Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Υπάρχει, λοιπόν ένα εξαιρετικά προβληματικό σημείο στον δημόσιο λόγο που εκφέρεται υπέρ της Clancy: η προσοχή μετατοπίζεται τόσο έντονα προς τη μητέρα, ώστε τα παιδιά εξαφανίζονται από το προσκήνιο της υπόθεσης και μετατρέπονται σε υποσημείωση της ίδιας τους της τραγωδίας.

Τα συνθήματα, οι εκδηλώσεις συμπαράστασης και η θυματοποίηση της Clancy δημιουργούν ξεκάθαρα την εντύπωση ότι η τραγωδία της μητέρας υπερκαλύπτει τον θάνατο των παιδιών.

Εδώ ο Ευριπίδης αποδεικνύεται σαφώς πιο ισορροπημένος από ένα μεγάλο κομμάτι της σύγχρονης Αμερικανικής κοινωνίας... Δεν επιτρέπει στον θεατή να ξεχάσει το θύμα μέσα στην κατανόηση του θύτη.

Συνεπώς, η Μήδεια και η υπόθεση Clancy συναντώνται σε ένα θεμελιώδες ερώτημα, γύρω από το οποίο περιστρέφεται η δημόσια συζήτηση: μέχρι πού μπορεί να φθάσει η κατανόηση χωρίς να μετατραπεί σε δικαιολόγηση;" Από το σημερινό μου άρθρο στην εφ. "Ελεύθερος Τύπος". Υ.Γ.: Ότι οι σύγχρονες κοινωνίες είναι κοινωνίες παρακμής αποδεικνύεται από τη σύγκριση με την αρχαία ελληνική διανόηση, την οποία πολλοί... "φωστήρες" όχι απλώς την υποβιβάζουν, αλλά τη θεωρούν και ανούσια προς διδασκαλία...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους