Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα το 1999, ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ με Ρεάλ στο ΟΑΚΑ ΤΟ 3-3. Θυμάμαι πως, γενικότερα, κάθε φορά που είχαμε εντός έδρας Champions League, κυριολεκτικά δεν μπορούσα να κοιμηθώ από την αγωνία και τη λαχτάρα μου να βρεθώ στο γήπεδο.

Δεν με ένοιαζε το αποτέλεσμα.

Ήθελα μόνο να είμαι εκεί και να δω την ερυθρόλευκη.

Ενα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους όσους με παίρνανε μαζί τους και με προσέχανε τότε στο γήπεδο.

Με είχαν σαν το μικρό τους.

Βέβαια, εγώ ήμουν ανήσυχος.

Δεν μπορούσα να κάθομαι εκεί που ήμασταν.

Ήθελα να είμαι κάτω κάτω, μπροστά στο κάγκελο, ανάμεσα στα καπνογόνα.

Για μένα, πέταλο χωρίς καπνογόνα και κορδέλες δεν είναι το ίδιο πέταλο.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον Μιχάλη να μου λέει: «Μην πας κάτω, γιατί θα γίνει ανάσταση». - Ασε το παιδί ρε μαλακα ο Νικόλας ο Φτου Φτου με την χαρακτηριστική φωνή .. Ξέρανε τα παιδιά τι θα ακολουθήσει.

Εγώ πάλι όχι….. Κάποια στιγμή ξεφεύγω από τον Πέτρο και τον Kostas Chatzipitas προσπαθεί να μου φωνάξει, κατεβαίνω κάτω κάτω και μου λέει: «Τουλάχιστον να σε βλέπουμε». Και μετά θυμάμαι μόνο τον απόλυτο εξτασιασμό.

Να φεύγουν όλες οι κορδέλες, να κατεβαίνουν όλα τα ρολά, να γίνεται μπροστά σου ένα τεράστιο κόκκινο πράγμα και να μη βλέπεις κυριολεκτικά τίποτα.

Κοιτάζω πίσω μου να δω τα παιδιά και βλέπω το κωλοδάχτυλο του Μιχάλη με χαρά να μου λέει στο είπα μαλακα !! Και στο πρώτο γκολ να με παίρνει αγκαλιά και να με σηκώνει ψηλά ένας άγνωστος άνθρωπος, μέσα στη Θύρα 21, αριστερά, κάτω από το κόρνερ. Αυτές είναι οι στιγμές που μένουν. Το μεγαλείο σου, μοναδικό. Ζήτω ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ! 🔴⚪

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους