Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΥΠΟΜΟΝΗ, ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ 长篇大论 cháng piān dà lùn (κοινώς σεντονάκι) Δεν μπορείς μια γλώσσα να την αντιμετωπίζεις ταυτόχρονα ως "γλώσσα του μέλλοντος ", " εφόδιο για το CV " ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο και ταυτόχρονα να μεταμορφώνεται στον" φτωχό συγγενή" με ημερομηνία λήξης όταν μπαίνει σε προτεραιότητα η προετοιμασία για τις Πανελλαδικές.

Υπάρχει μια πραγματικότητα.

Κι αυτή λέει το εξής : Μια γλώσσα δεν την "ζουπάμε " για να βγει ένα πρόγραμμα που φτιάχνουμε εμείς και να την καλουπώσουμε στα μέτρα μας αναμένοντας άμεσα κι ανώδυνα αποτελέσματα , ενίοτε κάτω από ψυχοφθόρα πίεση.

Αναμενόμενο στους καιρούς που ζούμε να πέφτει "κόφτης" σε ό, τι θεωρείται " πολυτέλεια". Αλλά αυτή η " κανονικότητα" ... δεν είναι και τόσο κανονική... Και δεν φταίνε απόλυτα οι γονείς σ' αυτό.

Έχουμε εκπαιδευτεί όλοι σε ένα σύστημα αγχωτικό, εξετασιοκεντρικό και χρησιμοθηρικό που ανταποκρίνεται άμεσα στον προϋπολογισμό.

Μέσα σ' αυτό τον πανικό , κάποιος που ενδιαφέρεται για φινλανδικά , σουηδικά , σουαχίλι ή ζούλου έχει ελεύθερο χρόνο κι είναι εκκεντρικός κι ουχί "πρακτικός". Ίσως να ίσχυε το ίδιο για τα κινέζικα πριν καμιά τριανταριά χρόνια... Τα κινέζικα έγιναν, λόγω μιας εμπορικής ανάπτυξης - με θεμιτά κι αθέμιτα μέσα- κάπως δημοφιλή ... Ή έστω εντάχθηκαν σε μια κανονικότητα εκμάθησης που άλλοτε θα ήταν απλά ένα άπιαστο βίτσιο ... Σωστό και δίκιο.

Αλλά σίγουρα παρεξηγήθηκε η ταχύτητα αφομοίωσης λόγω μιας διαστρέβλωσης που μιλάει για " έλλειψη γραμματικής" , ένα δεύτερο επίπεδο με απαιτητική γραμματική ύλη που δήθεν είναι Α2 και όλα αυτά μαζί με μια σωρεία ιδεογραμμάτων ( εξωτικών σχημάτων που δεν βγάζουν λογική στα μάτια ενός μικρού Έλληνα μαθητή) που στο τέλος δεν μένει τίποτα στο μυαλό.

Κι όλα αυτά επειδή στο κομμωτήριο ακούσαμε ότι " ο γιός της Μαρίτσας πέρασε το ετσεκέι 2 σε 2 χρόνια και πάει για το 3". Ακάθεκτος ο γιός ( η ψυχούλα του δασκάλου του το ξέρει). Από την άλλη , αρχίζω να πιστεύω πως δεν μπορεί να διανοηθεί ένας Κινέζος πως μπορεί να κάνει κινέζικα κάποιος μιάμιση - ή ακόμα και μία ώρα την εβδομάδα σε ένα συνοικιακό φροντιστήριο.

Δεν κολλάει στην κουλτούρα της πειθαρχίας και του όγκου πίεσης.

Τα μανδαρίνικα μαθαίνονται με μια καταιγιστική απομνημόνευση , ένα κουρδισμένο ρυθμό στην τσίτα.

Και με τα δικά τους τελετουργικά στη σχολική ζωή, τη δική τους μαθητική ηθική. Ο Έλληνας μαθητής είναι κι αυτός ένα είδος σκληρού εργαζόμενου που δε του χαρίζεται ο ελεύθερος χρόνος . Ο φόρτος του σχολείου είναι ισοπεδωτικός χωρίς υπερβολή.

Και τρομάζει το γεγονός πως η ανοχή του στην - multitasking -πίεση αρχίζει να αποκτά μια ανθεκτικότητα άγνωστη για τις παλιότερες γενιές.

Όμως όσο καλός και συνεπής να είναι στα σχολικά του , τα κινέζικα από μόνα τους είναι μια διαφορετική πίστα πρόκλησης που απαιτεί από τον Έλληνα κινεζομαθή μια σταδιακή αλλαγή στην αντίληψη και υπέρβαση της άμυνας και της άρνησης σε κάτι "ανοίκειο". Αλλά εδώ προσοχή ! Δεν μπορούμε - κι αν θέλετε ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ - να προχωρήσουμε σε μία "κινεζοποίηση " του μοντέλου μάθησης της κινέζικης γλώσσας.

Ακούγεται λίγο αντιφατικό , το ξέρω.

Και αυτό δεν έχει να κάνει με το αν είναι κάποιος native ή μη. Θα ξενίσει , θα απογοητεύσει, θα αποτρέψει.

Άρα πρέπει αναγκαστικά να εφεύρουμε μια χρυσή τομή που θα συνδυάζει τις ουκ ολίγες απαιτήσεις μιας γλώσσας με μια αβίαστη αφοσίωση που συνδυάζεται με ευχαρίστηση , περιέργεια και με κίνητρο που θα έχει ουσιαστικά και μακροχρόνια αποτελέσματα.

Δε λέω, δυσκολάκι.

Κι όχι για όλους, αναπόφευκτα.

Αλλά όλο αυτό δεν μπορεί εύκολα να αναπνεύσει στο ασφυκτική λογική της μίας ακόμα πιστοποίησης για να γονατίσει μετά ο μικρός και πρόωρα εξαντλημένος βετεράνος των εξετάσεων στις λυκειακές υποχρεώσεις.

Μπορεί ο καθένας να γίνει αφοσιωμένος και χαρούμενος "γλωσσικός εξερευνητής" με την καθοδήγηση του δασκάλου την εποχή του "να ξεμπερδεύουμε με το Α για να πάμε στο Β " ; Δε ξέρω, μπορεί τουλάχιστον να το τολμήσει. Από κάτω : HSK 3 Ελαιογραφία σε καμβά

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους