Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φίλιππος Τσαντάνης Ματιές στο περιθώριο Πολλά διηγήματα του Φίλιππου Τσαντάνη δημοσιεύτηκαν στη Φωνή της Πάρου. Ο Φίλιππος υπήρξε συμμαθητής του Αργουζή πρώην δημάρχου της Πάρου και δυο τάξεις πιο πάνω από τον Στέλιο Φραγκούλη, δημάρχου παλιού της Πάρου και μεταστάντα.

Μια τάξη πιο πάνω από μένα.

Σχεδόν συμμαθητές με τον Στέφανο Γαβαλά, και Χρύσανθο Μπαφίτη, κοινοτάρχες της Νάουσας.

Εξαιρετικός αθλητής με χάρη χορευτή, μάς ενέπνεε όλους.

Στα διηγήματα κατορθώνει κάτι μοναδικό.

Φωτίζει το περιθώριο της Πάρου κατά τη δεκαετία 1950-1970.

Περνούν απ' τις σελίδες του η Γαλού, η Αντώνα, η Καραβίδα, ο Ντουρντούρας, Ο Βαγγέλης, ο Καμπούρης, και άλλοι.

Παρά τις δυσκολίες της μεταπολεμικής εποχής πολλοί άνθρωποι πέρναγαν για πολλούς λόγους στο περιθώριο.

Η συνδετική ύλη της ανθρωπιάς πάντα σπανίζει.

Ήταν και οι άνθρωποι που κατέφθασαν εδώ από τις σφαγές της Σμύρνης, όπως ο Δημητρός και ο Στέλιος, οι δυο πασίγνωστοι λούστροι της Πάρου.

Ήταν η Αντωνίνα (στις Λεύκες είχαμε τη Γιακουμίνα, τον Κομπρή, και το Νικόλα) ήταν και άλλοι πολλοί.

Το περιθώριο δείχνει πολλά και κάθε εποχή στέλνει πολλούς στο περιθώριο, αλλά ίσως τώρα αναπτύσσεται περισσότερη μέριμνα ή υπάρχουν άλλοι λόγοι Πολλοί απ' αυτούς είχαν μια πηγαία σοφία και για το λόγο αυτό ο καθηγητής μας Αβραάμ Ουλκέρογλου (1962) έκανε παρέα με την Αντώνα, για να γράψει ένα βιβλίο.

Δεν ξέρω αν το κατάφερε. Ο Γιακουμής ο Ντουρντούρας έπινε πολύ και περνώντας απ' το σπίτι μου τον βοηθούσα να καταλύσει στον αχυρώνα του Αποστολόπουλου στα Θολάκια.

Τραγουδούσε "Είναι βαριά τα σίδερα σαν την καρδιά μου σήμερα". Έλεγε: "Εγώ δεν φοβάμαι κανένα, μόνο το μπαγάσα το θεό!". Και η Γαλού που είδε την αδελφή μου στα 16, όμορφη και ξανθιά, πήρε την κιθάρα και τραγούδησε" "Όλα τα τραγούδια μου για σε είναι γραμμένα και τα πιο χαρούμενα και τα πιο θλιμμένα" (1957). Ο Φίλιππος το κατάλαβε ότι κάτι σπουδαίο γινόταν με αυτούς τους ανθρώπους, κάποια φώτιση είχαν και ζούσαν λιτά, χωρίς να πειράζουν κανένα, και στην ψυχή τους σωζόταν πολλή αγάπη για τους συνανθρώπους.

Άλλοι είχαν σπάνιο χιούμορ, άλλοι σοφία ζωής, άλλοι έβλεπαν μακρύτερα από όλους.

Η καλή του μνήμη τον βοήθησε να θυμηθεί στοιχεία από τη ζωή τους από την Πάρο με την ταβέρνα του Γρίνα και πιο πάνω του Φραντζέσκου και πιο μετά του Λούκουλλου.

Όλες στην κεντρική αγορά με βαρέλια μέσα και μπόλικη ρετσίνα.

Τα κείμενα βρήκαν φιλοξενία στη Φωνή της Πάρου και στις αναρτήσεις του Θανάση Μαρινόπουλου.

-------------------------------------------- Στη φωτογραφία τα αγόρια της Στ 6ταξίου Γυμνασίου του 1963. Πάνω: Σαρρής, Κορτιάνος, Κασσαλιάς, Κονταράτος, Κάτω: Αργουζής, Γαβαλάς, Τσαντάνης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους