Δρακόλιμνη Σμόλικα Μέσα στη μαυρίλα της ψυχής και του αέρα, από τη φωτιά στον ορεινό όγκο της Τραπεζίτσας, που ευτυχώς έκανε πολύ μικρότερη ζημιά απ΄ότι αρχικά φαινόταν ότι θα συμβεί, είπα να πάω μια...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σόρυ γκάις, αλλά λόγω ιδιαίτερης ευαισθησίας στο μονοξείδια, αν ερχόμουν στο βουνό να βοηθήσω στο σβήσιμο, πιο πολύ θα σας καθυστερούσα να με τρέχετε στα νοσοκομεία, παρά θα πάλευα με το φτυάρι και τον κασμά.

Και ποιος να σε ακολουθήσει τώρα, καθημερινή στο βουνό και εν μέσω φυσικής καταστροφής σε εξέλιξη; Κανείς.

Μόνο ο μπούφος ο Ερμής, ο σκύλος μου, ότι δρόμο και να πάρω, πίσω μου αυτός. Το Jeep λοιπόν άρχισε ν΄ ανηφορίζει απ΄την πλατεία της Κόνιτσας προς Πάδες.

Οι χαιρετισμοί προς τους πυροσβέστες που έχουν κυκλώσει το βουνό, επιβεβλημένοι.

Τους βγήκε η πίστη ανάποδα.

Μόλις περάσεις τον αυχένα στη Σουσινίτσα, όσες φορές κι αν έχεις αντικρύσει αυτό το τοπίο με την Γκαμήλα και τις άλλες κορφές της Τύμφης απέναντί σου, κι αυτή τη φορά θα σταματήσεις.

Να θαυμάσεις αυτό το απερίγραπτο δημιούργημα κάποιας γεωλογικής διαταραχής κάποτε στο μακρινό παρελθόν.

Είναι κάτι σαν κατάθεση στεφάνου στους ήρωες του γένους αυτή η στάση.

Κοντοστέκεσαι κοιτώντας ψηλά, αμίλητος και στρατιωτικός χαιρετισμός.

Ήταν πρωί και τα καφενεία σε Ελεύθερο και Παλιοσέλι ήταν κλειστά, οπότε η λαχτάρα του καφέ έγινε απωθημένο. «Τα παιδιά στο καταφύγιο στους Πάδες, που θα είναι; Εκεί θα είναι», σκέφτηκα.

Αμ δε. Πήρα το Μήτσο τηλέφωνο και τον βρήκα σε νησιωτική παραλία.

Η αλλαγή εικόνας επιβάλλεται.

Όλο το χρόνο τον Σμόλικα πάνω απ΄το κεφάλι του βλέπει.

Στην αρχή του χωριού, στους Πάδες, ξεκινάει αριστερά χωματόδρομος 10,1 χιλιομέτρων, που οδηγεί σε 2000 μέτρα ψηλότερα από εκεί που κολυμπάει ο Μήτσος (προφανώς το «κόμμα ένα» στο 10,1 το έγραψα για να το παίξω ακριβής στα στοιχεία που σας δίνω). Ο Ερμής στην πίσω πίσω θέση του είχε γκανιάξει για νερό, οπότε σε μια από τις αρκετές πηγές που κατηφορίζοντας βγαίνουν στο χωματόδρομο, σταμάτησα να πιει.

Θα πρέπει να την ήπιε όλη! Σε τρία τέσσερα σημεία της διαδρομής, οι φτέρες έχουν κατακλύσει το έδαφος ανάμεσα απ΄τα πεύκα και δημιουργούν εικόνα δυνατή.

Κάπου στα 1900 μέτρα υψομετρικής διαφοράς απ΄τη Μπέλα Βράκα στα Σύβοτα, υπάρχει εδώ και δεκαετίες μια στάνη.

Παλιότερα έρχονταν εδώ τζομπαναραίοι να βοσκήσουν τα κοπάδια τους.

Μπορεί να έρχονται ακόμη, δεν το γνωρίζω να σας το πω. Και εν πάση περιπτώσει, μάθετε και τίποτε μόνοι σας! Σάκος στην πλάτη και πάμε.

Στη λίμνη του Σμόλικα έχω ξαναέρθει αρκετές φορές από το μονοπάτι του Παλαιοσελίου.

Από δω πρώτη φορά.

Πήρα όμως τις πληροφορίες μου.

Ούτε ώρα μέχρι τη λίμνη, μου είπαν.

Ε, βάλε και λίγο παραπάνω, σκέφτηκα, γιατί κάποιοι που είναι τούμπανα και προπονημένοι, σου λένε πάντα λιγότερο, ώστε όταν το κάνεις να σκεφτείς «ρε τι θηρίο είναι αυτός που το έκανε μόνο τόσο;». Γι αυτό όταν ακούτε «ένα τσιγάρο δρόμος», βάλτε 3-4 εσείς στην ταμπακιέρα, να είστε σίγουροι.

Ε, να όμως που είχε δίκιο ο δικός μου και σε 45 λεπτά ήμουν στη Δρακολίμνη του Σμόλικα! Πολύ εντυπωσιακό τοπίο! Η λίμνη μπροστά στα μάτια σου κι ο άρχοντας Σμόλικας, το δεύτερο ψηλότερο βουνό στη χώρα (2637μ), στα δεξιά και πάνω σου.

Κι απέναντι η Τύμφη, που με την ομορφιά της σου αλαφραίνει την ψυχή! Ο Ερμής, αν και ήπιε στη διάρκεια της πεζοπορίας νερό απ΄το απόθεμα στο σάκο, πήγε κι έπεσε μέσα με τα μούτρα.

Και δεν έπινε νερό σαν φυσιολογικό σκυλί.

Το δάγκωνε απ΄τη σκασίλα του.

Ήταν άλλωστε μια ζεστή μέρα.

Έφερα λίγο γύρα στα πέριξ της λίμνης να δω και τα άλλα βουνά τριγύρω, κι έκατσα στη σκιά δύο πινακίδων να μασήσω το κατιτίς μου.

Η μία έλεγε για τα πεύκα και τα ρόμπολα του βουνού (μαύρη και λευκή πεύκη). Αυτός που το έγραψε το κείμενο, θα πρέπει να χάνει πεταλιά στον κατήφορο.

Γιατί λέει ότι τα ρόμπολα σταματούν στο 1900 μέτρα, κι εγώ ξεκίνησα από τα 2000 μέτρα και για αρκετή ώρα ανάβασης ήμουν μέσα στα ρόμπολα.

Κι απ΄τη λίμνη που είναι στα 2150 μ., ανεβαίνοντας προς κορυφή Σμόλικα, βλέπεις ακόμη μια συστάδα, που θα πρέπει να είναι μέχρι τα 2300 μ. στάνταρ.

Κι επειδή ο ΠΑΟΚ είναι παντού, πώς θα μπορούσε να μην είναι και στην πινακίδα στη Δρακόλιμνη; Ένα ζευγάρι μεσήλικες ξένοι, ήταν όλη κι όλη η ανθρώπινη παρουσία σήμερα στο βουνό, στο μικρό διάστημα που έμεινα.

Χαιρετηθήκαμε, συμφωνήσαμε στην ωραιότητα του τοπίου και πήρα το δρόμο της επιστροφής.

Σιγά μην έμενε μαζί μου να με προστατέψει απ΄τους εχθρούς, ο δικός μου.

Ήξερε τον δρόμο της επιστροφής, γιατί ανεβαίνοντας τον είχε κατουρήσει παντού, και τον ξαναβρήκα τέντα ξάπλα δίπλα στο αυτοκίνητο.

Ωραίος τύπος είσαι ρε! Υ.Γ. Μου άρεσε τόσο η εκδρομή, που την έβαλα χθες στα προγράμματα της No Limits για το φθινόπωρο. Αν θέλετε, την βλέπετε ως «προγραμμα 3» , εδώ: www.fb.com/nolimitskonitsa

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους