Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Βλέμμα δεν επιδιώκει να αφηγηθεί μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος.

Αντιμετωπίζει τον κινηματογράφο ως χώρο στοχασμού, όπου η μνήμη, ο χρόνος και η τέχνη συνυπάρχουν.

Αυτό που με συγκίνησε περισσότερο είναι ο τρόπος που ο ίδιος ορίζει την ταινία του ως «υφαντόκοσμο». Και πράγματι, έτσι λειτουργεί. Η Κλωθώ, η Λάχεσις και η Άτροπος — οι Μοίρες — έρχονται ως υφάντρες ενός κινηματογραφικού ιστού.

Τέσσερα νήματα υφαίνονται: 1. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης-αφηγητής, πίσω από την κάμερα.

Δεν εξηγεί.

Θυμάται, αμφισβητεί, στοχάζεται.

Είναι ο εσωτερικός παλμός της ταινίας. 2. Η Ελίζαμπεθ, η ζωγράφος, που ερμηνεύει με μοναδική ευαισθησία η Βασιλική Κάππα, η οποία υπογράφει και την υπέροχη πρωτότυπη μουσική.

Εκεί που ο κινηματογράφος γράφει με το φως, εκείνη γράφει με το χρώμα.

Η ζωγραφική της δεν απεικονίζει τον κόσμο· προσπαθεί να διασώσει τη μνήμη του. 3. Η Μαρία (Μαρία Κάππα), η ηθοποιός που μέσα στην ταινία γυρίζει μια άλλη ταινία.

Τη βλέπουμε να διασχίζει όλες τις ηλικίες — από παιδί σε ηλικιωμένη γυναίκα.

Είναι μια ιδέα βαθιά συγκινητική: ότι όλες οι ηλικίες μας εξακολουθούν να κατοικούν μέσα μας. 4. Η νεαρή σπουδάστρια υποκριτικής, στην αρχή της διαδρομής, ανάμεσα σε αυτό που είναι και σε αυτό που ονειρεύεται να γίνει.

Εκεί αναγνώρισα ίσως την πιο τρυφερή ματιά του Χρήστου απέναντι στη νέα γενιά καλλιτεχνών.

Δάσκαλος ο ίδιος, πάντα αγκαλιάζει τους νέους.

Δείχνει πως έχουμε μηχανικά μέρη να δουλέψουμε, αλλά έως εκεί — ως εργαλεία μας. @ακόλουθοι Kouinta Production The Gaze/Το Βλέμμα https://www.fractalart.gr/the-gaze-christos-n-karakasis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους