Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες ήταν μια δύσκολη μέρα. Είχαμε την πρώτη ομάδα της σεζόν (ΣΚ με τον Στέφανο) Θα ήταν η πρώτη φορά που θα έκανα ομάδα χωρίς τη μητέρα μου.

Μέχρι σήμερα έχω κάνει περίπου 40 ομάδες και ποτέ μα ποτέ δεν έλειπε η μανούλα μου.

Καθόταν στον κύκλο κάπου δεξιά μου, ήσυχα κι άκουγε.

Της άρεσε πολύ να ακούει τις ιστορίες των ανθρώπων κι είχε ιδιαίτερη ενσυναίσθηση, αλλά και σοφές συμβουλές να μοιραστεί.

Έκανε ελάχιστες παρεμβάσεις και μόνο όταν ένιωθε ότι τα 85 χρόνια καλά ζυμωμένης πείρας της ότι είχαν να βοηθήσουν κάποιον.

Δεν μάσαγε όμως τα λόγια της: «Να του πεις να πάει από κει που ήρθε», ή «Να κάνεις αυτό που λέει η καρδιά σου». Τέτοιες ατάκες πέταγε και ήταν πάντα ακριβής, αφού είχε ακούσει όλη την ιστορία.

Στο τέλος κάθε ομάδας δίνω τον λόγο σε καθένα να ρωτήσω πως πέρασε και πως ένιωσε. «Μανούλα πως πέρασες?» συνήθως άφηνα τελευταία τη μητέρα μου. «ΩΡΑΙΟΤΑΤΑ!». Πάντα αυτό έλεγε.

Ήταν η μασκότ της ομάδας και τα παιδιά την αγαπούσαν και τη θαύμαζαν για το κουράγιο, την αισιοδοξία και το μπρίο της.

Τη μητέρα μου την έχασα προ μηνός, απρόσμενα, αλλά έφυγε νομίζω όπως θα ήθελε καθένας μας να φύγει.

Όρθια και ξεκούραστα. «Με ένα πόνο», όπως θα ευχόσουν σε μια έγκυο.

Η χθεσινή ομάδα είχε προγραμματιστεί από καιρό και ήμουν μεταξύ του να την κάνω και να την ακυρώσω. (ακόμη έχω κρίσεις πανικού). Ήξερα όμως ότι η μάνα μου δεν γουστάριζε να τα παρατάει.

Για την ακρίβεια το σιχαινόταν.

Έφτασα στην ομάδα λίγο καθυστερημένος, κατά τις 11.15πμ και βρήκα τον κύκλο ήδη σχηματισμένο.

Είκοσι άνθρωποι να με περιμένουν.

Είναι εκεί που ξεραίνεται το στόμα σου κι ιδρώνουν οι παλάμες σου.

Ξεκίνησα με τη δική μου ιστορία πριν δώσω το λόγο στα παιδιά να ξετυλίξει κανείς τη δική του. (οι συγκεκριμένες ομάδες είναι μοναδικές – η σύνθεση ποτέ δεν είναι η ίδια). Οι ιστορίες κινήθηκαν γύρω από το πένθος.

Πένθος μαμάδων, μπαμπάδων, αλλά και κατοικίδιων που δεν διαφέρουν καθόλου σε συναισθηματική ένταση από αυτό την ανθρώπων.

Και είχε τόσο μα τόσο ανακούφιση να μοιράζεσαι τον πόνο σου… Σε πολλές φάσεις ήμουν ζόρικα.

Κάποιες φορές πήρα ζαχαρίτσες που είχα στην τσέπη μου, κάποιες το ομοιοπαθητικό μου, κάποιες φορές το χημικό μου και σε κάποια φάση ζήτησα από τα παιδιά την ανοχή τους για να τσιμπήσω από το φαγητό που είχα φέρει μαζί μου γιατί αυτή την εποχή είμαι πολύ ευεξάντλητος.

Σταμάτη σε ευχαριστώ για τα φιστίκια σου.

Έκαναν κι αυτά τη δουλειά τους.

Τελειώσαμε 6μμ όπως πάντα.

Είκοσι άνθρωποι άγνωστοι στο ξεκίνημα της ημέρας και μια αγκαλιά στο τέλος της.

Αυτό το μαγικό, που αντιλαμβάνεσαι ότι ο άλλος είσαι εσύ, αλλά δεν το ήξερες.

Χαιρέτισα όλα τα παιδιά τα οποία θα ξαναδώ την άλλη Κυριακή και τους ευχαρίστησα βαθιά μέσα από την καρδιά μου για τη δύναμη που μου έδωσαν να αναπληρώσω αυτό το μαγικό «ΩΡΑΙΟΤΑΤΑ» που έλειπε τόσο εκκωφαντικά χθες και να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι η μανούλα μου αυτή τη φορά δεν θα ήταν σε κάποια αγκαλιά στην τελική φωτογραφία.

Δεν θα επιστρέφαμε με το σμαρτάκι μου αυτή τη φορά.

Δεν θα της αγόραζα την αγαπημένη της σοκοφρέτα, ούτε θα την άφηνα σπίτι της να με ευχαριστήσει για μια ακόμη φορά με όλη την ψυχή της που την πήρα μαζί μου.

Ήμουν στο αυτοκίνητο μόνος, αλλά και πολύ περήφανος που τελικά τα κατάφερα.

Ευχαρίστησα την μανούλα μου που εξακολουθεί να μου δίνει δύναμη και πήρα το κορίτσι μου, τον πρώτο άνθρωπο που θα καταλάβαινε πόσο σημαντικό ήταν αυτό που έγινε.

Για όσους από μας είμαστε γονείς, ή και σύντροφοι: Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΚΙ ΟΧΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ.

Τη μητέρα μου την είχα σε κάθε συνάντησή μου, γιατί το γουστάριζα, κι όχι γιατί έπρεπε.

Επόμενη ομάδα (ΣΚ με Στέφανο) σε δύο Κυριακές.

Επόμενο update (ΟΜΙΛΕΙΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ) την ερχόμενη Κυριακή.

Πληροφορίες πάντα στο www.updateyourself.gr και στα stories μου.

Μανούλα ποτέ δεν γουστάριζες κλαυθμυρισμούς και ηττοπάθειες. Με έμαθες να ζω όρθιος. Σε αγαπώ πολύ. Μου λείπεις αφάνταστα. Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους