Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε αυτή την προβλήτα κολυμπάω χειμώνα καλοκαίρι τα τελευταία 20 χρόνια.

Χειμώνα καλοκαίρι.

Όταν έπρεπε να πάω τα παιδιά μου σχολείο ερχόμουν καπάκι μετά.

Όταν είχα την εταιρία μου, πάντα τα κατάφερνα πριν πάω, ακόμη κι αν ήταν 6 το πρωί μέσα στο καταχείμωνο.

Όταν είχα ακανόνιστο πρόγραμμα, πάντα είχα το σακίδιο με την πετσέτα και το μαγιό καβάτζα στο πορτ-παγκάζ για μια βουτιά σφήνα όποτε κι αν έβγαινε.

Δεν νομίζω ότι έχει περάσει εβδομάδα εκτός από τις περιόδους που είμαι εκτός Αθηνών που να μην έχω κολυμπήσει στην προβλήτα μου.

Όταν έχω παραπάνω χρόνο βάζω τα ακουστικά και τρέχω 4-5 χιλιόμετρα παρέα με τους αγαπημένους μου ομιλητές και καπάκι βουτάω.

Στην προβλήτα αυτή πέρασα κάποιες από τις πιο χαρούμενες και τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου όπως αυτή την εποχή.

Η θάλασσα όμως ήταν πάντα εκεί.

Γενναιόδωρη και γενναιόψυχη.

Λες και ρούφαγε όση στενοχώρια περίσσευε και βγαίνοντας μου έδινε την ενέργεια που χρειαζόμουν.

Ποτέ δεν μου αρνήθηκε τίποτα.

Πάντα με αγκάλιαζε.

Πάντα με άκουγε.

Κι είχε πάντα κάτι να πει.

Αρκεί να είχα τα αυτιά και την ψυχή να το ακούσω.

Εδώ έχω κάνει πολλούς φίλους.

Φίλους ψυχής κι ας λέμε μόνο μια καλημέρα με κάποιους.

Με κάποιους θα πούμε και δυο λόγια παραπάνω.

Αρκετοί «έφυγαν» όλα αυτά τα χρόνια.

Έφυγε ο Γιάννης ο «μικρός» με το μεγάλο του χαμόγελο.

Αυτό το παιδί ήξερε μόνο να χαμογελάει.

Έλεγε καλημέρα στον καθένα, ακόμη και στους αγνώστους.

Ειδικά στους αγνώστους.

Κι είχε πάντα ένα καλό λόγο να πει για τον καθένα. «Έφυγε» κολυμπώντας ένα πρωινό του χειμώνα.

Νομίζω με τον τρόπο ακριβώς που βαθιά μέσα του ήθελε.

Το 2019 χάσαμε και τον «μεγάλο» τον Γιάννη.

Έναν παλίκαρο 89 ετών που έμοιαζε 70. Έπαιρνε δύο συγκοινωνίες για να έρχεται στην προβλήτα.

Επειδή ήταν και παστρικός, είχε φέρει και τη σκούπα και το φαρασάκι του και τα είχε εγκαταστήσει εκεί.

Κυριολεκτικά «έγλειφε» την προβλήτα κάθε πρωί, για να τη βρούμε εμείς καθαρή.

Χαιρόμασταν όταν τον βλέπαμε, πιο πολύ όμως χαιρόταν ο Γιάννης.

Όταν «έφυγε» ο μεγάλος ο Γιάννης, το πάστρεμα της προβλήτας έγινε πλέον έργο και συνέχεια όλων μας.

Καθένας μας εκ περιτροπής πλέον καθαρίζει την προβλήτα για να την βλέπει ο φίλος μας από πάνω και να χαίρεται.

Σήμερα πρωί έκανα τη βουτιά μου και ξανοίχτηκα.

Κάπου εκεί στα ανοιχτά πάντα ξαπλώνω ανάσκελα επιπλέοντας στο νερό.

Κλείνω τα μάτια και κάνω το δικό μου διαλογισμό και τη δική μου προσευχή.

Μιλάω με το μέσα μου και με τον Θεό.

Μιλάω με τους δικούς μου ανθρώπους, όποιοι κι όπου κι αν είναι.

Κι όταν ξαναανοίγω τα μάτια μου, νιώθω λίγο σαν να έχω ξαναγεννηθεί.

Έχω ζητήσει από τα παιδιά μου, όταν θα έχω «φύγει», να σκορπίσουν εκεί τη σκόνη μου.

Κάπου εκεί ανοιχτά που έχω περάσει κάποιες από τις πιο ιερές στιγμές της ζωής μου.

Μια προβλήτα είναι η ζωή.

Κάποιοι έρχονται, κάποιοι φεύγουν, κάποιοι κλαίνε, κάποιοι γελάνε, κάποιοι ανεβαίνουν, κάποιοι κατεβαίνουν.

Όμως η προβλήτα είναι πάντα εκεί να μας θυμίζει ότι η ζωή συνεχίζεται.

Ο αγαπημένος μου Δάσκαλος έλεγε «Όλοι θα πεθάνουμε. Δεν θα ζήσουμε όμως όλοι». Ζήστο το. Κρατάει λίγο. Γι’ αυτό είναι τόσο πολύτιμο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους