Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξέρεις γιατί μου άρεσε Μαζωνάκης; Είχε ένα χαρακτηριστικό που γουστάρω στους ανθρώπους, είχε ματωμένα γόνατα.

Δεν τραγουδούσε από κάποιο βάθρο αγιοσύνης, τραγουδούσε από χαμηλά.

Από εκεί όπου ο άνθρωπος αγαπά παράλογα, πονά χωρίς αξιοπρέπεια, κάνει λάθη, γελοιοποιείται, επιστρέφει εκεί που ορκίστηκε πως δεν θα ξαναπάει και κάποτε αναγκάζεται να γνωρίσει τον εαυτό του στα πιο σκοτεινά του δωμάτια.

Παρεπιπτόντως, αυτές τις μέρες άκουσα αρκετό κόσμο να αναρωτιέται .. «Μα πώς γίνεται να πενθείς τόσο πολύ έναν άνθρωπο που δεν γνώριζες προσωπικά;» Γίνεται! Γιατί δεν πενθούμε μόνο ανθρώπους με τους οποίους μοιραστήκαμε ένα τραπέζι, πενθούμε και ανθρώπους που, χωρίς να μας γνωρίζουν, έδωσαν φωνή σε όσα εμείς δεν μπορούσαμε να πούμε.

Η σχέση μπορεί να μην ήταν προσωπική, αλλά το βίωμα ήταν.

Ένα τραγούδι του μπορεί να έπαιζε όταν ερωτευτήθηκες για πρώτη φορά . Όταν σε άφησαν.

Όταν γύριζες μόνος μέσα στη νύχτα, προσπαθώντας να πείσεις τον εαυτό σου ότι δεν πειράζει.

Όταν τραγουδούσες δυνατά κάτι που δεν θα τολμούσες ποτέ να εξομολογηθείς χαμηλόφωνα.

Η μουσική δεν αποθηκεύεται μόνο στη μνήμη αλλά δένεται με πρόσωπα, μυρωδιές, δρόμους, σπίτια, αυτοκίνητα, νύχτες και παλιές εκδοχές του εαυτού μας.

Γι’ αυτό, όταν πεθαίνει ένας καλλιτέχνης που μας συνόδευσε για χρόνια, δεν πενθούμε αποκλειστικά εκείνον.

Πενθούμε πολλά αλλα.

Πενθούμε τη νιότη μας, τονάνθρωπο που ήμασταν.

Εκείνον που αγαπήσαμε και χάσαμε, εκείνα που ζήσαμε και όσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε.

Το παιδί μέσα μας που πίστευε ακόμη ότι όλα είναι μπροστά.

Ο θάνατός του γίνεται μια απότομη υπενθύμιση πως πέρασε ο χρόνος.

Πως μια ολόκληρη εποχή, που νομίζαμε ότι θα υπάρχει για πάντα κάπου στο βάθος, μπορεί ξαφνικά να τελειώσει.

Και μαζί της τρίζει για λίγο η ψευδαίσθηση ότι δεν θα τελειώσουμε κι εμείς.

Ίσως γι’ αυτό τον αγάπησε τόσο ο κόσμος.

Επειδή δεν μας θύμιζε αυτό που θα θέλαμε να δείχνουμε.

Μας θύμιζε, ίσως, αυτό που κρύβουμε.

Την υπερβολή μας.

Τη μοναξιά μας.

Την ανάγκη μας να μας αγαπήσουν ακόμη κι όταν δεν είμαστε εύκολοι, καθαροί και τακτοποιημένοι.

Ακόμη κι όταν κουβαλάμε μέσα μας έναν άνθρωπο που δεν ξέρει πάντοτε πώς να σωθεί.

Ακούω συχνά πως, για να αγιάσεις, πρέπει πρώτα να αμαρτήσεις.

Μ’ αρέσει αυτό.

Όχι δεν είναι παράσημο η αμαρτια ,μην με παρεξηγείς.

Ούτε επειδή ο πόνος εξαγνίζει από μόνος του.

Ο πόνος μπορεί να σε κάνει βαθύτερο, μπορεί όμως να σε κάνει και σκληρό.

Κανείς δεν φτάνει στο φως μόνο και μόνο επειδή πόνεσε.

Φτάνει όταν τολμήσει να κοιτάξει τι γέννησε μέσα του αυτός ο πόνος.

Αν δεν δεις τα «σκατά» σου, θα περάσεις ολόκληρη τη ζωή σου πετώντας τα πάνω στους άλλους.

Αν δεν αναγνωρίσεις το τραύμα σου, θα συνεχίσεις να το ονομάζεις χαρακτήρα.

Αν δεν παραδεχτείς πως μπορείς κι εσύ να πληγώσεις, θα πιστεύεις για πάντα πως είσαι μόνο το θύμα.

Η σκιά που αρνούμαστε δεν εξαφανίζεται.

Απλώς κινείται πίσω από την πλάτη μας και αποφασίζει για εμάς.

Άγιος δεν είναι εκείνος που δεν λερώθηκε ποτέ.

Είναι, ίσως, εκείνος που γνώρισε τη λάσπη, γονάτισε μέσα της και δεν προσποιήθηκε πως ήταν χώμα από τα παπούτσια κάποιου άλλου.

Δεν αποχαιρετούμε έναν αψεγάδιαστο άνθρωπο. Ευτυχώς.

Οι αψεγάδιαστες εικόνες σπάνια μας αγγίζουν… οι ρωγμές των ανθρώπων μάς αγγίζουν.

Αποχαιρετούμε έναν άνθρωπο που ανέβηκε στη σκηνή φορώντας τις αντιφάσεις του.

Που έκανε το ράγισμά του φωνή και τη μοναξιά χιλιάδων ανθρώπων τραγούδι.

Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν αθόρυβα.

Άλλοι αφήνουν πίσω τους πατημασιές, ιδρώτα, λάθη, υπερβολές, πληγές και τραγούδια. Ο Γιώργος έφυγε με ματωμένα γόνατα.

Και μαζί του δεν έφυγε μόνο ένας τραγουδιστής.

Έφυγε ένα κομμάτι από τις νύχτες μας, τους έρωτές μας και τον άνθρωπο που ήμασταν κάποτε.

Ισως γι αυτό πονάμε για κάποιον που δεν γνωρίσαμε.

Επειδή, με έναν παράξενο τρόπο, εκείνος γνώριζε κάτι από εμάς.

Ξερεις….ίσως αυτό να είναι το πιο ανθρώπινο είδος αγιότητας.

Δεν είναι να μην πέσεις ποτέ, αλλά μέσα από τις πτώσεις σου να γίνεις λίγο ανθρώπινος για τον άνθρωπο που πέφτει δίπλα σου όταν χάνεται τα σκοτάδια του.. Καλό ταξίδι. Εκεί όπου πας, εύχομαι να μη ματώνουν πια τα γόνατα. Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους