Δεν αρκεί να ορκιστείς ότι δεν θα γίνεις σαν τους γονείς σου Πολλοί άνθρωποι, όταν γίνονται γονείς, δίνουν μια υπόσχεση στον εαυτό τους: «Εγώ δεν θα κάνω στο παιδί μου όσα έκαναν σε μένα». Θα είναι...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θα ακούν χωρίς να απορρίπτουν, θα καθοδηγούν χωρίς να ταπεινώνουν, θα αγαπούν χωρίς όρους.

Κι όμως, κάποια στιγμή ακούνε τη φωνή της μητέρας ή του πατέρα τους να βγαίνει από το δικό τους στόμα.

Αντιδρούν με την ίδια σκληρότητα, αποσύρονται με την ίδια παγωμένη σιωπή ή προσπαθούν να ελέγξουν το παιδί τους με τον ίδιο φόβο που κάποτε έλεγχε εκείνους.

Δεν συμβαίνει επειδή δεν προσπάθησαν αρκετά.

Συμβαίνει επειδή δεν αρκεί να απορρίψεις συνειδητά ένα μοτίβο για να πάψει αυτό να ζει μέσα σου.

Όσα βίωσες ως παιδί δεν καταγράφηκαν μόνο στη μνήμη σου.

Έγιναν ο τρόπος με τον οποίο έμαθες να αντιλαμβάνεσαι την αγάπη, τη σύγκρουση, την εγγύτητα, το λάθος και την εξουσία.

Όταν κάτι επαναλαμβάνεται επί χρόνια, παύει να σου φαίνεται συμπεριφορά.

Σου φαίνεται φυσιολογικότητα.

Δεν μπορείς, λοιπόν, να αλλάξεις εύκολα αυτό που δεν αναγνωρίζεις ως προβληματικό.

Και ακόμη κι όταν το αναγνωρίσεις, σε στιγμές πίεσης δεν αντιδράς πάντα σύμφωνα με όσα γνωρίζεις.

Αντιδράς σύμφωνα με όσα έχεις βιώσει.

Η εξάντληση, ο φόβος και το άγχος αποδυναμώνουν την ικανότητά σου να σταθείς ανάμεσα σε αυτό που αισθάνεσαι και σε αυτό που κάνεις.

Τότε επιστρέφεις στον παλιό, γνώριμο δρόμο.

Το τραύμα δεν μεταδίδεται μόνο μέσα από πράξεις που επαναλαμβάνονται.

Μεταδίδεται και μέσα από όσα δεν μπορούμε να αντέξουμε στα παιδιά μας.

Ο γονιός που ντροπιάστηκε όταν έκλαιγε μπορεί να εκνευρίζεται με τα δάκρυα του παιδιού του.

Εκείνος που τιμωρούνταν όταν θύμωνε μπορεί να πανικοβάλλεται μπροστά στην οργή του.

Εκείνος που έπρεπε να είναι πάντοτε δυνατός μπορεί να αντιμετωπίζει την ευαλωτότητα ως αδυναμία.

Δεν αντιδρά μόνο στο παιδί που βρίσκεται μπροστά του.

Αντιδρά και στο παιδί που υπήρξε κάποτε ο ίδιος, στις ανάγκες που έμαθε να καταπίνει και στα συναισθήματα που δεν του επιτράπηκε να εκφράσει.

Μια μητέρα μού έλεγε στο γραφείο μου: «Υποσχέθηκα ότι δεν θα φωνάξω ποτέ όπως φώναζε η μητέρα μου.

Κι όμως, όταν η κόρη μου αντιδρά, χάνω τον έλεγχο». Σταδιακά κατάλαβε ότι δεν τη θύμωνε μόνο η συμπεριφορά της κόρης της.

Την αναστάτωνε η ελευθερία της να διαφωνεί, μια ελευθερία που η ίδια δεν είχε ποτέ.

Αυτό που δεν είχε επιτραπεί στη μητέρα ως παιδί, δυσκολευόταν τώρα να το επιτρέψει στην κόρη της.

Κάποιες φορές, στην προσπάθειά σου να μη μοιάσεις στους γονείς σου, πηγαίνεις στο αντίθετο άκρο.

Αν μεγάλωσες με αυστηρότητα, δυσκολεύεσαι να θέσεις οποιοδήποτε όριο.

Αν τα συναισθήματά σου αγνοούνταν, μπορεί να παρακολουθείς με αγωνία κάθε συναίσθημα του παιδιού σου.

Όμως το αντίθετο ενός τραυματικού άκρου δεν είναι πάντα η υγεία.

Ένα παιδί χρειάζεται ελευθερία, αλλά χρειάζεται και δομή.

Χρειάζεται να αναγνωρίζονται τα συναισθήματά του, αλλά όχι να γίνονται το κέντρο γύρω από το οποίο περιστρέφεται ολόκληρη η οικογένεια.

Το παιδί σου δεν χρειάζεται να του δώσεις απλώς όσα στερήθηκες εσύ.

Χρειάζεται να δεις τι χρειάζεται εκείνο.

Αυτή η αλλαγή περιλαμβάνει και οδύνη.

Κάθε φορά που προσφέρεις στο παιδί σου κάτι που δεν έλαβες, συναντάς ξανά τη δική σου στέρηση.

Βλέπεις καθαρότερα τους γονείς σου, όσα μπορούσαν να σου δώσουν και όσα δεν μπόρεσαν.

Αναγνωρίζεις και τον άνθρωπο που ίσως θα είχες γίνει αν είχες μεγαλώσει διαφορετικά.

Η ντροπή, όμως, δεν σπάει κανέναν κύκλο.

Σε κρατά απορροφημένο στην εικόνα του «κακού γονιού» και σε απομακρύνει από το παιδί που χρειάζεται να συναντήσεις.

Η ευθύνη λέει: «Το έκανα.

Σε πλήγωσα.

Θέλω να καταλάβω και να επανορθώσω». Η ντροπή λέει: «Είμαι απαίσιος», και ζητά τελικά από το παιδί να παρηγορήσει τον γονιό του.

Το να σταματήσεις ένα διαγενεακό μοτίβο δεν σημαίνει ότι δεν θα αποτύχεις ποτέ.

Σημαίνει ότι θα αναγνωρίζεις νωρίτερα τι συμβαίνει, θα σταματάς, θα ακούς χωρίς να αμύνεσαι και θα επανορθώνεις χωρίς να κρύβεσαι πίσω από τις προθέσεις σου.

Η ευθύνη σου, όμως, δεν τελειώνει στη συγγνώμη.

Αν βλέπεις ότι οι πληγές σου καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο σχετίζεσαι με το παιδί σου, έχεις ευθύνη να αναζητήσεις βοήθεια, να κατανοήσεις τις ρίζες τους και να δουλέψεις για τη θεραπεία τους.

Το παιδί σου δεν μπορεί να γίνει ο χώρος όπου θα εκτονώνεις όσα κάποτε υπέστης εσύ.

Το παρελθόν σου εξηγεί γιατί αντιδράς με έναν συγκεκριμένο τρόπο.

Δεν σε απαλλάσσει από την ευθύνη για τις συνέπειες της συμπεριφοράς σου.

Δεν χρειάζεται να έχεις θεραπευτεί ολοκληρωτικά για να είσαι γονιός.

Χρειάζεται όμως να μην απαιτείς από το παιδί σου να πληρώνει το τίμημα της άρνησής σου να θεραπεύσεις όσα σε κυβερνούν.

Δεν θα του παραδώσεις μια ζωή χωρίς πληγές.

Μπορείς όμως να του παραδώσεις κάτι που ίσως δεν είχες εσύ: το δικαίωμα να βλέπει την αλήθεια, να μιλά γι’ αυτήν και να βρίσκει απέναντί του έναν γονιό που δεν απαιτεί να την αρνηθεί για να τον προστατεύσει, έναν γονιό πρόθυμο να αναλάβει την ευθύνη και να αλλάξει. Κάπου εκεί, ένας κύκλος αρχίζει πραγματικά να σταματά. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους