Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άλλο ένα παλαιό σπίτι του χωριού μας, που ζει στον «ίσκιο των χαμένων ονείρων». Δεν είναι στην καταγραφή που έχει γίνει στο βιβλίο μας - αφιέρωμα με τίτλο «Τα παλιά σπίτια εξομολογούνται …», γιατί μας έστειλαν την φωτογραφία μετά την έκδοση του βιβλίου.

Σύντομα όμως θα συμπεριληφθεί με την δεύτερη έκδοση.

Πάμε να το επισκεφτούμε … Μετά την απελευθέρωση της Λαμίας το 1833, οι αδελφοί Γιάννης και Κώστας Παπαθανασίου από την Ελασσόνα εγκαταστάθηκαν στη Λαμία, αγοράζοντας μεγάλες εκτάσεις γης και ακίνητα μέσα στη Λαμία. (μέσα σε αυτές τις εκτάσεις ήταν και στην Αγία Μαρίνα.

Το σπίτι τους ήταν στην παραλία, επάνω στην στροφή πηγαίνοντας για την εκκλησία). Ως ανάμνηση του τόπου καταγωγής τους υιοθέτησαν το επώνυμο Ελασσώνας.

Στην κατοχή το σπίτι επιτάχθηκε από τους Γερμανούς και το έκαναν στρατηγείο τους και αποθήκη τροφίμων. (ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΗΣ, «Μνήμες ζωής», ΕΚΔΟΣΕΙΣ «Συλλεκτική», Λαμία 2025, σελίδα 61 από σελίδες 104). Σήμερα το σπίτι δεν υπάρχει, η έκταση μοιράστηκε στους κληρονόμους.

Η φωτογραφία του σπιτιού είναι τραβηγμένη το 1963. ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΕΛΑΣΣΩΝΑ Επιστρέφω εδώ που ο χρόνος κάνει στάση στα κρυμμένα μυστικά της ψυχής, εδώ, που συναντώ το Ξάγρυπνο Μοιρολόϊ σαν η μνήμη μ’ αγκαλιάζει μοιάζοντας μ’ αράχνη και μ’ οδηγεί στο πατρικό μας σπίτι για να ξανά ζήσω στη σκιά μιας άλλης εποχής τότε που η ζωή είχε ρίζες … Επισκέπτομαι συχνά τα κρυμμένα μυστικά της ψυχής του την ανάσα των χώρων του τον λιτό διάκοσμο και το σαν άσπρο τριαντάφυλλο χρώμα του, λικνίζομαι στην σιωπή του μαζί με την κούνια που ήταν πάντα εκεί κρεμασμένη απ’ το δέντρο ή τα βράδια που «συνομιλούσαμε» με τους ήρωες του Θεάτρου Σκιών.

Σ’ αυτές τις εποχές των περασμένων ανθοφοριών την ψυχή μου αρωμάτιζε το καλοκαίρι με το τραγούδι των τζιτζικιών και το δε λιοπύρι μας οδηγούσε στη δοξαστική θωριά της θάλασσας.

Τότε ο κόσμος έμοιαζε με δροσερό κατακόκκινο καρπούζι και το σπίτι μας μέρος χαράς, ευτυχίας και γέλιου.

Αυτή η αϋπνία της μνήμης κρυφοκαίει ακόμα μέσα μου, η αλμύρα ξεφλουδίζει την παιδικότητά μου γιατί βλέπεις, βιαστήκαμε να μεγαλώσουμε όπως και στο πατρικό μας σπίτι ήρθε και σε αυτό η νύχτα χωρίς φκιασίδια, εκεί στην παραλία στη στροφή του δρόμου ξεπροβάλει μέσα απ’ τις χαραμάδες της καθημερινότητας ένας στεναγμός που τον σκορπάει ο αέρας και τον προκαλεί η απουσίας του … Θεόδωρος Ταβουλάρης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους