Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ορισμένοι αναρωτιούνται, με εκείνο το ελαφρώς ανασηκωμένο φρύδι και, το μικρό δάχτυλο υψωμένο, γιατί ένας θάνατος, για τον οποίο μάλιστα η Δικαιοσύνη διερευνά το ενδεχόμενο να πρόκειται για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο, προκάλεσε τέτοια πανελλήνια συγκίνηση.

Απορούν γιατί χιλιάδες άνθρωποι θέλησαν να βρεθούν στην κηδεία ενός λαϊκού τραγουδιστή και γιατί, ακόμη και σήμερα, ο τάφος του έχει σκεπαστεί από ένα πραγματικό βουνό από άνθη.

Ποιοί είναι, άραγε, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που συγκινούνται τόσο; Είναι μήπως, κατά την αντίληψή τους, άνθρωποι περιορισμένης πνευματικής καλλιέργειας, επειδή θρηνούν έναν λαϊκό καλλιτέχνη; Κατ’ αρχάς, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένας λαϊκός τραγουδιστής, αλλά σε καμμία περίπτωση ένας λαϊκιστής τραγουδιστής.

Ήταν, με τους όρους της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας, ένας αυθεντικός pop star.

Και αυτό έχει σημασία.

Ο λαϊκός καλλιτέχνης, από τη φύση του, δεν απευθύνεται σε ένα στενό, ομοιογενές ή κοινωνικά ανώτερο ακροατήριο.

Απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό, μέσα στο οποίο χωρούν όλοι: οι λεγόμενοι "έντεχνοι", οι άνθρωποι της λαϊκής κουλτούρας, οι περισσότερο ή λιγότερο καλλιεργημένοι, οι νεότεροι, οι μεγαλύτεροι, άνθρωποι διαφορετικής κοινωνικής προέλευσης και αισθητικής παιδείας.

Αυτό, άλλως τε, είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του πραγματικά λαϊκού καλλιτέχνη: η ικανότητά του να υπερβαίνει τις κοινωνικές, μορφωτικές και αισθητικές διαχωριστικές γραμμές και να συνομιλεί με ένα πολύ ευρύτερο κοινό.

Οι λαϊκοί καλλιτέχνες, κατά κανόνα, βρίσκονται πιό κοντά στον κόσμο.

Όχι επειδή τον κολακεύουν ή επειδή καλλιεργούν έναν εύκολο λαϊκισμό, αλλά επειδή η τέχνη τους συνδέεται άμεσα με τη ζωή, τα βιώματα, τις χαρές, τις απώλειες και τις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων.

Αυτό δεν αποτελεί ελληνικό φαινόμενο· συμβαίνει παντού στον κόσμο.

Οι μεγάλοι λαϊκοί καλλιτέχνες, με όποιο όνομα κι άν τους αποδίδει κάθε χώρα, popular singers, pop stars, λαϊκούς ερμηνευτές, είναι εκείνοι που αναπτύσσουν πιό άμεση σχέση με το κοινό τους.

Δεύτερον, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν, πάνω απ’ όλα, ένα καλό παιδί.

Κι αυτό δεν είναι μιά εύκολη, μεταθανάτια φιλοφρόνηση.

Άν ρωτήσει κανείς τους ανθρώπους που παρευρέθηκαν στην πάνδημη κηδεία του, είναι πολύ πιθανό οι περισσότεροι να έχουν να αφηγηθούν μιά μικρή προσωπική ιστορία: μιά καλή κουβέντα, μιά ευγενική χειρονομία, μιά στιγμή γενναιοδωρίας, μιά ανθρώπινη συμπεριφορά που τους έμεινε.

Ο κόσμος, εκτός από τον δημοφιλή τραγουδιστή, αποχαιρέτησε έναν άνθρωπο με τον οποίο, άμεσα ή έμμεσα, είχε συνδεθεί.

Υπάρχουν καλλιτέχνες που τους θαυμάζουμε από απόσταση και υπάρχουν κι εκείνοι που, παρά τη λάμψη και τη δημοτικότητά τους, καταφέρνουν να παραμένουν προσιτοί, οικείοι και ανθρώπινοι.

Αυτή η σχέση δεν κατασκευάζεται εκ των υστέρων· χτίζεται, λίγο λίγο, μέσα στα χρόνια.

Τρίτον, ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε αδυναμίες.

Ήταν τρωτός, και η τρωτότητά του τον έκανε ανθρώπινο.

Δεν καλλιέργησε ποτέ την εικόνα του αψεγάδιαστου στάρ, ούτε προσπάθησε να παρουσιαστεί ως κάτι περισσότερο ή διαφορετικό από αυτό που πραγματικά ήταν.

Παρέμεινε ένας αυθεντικός τύπος, χωρίς να "την ψωνίσει", χωρίς να αποκοπεί από τον κόσμο και χωρίς να φοβηθεί να εκτεθεί.

Αυτό που έδειχνε, αυτό ήταν.

Μπορούσε να αυτοσαρκαστεί, να τσαλακώσει δημόσια την εικόνα του, να φανερώσει τις αντιφάσεις και τις ευαισθησίες του, κι ο κόσμος να τον αγαπά γι' αυτό ακόμη περισσότερο.

Τέταρτον, και ίσως σημαντικότερο απ’ όλα, ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν έφυγε έχοντας ολοκληρώσει τον κύκλο της ζωής του.

Δεν γέρασε για να πεθάνει.

Άλλο είναι να αποχαιρετάς έναν άνθρωπο που έφτασε στο φυσικό τέλος του βίου του και άλλο να αισθάνεσαι ότι ένας άνθρωπος χάθηκε πρόωρα, μόνος, σε μιά στιγμή κατά την οποία βρισκόταν στα χέρια επίορκων ανθρώπων που δεν έκαναν τίποτε για να τον σώσουν.

Ο άδικος θάνατος συγκλονίζει πάντοτε περισσότερο από τον αναμενόμενο.

Ιδίως όταν αφορά έναν άνθρωπο τόσο νέο, τόσο αναγνωρίσιμο και τόσο δεμένο με τη ζωή χιλιάδων άλλων ανθρώπων.

Η συγκίνηση για την απώλειά του δεν χρειάζεται ούτε πιστοποιητικό καλλιέργειας ούτε την έγκριση κανενός αυτόκλητου κριτή του "υψηλού" και του "ευτελούς". Ήταν η αυθόρμητη εκδήλωση του φιλότιμου χιλιάδων ανθρώπων· ανθρώπων που, ευτυχώς, εξακολουθούν να κρατούν αυτή την τόσο ελληνική έννοια ψηλά στην κλίμακα των αξιών τους.

Να τιμούν εκείνον που αγάπησαν, να στέκονται δίπλα του στο ύστατο αντίο και να μην προσπερνούν αδιάφορα, στρέφοντας αλλού το βλέμμα... @highlight

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους