούν δυνατοί άνεμοι.

Να μη φοβάσαι τα ύψη.

Να μη μένεις χαμηλά μόνο και μόνο επειδή εκεί αισθάνεσαι πιο ασφαλής.

Θα μάθεις να κοιτάς μακριά, να βλέπεις πέρα από το σήμερα και να μην αφήνεις τις δυσκολίες να σου κλείνουν τον ορίζοντα.

Ίσως από τον αετό να μάθεις ακόμη και να χορεύεις με τον άνεμο.

Να μην πολεμάς κάθε δυσκολία, αλλά κάποιες φορές να χρησιμοποιείς τη δύναμή της για να ανέβεις πιο ψηλά.

Όμως υπάρχει κάτι που κανένας αετός, κανένας δάσκαλος και κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να σου μάθει ολοκληρωτικά: **να περπατάς στη ζωή.** Αυτό θα το μάθεις μόνος σου.

Θα το μάθεις μέσα από τους δρόμους που θα διαλέξεις.

Από τα σωστά σου, αλλά και από τα λάθη σου.

Από τις φορές που θα γελάσεις, αλλά κυρίως από τις φορές που θα πονέσεις.

Θα το μάθεις όταν εμπιστευτείς ανθρώπους και απογοητευτείς.

Όταν δώσεις αγάπη και δεν πάρεις την ίδια πίσω.

Όταν κάνεις σχέδια και η ζωή τα αλλάξει μέσα σε μια στιγμή.

Όταν σταθείς μπροστά σε ένα σταυροδρόμι και κανείς δεν μπορεί να αποφασίσει για σένα.

Τότε αρχίζεις πραγματικά να μαθαίνεις να περπατάς.

Θα πέσεις.

Και ίσως κάποιες φορές να πέσεις τόσο δυνατά, ώστε να πιστέψεις πως δεν έχεις τη δύναμη να σηκωθείς ξανά.

Κι όμως, εκεί ακριβώς βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα της ζωής.

Δεν μεγαλώνουμε μόνο όταν πετυχαίνουμε.

Μεγαλώνουμε και όταν σηκωνόμαστε.

Κάθε πληγή μπορεί να γίνει μάθημα.

Κάθε απογοήτευση μπορεί να γίνει σοφία.

Κάθε δάκρυ μπορεί να μας μάθει να καταλαβαίνουμε καλύτερα τα δάκρυα των άλλων.

Η ζωή δεν είναι ένας δρόμος στρωμένος μόνο με λουλούδια.

Έχει πέτρες, ανηφόρες, σκοτεινά μονοπάτια και στιγμές που δεν γνωρίζεις προς τα πού να πας.

Αλλά έχει και ξημερώματα.

Έχει ανθρώπους που εμφανίζονται εκεί που δεν τους περιμένεις και σου κρατούν το χέρι.

Έχει μια αγκαλιά που έρχεται την κατάλληλη στιγμή.

Έχει ένα «μη φοβάσαι» όταν όλα μέσα σου φοβούνται.

Και πάνω απ’ όλα, για εκείνον που πιστεύει, υπάρχει πάντοτε ο Θεός.

Μπορεί να μη σου αφαιρέσει κάθε δύσκολο δρόμο, αλλά δεν σε αφήνει να τον περπατήσεις μόνος.

Και κάποτε, κοιτάζοντας πίσω, θα καταλάβεις ότι ακόμη και οι δρόμοι που σε πλήγωσαν σε δίδαξαν κάτι.

Οι άνθρωποι που έφυγαν σου έμαθαν να εκτιμάς εκείνους που μένουν.

Οι αποτυχίες σου έμαθαν να είσαι ταπεινός.

Οι δυσκολίες σου έμαθαν πόση δύναμη έκρυβες μέσα σου.

Και οι πτώσεις σου σου έμαθαν το σημαντικότερο: **να σηκώνεσαι.** Γι’ αυτό μη φοβάσαι αν σήμερα περπατάς αργά.

Δεν χρειάζεται να τρέχεις συνεχώς.

Μερικές φορές το πιο γενναίο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος είναι απλώς να συνεχίσει.

Ένα βήμα σήμερα.

Ένα ακόμη αύριο.

Και κάπως έτσι διανύεται ολόκληρη η ζωή.

Από τον αετό, λοιπόν, μάθε να πετάς.

Μάθε να υψώνεσαι πάνω από μικρότητες, κακίες και απογοητεύσεις.

Μάθε να χορεύεις με τους ανέμους της ζωής χωρίς να τους αφήνεις να σε συντρίψουν.

Αλλά το περπάτημα… Αυτό θα το μάθεις εσύ.

Με υπομονή.

Με πίστη.

Με ταπείνωση.

Με αγάπη.

Και όταν κάποτε κοιτάξεις πίσω τον δρόμο που διένυσες, ίσως καταλάβεις ότι το μεγαλύτερο κατόρθωμα δεν ήταν οι φορές που πέταξες ψηλά.

Ήταν οι φορές που έπεσες χαμηλά… **και παρ’ όλα αυτά σηκώθηκες και συνέχισες να περπατάς.** *π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος*

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους