Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από την αίθουσα αναμονής για Αυστραλία: Πώς τα ΜΜΕ «χτίζουν» ξανά έναν πολιτικό σταρ Την ώρα που βρίσκομαι στο αεροδρόμιο, έτοιμος να επιβιβαστώ στην πτήση για Αυστραλία, ανοίγω το κινητό και διαβάζω τις εξελίξεις: ο Ηλίας Κασιδιάρης αποφυλακίζεται.

Μέσα σε λίγα λεπτά, τα σχόλια και οι αναλύσεις πήραν φωτιά.

Εγώ σε λίγο θα είμαι στον αέρα και τι θα ξημερώσει σε 24 ώρες ένας Θεός ξέρει, αλλά αυτά που βλέπω να εκτυλίσσονται στα ελληνικά ΜΜΕ δεν έχουν προηγούμενο.

Αν υπάρχει κάποιος που πρέπει να στείλει λουλούδια στα κανάλια, τα sites και τις εφημερίδες, αυτός είναι ο ίδιος.

Σας το υπογράφω: η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ στην Ελλάδα —με ελάχιστες εξαιρέσεις— δεν δίνει δεκάρα για την κοινωνία ή τη δημοκρατία.

Το δόγμα είναι ένα: Πουλάει ο Κασιδιάρης; Θα παίξουμε Κασιδιάρη από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Θα βάλουμε και έναν τίτλο ότι είναι «επικίνδυνος», ξεπλύναμε τις ευθύνες μας και καθαρίσαμε.

Το θέατρο του παραλόγου Παριστάνουν πως ανησυχούν για την άνοδο του φασισμού, ενώ την ίδια στιγμή λειτουργούν ως το απόλυτο γραφείο τύπου του.

Πουλάνε «αντιφασισμό» στα λόγια, αλλά στην πράξη απογειώνουν τα άκρα για ένα κλικ και ένα νούμερο τηλεθέασης.

Τα περί «τέταρτης εξουσίας», προστασίας της δημοκρατίας και δημοσιογραφικής δεοντολογίας έχουν καταντήσει ανέκδοτο μπροστά στο κυνήγι της επισκεψιμότητας.

Θα μου πείτε: «Καλά ρε μάστορα, εσύ δεν έχεις ΜΜΕ; Εσύ δεν θες νούμερα; Μας το παίζεις αθώος;» Όχι, δεν το παίζω αθώος.

Όλοι θέλουμε αναγνωσιμότητα.

Υπάρχει όμως ένα όριο, μια γραμμή άμυνας: όταν ξέρεις ότι ένα θέμα κάνει ζημιά στην κοινωνία, δεν το κάνεις σημαία.

Δεν βγάζεις σαράντα άρθρα την ημέρα μόνο και μόνο επειδή πουλάει.

Πώς δημιουργείται ένας «ήρωας» Η τακτική των συστημικών καναλιών είναι τουλάχιστον αφελής, αν όχι ύποπτη.

Όταν ένα ολόκληρο σύστημα δείχνει τρομοκρατημένο και ουρλιάζει διαρκώς ότι κάποιος είναι «επικίνδυνος», στα μάτια μιας απογοητευμένης κοινωνίας που κινείται από αντίδραση, αυτόματα τον μετατρέπει σε αντισυστημικό ήρωα.

Το μήνυμα που περνάει στο απολιτίκ κοινό είναι απλό: «Αφού τον τρέμουν, εμείς θα τον ψηφίσουμε». Αν είχε ένα ρεύμα υποστηρικτών, η υπερπροβολή των καναλιών το μετατρέπει σε τσουνάμι.

Από το περιθώριο, τον ξαναβάζουν στο κέντρο της πολιτικής σκηνής.

Το πιο εξοργιστικό; Σε μερικούς μήνες, οι ίδιοι δημοσιογράφοι και αναλυτές θα πιάνουν τα κεφάλια τους στα πάνελ και θα αναρωτιούνται δήθεν σοκαρισμένοι: «Μα πώς ο ελληνικός λαός στράφηκε πάλι στα άκρα;» Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Εσείς το κάνατε.

Για τα νούμερα, τις διαφημίσεις και τα κλικ.

Επιβάλλεται η δημοσιογραφία να διατηρεί έστω και ένα ίχνος ενσυναίσθησης και ευθύνης. Αλλά όπως έλεγε εύστοχα και ο Νίκος Κακαουνάκης: «Ο καλύτερος δημοσιογράφος έχει σκοτώσει τη μάνα του…»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους