Patricio Guzmán (1941–2026) Ο Πατρίσιο Γκουσμάν έφυγε από τη ζωή στις 15 Σεπτεμβρίου στο Παρίσι, σε ηλικία 85 ετών, κλείνοντας έναν κύκλο πάνω από έξι δεκαετίες αφοσίωσης στο ντοκιμαντέρ ως πράξη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το πραξικόπημα του Πινοσέτ, στις 11 Σεπτεμβρίου 1973, βρήκε τον Χιλιανό σκηνοθέτη στη μέση του γυρίσματος ενός ντοκιμαντέρ για τον Πρόεδρο Αλιέντε.

Συνελήφθη αμέσως και κρατήθηκε δεκαπέντε ημέρες στο Εθνικό Στάδιο του Σαντιάγο, που είχε μετατραπεί σε κέντρο κράτησης χιλιάδων δημοκρατών υποστηρικτών του Αλιέντε, εκεί όπου οι κρατούμενοι κι ο ίδιος ο Γκουσμάν υπέμεναν εικονικές εκτελέσεις, βασανιστήρια, ξυλοδαρμούς. Ο Γκουσμάν βγήκε ζωντανός.

Δεν είχαν όλοι την ίδια τύχη. Ο Χόρχε Μιγιέρ, ο κύριος εικονολήπτης της «Μάχης της Χιλής», συνελήφθη έναν χρόνο αργότερα από τη μυστική αστυνομία του Πινοσέτ και εξαφανίστηκε για πάντα. Ο Γκουσμάν αφιέρωσε την ταινία στη μνήμη του, και δεν έπαψε ποτέ να μιλάει γι' αυτόν. Ο Κρις Μαρκέρ, που βοήθησε να διανεμηθεί το διασωθέν υλικό, δεν ήταν απλώς συνεργάτης· ήταν απόδειξη ότι η αλληλεγγύη ανάμεσα στους ανθρώπους του κινηματογράφου μπορεί να είναι πράξη αντίστασης η ίδια.

Χρόνια αργότερα, με την τριλογία της μνήμης, «Νοσταλγία του Φωτός», «Το Μαργαριταρένιο Κουμπί», «Η Οροσειρά των Ονείρων», ο Γκουσμάν βρήκε έναν τρόπο να μιλήσει για τους αγνοούμενους της δικτατορίας μέσα από την αστρονομία, τη γεωλογία, το ίδιο το τοπίο της Χιλής.

Από τη μαγεία του έναστρου ουρανού στην έρημο της Ατακάμα, στη φρίκη των δολοφονημένων και εξαφανισμένων αντιστασιακών της Χούντας του Πινοσέτ. Ο Πατρίτσιο Γκουσμάν εκτός από τα ντοκιμαντέρ του που τον ανέδειξαν σε έναν από τους κορυφαίους δημιουργούς στην Ιστορία του κινηματογράφου, ίδρυσε το FIDOCS (Festival Internacional de Documentales de Santiago), στήριξε γενιές νεότερων δημιουργών και άφησε πίσω του ένα έργο που δεν θα πάψει ποτέ να διδάσκει τι σημαίνει να κοιτάς κατάματα την ιστορία του τόπου σου, να μάχεσαι ενάντια στη λήθη και στην καταπίεση.

Με μεγάλη θλίψη η Ένωση Ελληνικού Ντοκιμαντέρ αποχαιρετά τον Πατρίτσιο Γκουσμάν. Φιλμογραφία Πατρίσιο Γκουσμάν: · Η μάχη της Χιλής (La batalla de Chile, 1972–1979) –μνημειώδης καταγραφή των γεγονότων επί διακυβέρνησης Σαλβαδόρ Αλιέντε και του πραξικοπήματος του Πινοσέτ. · Η πρώτη χρονιά (Primer año, 1971) · Στο όνομα του Θεού (En nombre de Dios, 1987) · Η Νότια Σταυροδομία / Η Κρουζ δε Σουρ (La Cruz del Sur, 1992) · Χιλή, αδιαπραγμάτευτη μνήμη (Chile, la memoria obstinada, 1997) · Η υπόθεση Πινοσέτ (El caso Pinochet, 2001) · Σαλβαδόρ Αλιέντε (Salvador Allende, 2004) · Νοσταλγώντας το φως (Nostalgia de la luz, 2010) – Πρώτο μέρος της ποιητικής τριλογίας για τη μνήμη, τη γεωλογία και τον ουρανό. · Το μαργαριταρένιο κουμπί (El botón de nácar, 2015) – Δεύτερο μέρος της τριλογίας, με επίκεντρο τη θάλασσα της Χιλής και την εξαφάνιση των ιθαγενών. · Η οροσειρά των ονείρων (La cordillère des songes, 2019) – Τρίτο μέρος της τριλογίας, αφιερωμένο στην Άνδεις και την ψυχή της Χιλής. · Η φανταστική χώρα μου (Mi país imaginario, 2022) – Για τις κοινωνικές διαμαρτυρίες και το κίνημα για νέο Σύνταγμα στη Χιλή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους