Καμία άλλη γυναικοκτονία, οργάνωση και αγώνας ενάντια στην πατριαρχία! Στις 26/8 ακόμα μια δολοφονημένη γυναίκα προστέθηκε στην μαύρη λίστα των γυναικοκτονιών, μια μακριά λίστα που, μέχρι να...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτή την φορά πρόκειται για μια 44χρονη γυναίκα, κάτοικο της Διαλαμπής Ροδόπης, η οποία δολοφονήθηκε από τον σύζυγό της.

Η ίδια είχε καταγγείλει τον σύζυγό της το 2022 για ενδοοικογενειακή βία μετά από απειλές που δέχτηκε.

Παρότι είχε εκφράσει την πρόθεση της να πάρει διαζύγιο και βρίσκονταν σε διάσταση, ο γυναικοκτόνος δεν αποδέχτηκε την απόφαση της.

Μια ακόμα γυναίκα νεκρή από τον σύντροφό της επειδή διεκδίκησε το δικαίωμα της να φύγει, το δικαίωμα της να ορίσει η ίδια την ζωή της.

Μια ακόμα ιστορία που επιβεβαιώνει με τον πιο τραγικό τρόπο, πως οι εξουσιαστικές-πατριαρχικές σχέσεις δεν έχουν εκλείψει επουδενί και πως η πατριαρχία καλά κρατεί.

Κοινός παρονομαστής στις υποθέσεις γυναικοκτονιών, είναι το γεγονός ότι οι γυναίκες δολοφονήθηκαν από τους συντρόφους/συζύγους τους, από εκείνους που θεώρησαν ότι έχουν εξουσία πάνω στις ζωές τους και το δικαίωμα να τις ρυθμίζουν.

Από εκείνους που θεωρούν ότι οι γυναίκες είναι ιδιοκτησία τους, ότι μπορούν να ορίζουν τις επιλογές τους και τελικά να αποφασίζουν εάν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν.

Αυτή είναι η πατριαρχία, μια συνθήκη που συνεχίζει να διαπερνά και να διαμορφώνει τις διαπροσωπικές σχέσεις σε κάθε πεδίο, στην οικογένεια, στην εργασία, στις φιλικές σχέσεις, στην κοινωνία συνολικά.

Μια συνθήκη που μόνο μέσα στο 2026 έχει ήδη στοιχίσει τις ζωές 10 γυναικών στην Ελλάδα.

Δεν ξεχνάμε πως και η Ξάνθη κουβαλά το δικό της τραγικό ιστορικό γυναικοκτονιών.

Δεν ξεχνάμε την Ζωή Δαλακλίδου, η υπόθεση της οποίας συγκλόνισε και σημάδεψε βαθιά την τοπική κοινωνία.

Δεν ξεχνάμε την πρόσφατη γυναικοκτονία της Ευγενίας από τον σύντροφό της, ο οποίος την απομόνωσε κοινωνικά, την κακοποιούσε συστηματικά, την κρατούσε αιχμάλωτη στο σπίτι και τελικά την δολοφόνησε.

Υποθέσεις που μας υπενθυμίζουν ότι η έμφυλη βία και οι γυναικοκτονίες δεν είναι μακρινές ιστορίες μιας άλλης εποχής ή ενός άλλου τόπου, αλλά είναι εδώ, δίπλα μας, μέσα στην κοινωνία.

Οι γυναικοκτονίες αποτελούν την πιο ακραία έκφραση της πατριαρχικής βίας.

Είναι η κορυφή του παγόβουνου της βαθιά ριζωμένης πατριαρχικής νοοτροπίας, που θέλει τις γυναίκες υποτελείς και έκθετες στις διαθέσεις του κάθε κακοποιητή που θεωρεί ότι έχει δικαίωμα να ασκεί έλεγχο στην ζωή τους μέσω εξουσιαστικών, καταπιεστικών και κακοποιητικών πρακτικών.

Οι δεκάδες άλλες εκφάνσεις της πατριαρχίας είναι καθημερινές και διάχυτες στην κοινωνία.

Είναι τα σχόλια για τα σώματα και την εμφάνισή μας, είναι οι προσβολές και τα κουτσομπολιά για τις επιλογές μας σε κάθε πτυχή της ζωής μας, είναι η αμφισβήτηση και η υποτίμηση των δυνατοτήτων μας στον εργασιακό χώρο.

Είναι η άνιση κατανομή υποχρεώσεων στο σπίτι και στην ανατροφή των παιδιών, είναι ο ρόλος που μας επιβάλλεται ως “φροντίστριες” της οικογένειας, που θα σηκώσουμε το βάρος της φροντίδας των παιδιών, των ηλικιωμένων και των αρρώστων.

Είναι η σεξουαλική παρενόχληση, οι επιθέσεις στον δρόμο, οι βιασμοί.

Είναι όλες εκείνες οι καθημερινές μορφές καταπίεσης, ορατές ή αόρατες, που επιχειρούν να οριοθετήσουν την θέση, την φωνή και την ελευθερίας μας.

Πέρα από μια διάχυτη κοινωνική συνθήκη, η πατριαρχία και η έμφυλη βία τροφοδοτούνται και αναπαράγονται από τους ίδιους θεσμούς που παρουσιάζονται ως υπέρμαχοι για την καταπολέμησή τους.

Το κράτος και ο καπιταλισμός αποκαλύπτουν ακόμη μια όψη της βαρβαρότητάς τους, καλλιεργώντας το έδαφος πάνω στο οποίο η πατριαρχία διαιωνίζεται.

Πολιτικό προσωπικό, μέσα μαζικής ενημέρωσης, δικαστικές αρχές και μπάτσοι, όσο παρουσιάζονται ως απαραίτητοι μηχανισμοί για την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας, άλλο τόσο συμβάλλουν στην συντήρηση και την αναπαραγωγή της.

Κακοποιητές, γυναικοκτόνοι, βιαστές υποστηρίζονται στα τηλεοπτικά πάνελ και μέσα στις δικαστικές αίθουσες, ενώ υποθέσεις έμφυλης βίας και κυκλωμάτων μαστροπείας συγκαλύπτονται και θάβονται.

Θηλυκότητες που θέλουν να καταγγείλουν τον κακοποιητή τους έρχονται αντιμέτωπες με την αμφισβήτηση και την αδιαφορία μέσα στα αστυνομικά τμήματα, ενώ πορείες και συγκεντρώσεις ενάντια στην έμφυλη βία δέχονται κρατική καταστολή.

Με αυτόν τον τρόπο, κράτος και καπιταλισμός διαπαιδαγωγούν, οπλίζουν και ενθαρρύνουν τους κακοποιητές.

Οι υποθέσεις έμφυλης βίας και οι γυναικοκτονίες δεν θα πάψουν να αποτελούν μία βάναυση πραγματικότητα όσο η πατριαρχία διαπερνά τις κοινωνικές σχέσεις και αντανακλάται σε κάθε τομέα της ζωής μας.

Εμείς, θηλυκότητες και άτομα που βιώνουμε την πατριαρχική καταπίεση και ενίοτε την βία, δεν αφήνουμε καμία να αντιμετωπίσει μόνη της την έμφυλη βία, είτε αυτή ασκείται έξω στον δρόμο, είτε στον εργασιακό χώρο, είτε μέσα στο «κλειστό» και «ιδιωτικό» πλαίσιο του ζευγαριού, της οικογένειας, των συγγενικών και φιλικών σχέσεων.

Με την αλληλεγγύη μας ως όπλο, να σταθούμε η μία δίπλα στην άλλη, να μετατρέψουμε τον πόνο, τον φόβο και την αδικία σε αγώνα συλλογικό.

Να αγωνιστούμε ενάντια στην πατριαρχία, το κράτος και τον καπιταλισμό, να ορθώσουμε τα δικά μας αναχώματα απέναντι σε κάθε εξουσιαστική πρακτική που καθιστά την ζωή μας ζωή δεύτερη, χωρίς σημασία, βορά στις διαθέσεις του κάθε καταπιεστή. *φωτογραφίες από παρέμβαση που πραγματοποιήσαμε στην Ξάνθη και στον οικισμό της Διαλαμπής Ροδόπης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους