"Εμένα με κατέταξαν στους άλλους, επειδή τόλμησα να δηλώσω..." Αχ, αυτή η αυτοαναφορικότητα… Λοιπόν, πάντα απορούσα τι σας κάνει να "δηλώνετε". Ποια ανάγκη σάς ωθεί κάποιους σε μια ώρα ακατάλληλη...

Πλήρες Κείμενο:

"Εμένα με κατέταξαν στους άλλους, επειδή τόλμησα να δηλώσω..." Αχ, αυτή η αυτοαναφορικότητα… Λοιπόν, πάντα απορούσα τι σας κάνει να "δηλώνετε". Ποια ανάγκη σάς ωθεί κάποιους σε μια ώρα ακατάλληλη - την ώρα του θανάτου που θέση έχει μόνο η συγκίνηση, η λύπη και η απόδοση αγάπης και τιμής για το εκλιπόν πρόσωπο; Τι σας κάνει να σπεύσετε να ΔΗΛΏΣΕΤΕ ότι εσείς δεν ακούγατε τα τραγούδια του; Γιατί κάλλιστα θα σας πει κάποιος, - και θα έχει δίκιο: "Εσένα δεν σε ρωτήσαμε, δεν μας ενδιαφέρει! Τώρα είναι η ώρα των φίλων.

ΑΥΤΟΙ μιλούν." Πραγματικά "οι άλλοι" δεν χρειάζεται να κάνουν δήλωση ούτε να δώσουν καμία απάντηση, γιατί απλούστατα δεν τους γίνεται καμία ...ερώτηση.

Εντέλει κάποιοι πάσχουν από το σύνδρομο του "παρών": Σε μια εποχή που το μέσο επιβραβεύει τη διαρκή τοποθέτηση, οι συγκεκριμένοι αισθάνονται ότι αν δεν πάρουν θέση για ένα γεγονός, είναι σαν να μην υπάρχουν.

Ακόμα κι αν δεν έχουν καμία σχέση με το θέμα ή δεν τους αφορά, πρέπει να δηλώσουν την (αντι)θέση τους.

Όταν όμως η τοποθέτηση είναι για επίδειξη ανωτερότητας; Συχνά η δήλωση «εγώ δεν τον άκουγα / δεν με αφορούσε», κρύβει μια διάθεση ελιτισμού.

Είναι μια ανάγκη του άλλου να πει: «Κοιτάξτε με, εγώ δεν είμαι μέρος της μάζας, ξεχωρίζω». Και φυσικά απουσιάζει από την αντίληψή τους η αίσθηση του timing.

Η απώλεια ενός ανθρώπου απαιτεί σιωπή ή απόδοση τιμής από όσους συγκινήθηκαν.

Και η ανάγκη να παρέμβει κανείς εκείνη ακριβώς τη στιγμή για να δηλώσει αδιαφορία ή απόσταση, μετατρέπει το πένθος των άλλων σε σκηνικό για τη δική του προβολή! Και αντί να έχουμε τη φυσιολογική συνύπαρξη ανθρώπων που συγκινούνται κι ανθρώπων που απλώς δεν ενδιαφέρονται, κατασκευάζεται μια τεχνητή σύγκρουση από όσους απαξιώνουν και αδιαφορούν (που επί της ουσίας δεν αδιαφορούν, αλλά θέλουν να ...δημιουργήσουν θέμα). Φυσικά και έχεις δικαίωμα στο να μη σε αγγίζει ένας καλλιτέχνης.

Το πρόβλημα ξεκινάει όταν η υποκειμενική σου (μη) προτίμηση προτάσσεται ως «δήλωση» την ώρα που άλλοι -καλώς ή κακώς- θρηνούν, γιατί έτσι αισθάνονται... Η επιλογή να δηλώσεις τη διαφωνία ή την απόστασή σου σε μια στιγμή αποχαιρετισμού δεν είναι «παρρησία», είναι έλλειψη διακριτικότητας και στοιχειώδους σεβασμού.

Κι εν κατακλείδι, όταν μιλούν οι μεν, δεν χρειάζεται να μιλήσουν ΚΑΙ οι δε, καθότι σε τέτοιες περιπτώσεις δεν υφίσταται θέμα αντιπαράθεσης. Η σιωπή. Μόνο αυτή σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πολιτισμός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους