Original Post

Πλήρες Κείμενο:

12 ΜΙΛΙΑ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑΤΑ Κρήτη και Καστελλόριζο μαζί – Καμία συγκυριαρχία στο Αιγαίο Άρθρο του Νίκου Ι. Νικολόπουλου Προέδρου του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος – πρώην Υφυπουργού και πρώην Βουλευτή Η συζήτηση για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια επανήλθε αιφνιδίως στην επικαιρότητα.

Η κυβέρνηση, έπειτα από επτά χρόνια δισταγμών, υπεκφυγών και μιας πολιτικής που βαφτίστηκε «ήρεμα νερά», εμφανίζεται τώρα να εξετάζει σοβαρά την επέκταση νότια και δυτικά της Κρήτης.

Κάθε άσκηση κυριαρχικού δικαιώματος της Ελλάδας είναι καλοδεχούμενη και πρέπει να υποστηρίζεται.

Τα εθνικά θέματα δεν προσφέρονται για μικροκομματική αντιπολίτευση.

Δεν μας ενδιαφέρει ποιος θα κόψει την κορδέλα ούτε ποιος θα επιχειρήσει να εισπράξει το πρόσκαιρο πολιτικό όφελος.

Μας ενδιαφέρει εάν υπηρετείται πραγματικά και μακροπρόθεσμα το εθνικό συμφέρον.

Ακριβώς γι’ αυτό, όμως, απαιτούνται καθαρές απαντήσεις.

Η προαναγγελθείσα επέκταση νότια και δυτικά της Κρήτης αποτελεί την αρχή μιας ολοκληρωμένης εθνικής στρατηγικής ή χρησιμοποιείται ως προεκλογικός αντιπερισπασμός; Πρόκειται για ένα βήμα μπροστά ή επιχειρείται να καλυφθούν πίσω του πολύ μεγαλύτερες υποχωρήσεις; Και, κυρίως, μήπως η Ελλάδα ετοιμάζεται να κερδίσει κάτι γύρω από την Κρήτη, παραχωρώντας δικαιώματα νοτίως του Καστελλορίζου και στο Αιγαίο; Δικαίωμα κυριαρχίας – όχι αντικείμενο παζαριού Η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας είναι απολύτως σαφής: κάθε παράκτιο κράτος έχει δικαίωμα να καθορίσει την αιγιαλίτιδα ζώνη του μέχρι τα 12 ναυτικά μίλια.

Πρόκειται για κυριαρχικό δικαίωμα.

Δεν είναι χάρη που μας παραχωρεί κάποια μεγάλη δύναμη.

Δεν αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης με την Άγκυρα.

Δεν απαιτεί προηγούμενη άδεια ή συναίνεση της Τουρκίας. Η Ελλάδα έχει ήδη ασκήσει αυτό το δικαίωμα στο Ιόνιο, με τον νόμο 4767/2021, επεκτείνοντας την αιγιαλίτιδα ζώνη μέχρι το ακρωτήριο Ταίναρο.

Η επέκταση νότια και δυτικά της Κρήτης μπορεί ασφαλώς να ενισχύσει την ελληνική θέση.

Μπορεί να πλήξει στην πράξη ένα τμήμα των αυθαίρετων προβλέψεων του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου και να καταδείξει ότι η Ελλάδα δεν παραιτείται από τα δικαιώματά της στην Ανατολική Μεσόγειο.

Αυτό, όμως, δεν αρκεί.

Η άσκηση ενός δικαιώματος σε μία περιοχή δεν μπορεί να συνοδεύεται από τη σιωπηρή εγκατάλειψή του σε κάποια άλλη. Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίζει την εθνική κυριαρχία σαν χάρτη που κόβεται σε κομμάτια, ανάλογα με τις αντιδράσεις της Άγκυρας και τις εκλογικές ανάγκες της κυβέρνησης.

Η σοβαρή προειδοποίηση Μάζη Ο καθηγητής Ιωάννης Μάζης, σχολιάζοντας τα σενάρια επέκτασης γύρω από την Κρήτη, διατύπωσε μια βαρύνουσα προειδοποίηση: «Ή το κάνεις εν συνόλω ή καλύτερα να μην το κάνεις». Δεν θεωρώ ότι η Ελλάδα πρέπει να παραμένει αδρανής μέχρι να μπορέσει να τα κάνει όλα ταυτοχρόνως.

Η άσκηση του δικαιώματος νότια και δυτικά της Κρήτης αποτελεί θετική κίνηση, εφόσον δεν συνοδεύεται από ανταλλάγματα.

Συμφωνώ, όμως, με την ουσία της προειδοποίησης του καθηγητή: Μια αποσπασματική επέκταση δεν πρέπει να δημιουργήσει την εντύπωση ότι η Ελλάδα αποδέχεται διαφορετικό καθεστώς για το Αιγαίο ή εγκαταλείπει τα δικαιώματα του συμπλέγματος του Καστελλορίζου.

Γι’ αυτό λέμε ένα μεγάλο «ναι» στα 12 μίλια γύρω από την Κρήτη, αλλά ένα εξίσου μεγάλο «όχι» σε κάθε συμψηφισμό και σε κάθε υπόγεια συναλλαγή.

Ναι στα 12 μίλια, χωρίς ανταλλάγματα.

Ναι, χωρίς μυστικές δεσμεύσεις.

Ναι, χωρίς να χαριστεί ούτε ένα ελληνικό δικαίωμα νοτίως του Καστελλορίζου. Το Αιγαίο δεν κόβεται σαν καρπούζι Ο Μανώλης Κοττάκης, με το άρθρο του στην «Εστία» υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο «Το καρπούζι στη μέση στο Αιγαίο», έθεσε ένα εξαιρετικά σοβαρό ερώτημα: Μήπως σκηνοθετείται ένας μικρός θρίαμβος, για να καλυφθεί μια μεγάλη υποχώρηση; Η ανησυχία δεν μπορεί να απορριφθεί ως αντιπολιτευτική υπερβολή.

Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει ευθέως εάν έχει συζητηθεί, σε οποιοδήποτε επίσημο ή ανεπίσημο επίπεδο, περιορισμός της επήρειας του Καστελλορίζου ή οριστική εγκατάλειψη της προοπτικής επέκτασης των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο. Η Κρήτη δεν ανταλλάσσεται με το Καστελλόριζο. Το Καστελλόριζο δεν είναι μια ενοχλητική κουκκίδα στον χάρτη που μπορεί να σβηστεί για να διευκολυνθεί μια ελληνοτουρκική διευθέτηση.

Τα ελληνικά νησιά δεν αποτελούν γεωγραφικά εμπόδια που πρέπει να παραμεριστούν ώστε να συναντηθούν οι τουρκικές ακτές με τη Λιβύη. Το Αιγαίο δεν κόβεται σαν καρπούζι στη μέση.

Και η εθνική κυριαρχία δεν μοιράζεται σε προεκλογικές μερίδες.

Διάλογος με το πιστόλι του casus belli Από το 1995 η Τουρκία διατηρεί σε ισχύ το περιβόητο casus belli.

Απειλεί, δηλαδή, με πόλεμο την Ελλάδα, εάν η πατρίδα μας ασκήσει το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών της υδάτων στο Αιγαίο.

Ας το πούμε όσο πιο απλά γίνεται: Η Τουρκία απειλεί ότι θα επιτεθεί στην Ελλάδα, εάν η Ελλάδα εφαρμόσει το Διεθνές Δίκαιο.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ποια ακριβώς «φιλία» οικοδομείται; Ποια είναι τα περίφημα «ήρεμα νερά»; Και ποιος ισότιμος διάλογος μπορεί να διεξαχθεί όταν η μία πλευρά κάθεται στο τραπέζι κρατώντας το όπλο της απειλής πολέμου; Με πειρατές δεν υπογράφεις συμφωνίες φιλίας.

Πρώτα ζητάς να αποσύρουν την απειλή και ύστερα συζητάς για ειρήνη, συνεργασία και καλή γειτονία.

Η κατάργηση του casus belli πρέπει να αποτελεί απαράβατη ελληνική απαίτηση και ευρωπαϊκή υποχρέωση της Τουρκίας. Οι NAVTEX και η απόπειρα συγκυριαρχίας Την ώρα που η Αθήνα διακινεί σενάρια για τα 12 μίλια στην Κρήτη, η Άγκυρα επιχειρεί να διαμορφώσει μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα στο Αιγαίο.

Το τουρκικό υπουργείο Άμυνας έχει υποστηρίξει ότι οι NAVTEX που εκδίδει η Τουρκία για το Αιγαίο δεν έχουν απλώς διετή διάρκεια αλλά ισχύουν επ’ αόριστον.

Παράλληλα, προβάλλεται η αξίωση ότι επιστημονικές και ερευνητικές δραστηριότητες σε μεγάλες περιοχές του Αρχιπελάγους πρέπει να συντονίζονται με την Άγκυρα.

Αυτές δεν είναι τεχνικές λεπτομέρειες.

Αποτελούν απόπειρα εμπέδωσης της αντίληψης ότι τίποτε δεν μπορεί να γίνει στο Αιγαίο χωρίς την έγκριση της Τουρκίας.

Η συγκυριαρχία δεν επιβάλλεται πάντοτε με μια επίσημη συμφωνία και μια πανηγυρική υπογραφή.

Μπορεί να εγκαθίσταται σταδιακά: Με μια τουρκική NAVTEX που δεν απαντάται αποφασιστικά.

Με μια ελληνική έρευνα που αναβάλλεται.

Με ένα καλώδιο που δεν ποντίζεται.

Με έναν χάρτη που διορθώνεται.

Με μια οικονομική δραστηριότητα που εγκαταλείπεται για να μην αντιδράσει η Άγκυρα.

Έτσι η διαρκής αποφυγή της έντασης μετατρέπεται σε συνήθεια.

Η συνήθεια γίνεται πρακτική και η πρακτική επιχειρείται, στο τέλος, να παρουσιαστεί ως «νέα κανονικότητα». Η Ελλάδα δεν μπορεί να αποδεχθεί καμία συνδιοίκηση του Αιγαίου και κανένα τουρκικό δικαίωμα βέτο στην άσκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Το Καστελλόριζο δεν ζητά ελεημοσύνη Κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Καστελλόριζο, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε 37 έργα συνολικού ύψους 27 εκατομμυρίων ευρώ, καθώς και ετήσια αφορολόγητη ενίσχυση 5.000 ευρώ για τα νοικοκυριά του νησιού.

Κάθε έργο που βελτιώνει τη ζωή των ακριτών μας είναι καλοδεχούμενο. Το Καστελλόριζο χρειάζεται γιατρούς, εκπαιδευτικούς, κατοικίες, νερό, υποδομές και αξιόπιστες συγκοινωνίες.

Αλλά τα 5.000 ευρώ δεν κατοχυρώνουν ΑΟΖ.

Τα έργα υποδομής δεν απαντούν στους τουρκικούς χάρτες.

Και μια επετειακή φωτογραφία δεν υποκαθιστά την εθνική στρατηγική. Το Καστελλόριζο δεν ζητά ελεημοσύνη.

Ζητά να αντιμετωπίζεται από την ελληνική κυβέρνηση ως αναπόσπαστο τμήμα της ελληνικής επικράτειας, με όλα τα δικαιώματα που του αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο.

Η πραγματική στήριξη του Καστελλορίζου δεν μετριέται μόνο σε ευρώ.

Μετριέται και στον χάρτη.

Ούτε κατευνασμός ούτε πόλεμος Δεν αποδέχομαι το ψευδές δίλημμα που μας παρουσιάζεται συστηματικά: Ή κατευνασμός ή πόλεμος.

Ανάμεσα στην υποχώρηση και στον πόλεμο υπάρχει η σοβαρή αποτρεπτική στρατηγική.

Υπάρχουν η αμυντική ισχύς, η διπλωματική προετοιμασία και οι ισχυρές διεθνείς συμμαχίες.

Υπάρχει ο συντονισμός με την Κύπρο, την Αίγυπτο, το Ισραήλ και τη Γαλλία.

Υπάρχουν η κατάθεση συντεταγμένων, οι έρευνες, οι ενεργειακές διασυνδέσεις και η δημιουργία νόμιμων οικονομικών τετελεσμένων.

Υπάρχει, πάνω απ’ όλα, η εθνική αξιοπιστία. Η Ελλάδα δεν επιδιώκει στρατιωτική σύγκρουση.

Η ειρήνη είναι πολύτιμη.

Ειρήνη, όμως, δεν σημαίνει παραίτηση.

Ψυχραιμία δεν σημαίνει ακινησία.

Και διάλογος δεν σημαίνει ότι η μία πλευρά διεκδικεί τα πάντα και η άλλη αποφεύγει διαρκώς να ασκήσει τα δικαιώματά της.

Πέντε ερωτήματα προς τον πρωθυπουργό Ο Κυριάκος Μητσοτάκης οφείλει να απαντήσει καθαρά: 1. Υπάρχει ειλημμένη απόφαση για την επέκταση των χωρικών υδάτων νότια και δυτικά της Κρήτης και ποιο είναι το συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα; 2. Υπάρχει οποιαδήποτε επίσημη ή ανεπίσημη δέσμευση ότι η Ελλάδα δεν θα ασκήσει αντίστοιχα δικαιώματα στο Αιγαίο; 3. Έχει συζητηθεί περιορισμένη επήρεια ή εξαίρεση του συμπλέγματος του Καστελλορίζου από μελλοντική οριοθέτηση; 4. Ποια είναι η επίσημη ελληνική απάντηση στις τουρκικές NAVTEX αόριστης διάρκειας και στην απόπειρα επιβολής τουρκικής δικαιοδοσίας στο Αιγαίο; 5. Γιατί ένα κυριαρχικό δικαίωμα που έμενε επί επτά χρόνια στο συρτάρι επανέρχεται τη στιγμή που η κυβέρνηση πιέζεται εκλογικά από τον Αντώνη Σαμαρά και την πατριωτική βάση της παράταξης; Απαιτούνται απαντήσεις – όχι διαρροές, μισόλογα και επικοινωνιακοί πανηγυρισμοί.

Η καθαρή εθνική θέση Εάν η κυβέρνηση επεκτείνει πραγματικά τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια νότια και δυτικά της Κρήτης, θα στηρίξουμε την απόφαση.

Αλλά εάν πίσω από την επέκταση στην Κρήτη κρύβεται ένα μεγάλο παζάρι για το Καστελλόριζο και το Αιγαίο, θα μας βρει αμετακίνητα απέναντι. Η Ελλάδα δεν πουλά μίλια.

Δεν χαρίζει νησιά.

Δεν αναγνωρίζει τουρκικές ζώνες νοτίως του Καστελλορίζου.

Δεν αποδέχεται συγκυριαρχία στο Αιγαίο.

Τα 12 μίλια δεν είναι επικοινωνιακό τέχνασμα, εκλογικό σύνθημα ή κομματική σημαία.

Είναι δικαίωμα της πατρίδας.

Και τα δικαιώματα της πατρίδας δεν τα θυμόμαστε όταν πλησιάζουν οι κάλπες.

Τα σχεδιάζουμε, τα ασκούμε και είμαστε αποφασισμένοι να τα υπερασπιστούμε. Δώδεκα μίλια χωρίς ανταλλάγματα. Κρήτη και Καστελλόριζο μαζί. Καμία σιωπηρή παραίτηση. Καμία συγκυριαρχία στο Αιγαίο @highlight

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους