Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η βιομηχανία της αθανασίας και ο ωκεανός της εμπορευματοποιημένης Υγείας Γράφτηκαν ήδη πολλά και θα γραφτούν ακόμη περισσότερα για τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη.

Για τις τελευταίες ώρες του, για το ιατρείο στο οποίο βρισκόταν, για την πλασμαφαίρεση, για το ποιος έκανε τι και για το αν τηρήθηκαν όσα προβλέπουν η Ιατρική και η νομοθεσία.

Το άρθρο δεν επιδιώκει να διερευνήσει τις αιτίες του θλιβερού χαμού ενός ανθρώπου, αλλά να ενισχύσει μια συζήτηση που γίνεται παράλληλα και ξεπερνά τη συγκεκριμένη υπόθεση.

Ποιος και τι θα ελέγξει; Εντυπωσιακή ήταν, πρώτα απ' όλα, η ταχύτητα της αντίδρασης του υπουργού Υγείας.

Πολύ γρήγορα μας πληροφόρησε ποια άδεια είχε ο συγκεκριμένος χώρος (ιατρείο; κλινική;), ποιος είναι αρμόδιος για τον έλεγχό του και ότι ζητήθηκε από τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών να προχωρήσει στις προβλεπόμενες διαδικασίες.

Σαν το επείγον ζήτημα να είναι η γρήγορη αποφυγή ευθυνών και όχι η διερεύνηση του κατά πόσο το ίδιο το σύστημα εποπτείας (έστω και μέσω των Ιατρικών Συλλόγων) λειτουργεί.

Το πραγματικό ερώτημα αφορά το ποιος έχει τη συνολική ευθύνη να διασφαλίζει ότι ο ασθενής γνωρίζει εάν μπαίνει σε ένα απλό ιατρείο ή σε μια μονάδα που παρέχει πολύ πιο σύνθετες υπηρεσίες.

Ακούσαμε στα ΜΜΕ ότι πραγματοποιούνται κάθε χρόνο δειγματοληπτικοί έλεγχοι περίπου στο 30% των ιδιωτικών ιατρείων.

Ας δεχτούμε ότι ο αριθμός είναι απολύτως ακριβής.

Τι γίνεται με το υπόλοιπο 70%; Και κυρίως, τι ακριβώς σημαίνει «έλεγχος»; Η άδεια που βρίσκεται στον φάκελο; Ο πραγματικός εξοπλισμός; Οι ιατρικές πράξεις που εκτελούνται στην καθημερινή λειτουργία και αν αντιστοιχούν με αυτές που διαφημίζονται; Αν είναι ασφαλής ο ασθενής και τηρούνται τα επιστημονικά πρωτόκολλα; Μπορεί να γίνει έλεγχος στην ιδιωτική Υγεία ή πιο σωστά στον ωκεανό της ιδιωτικής και εμπορευματοποιημένης Υγείας; Ο πελάτης της ιδιωτικής Υγείας έχει πρόσθετες ανάγκες Δεν μπορούμε να μη συζητήσουμε για έναν βασικό παράγοντα: Το κυνήγι του κέρδους της ιδιωτικής Υγείας.

Εγγενής τάση, αφού η Υγεία είναι εμπόρευμα.

Για μια εμπορική επιχείρηση, περισσότερες υπηρεσίες είναι μεγαλύτερος τζίρος.

Ο ασθενής δεν μπορεί εύκολα να γνωρίζει εάν πραγματικά χρειάζεται μια παρέμβαση.

Πολλές φορές βασίζεται στον γιατρό.

Και όταν η οικονομική συναλλαγή είναι το ενδιάμεσο (και είναι μάλιστα ισχυρό), υπάρχει ο κίνδυνος να μη διαφημίζεται απλώς η θεραπεία μιας πραγματικής ασθένειας, αλλά να κατασκευάζεται η ανάγκη για θεραπεία.

Ποιος δεν έχει ακούσει ότι πρέπει «επειγόντως» να κάνει την τάδε ή τη δείνα θεραπεία και δυστυχώς επειδή στα δημόσια νοσοκομεία υπάρχει μεγάλη λίστα αναμονής, πρέπει να χειρουργηθείς ιδιωτικά; Όσο μεγαλύτερο είναι το οικονομικό κίνητρο για την πώληση μιας ιατρικής υπηρεσίας, τόσο το χειρότερο για τον ασθενή.

Δεν πρόκειται για στρεβλώσεις της αγοράς, αλλά για το DNA της αγοράς.

Οχι τι χρειάζεται ο ασθενής, αλλά τι άλλο μπορούμε να του πουλήσουμε. ...στην εμπορική χρήση και την ιατρική του Instagram Αρκεί μια σύντομη περιήγηση στα κοινωνικά δίκτυα.

Γιατροί influencers, ιατρεία - luxury brands, βίντεο «πριν και μετά», εντυπωσιακές ονομασίες θεραπειών. «Αναζωογόνηση», «αναγέννηση», «detox», «αντιγήρανση» και «βελτιστοποίηση του οργανισμού». Υποσχέσεις για περισσότερη ενέργεια, νεότερη εμφάνιση, καλύτερη «βιολογική ηλικία». Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένας γιατρός έχει ιστοσελίδα ή μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά όταν η επιστημονική ενημέρωση μετατρέπεται σε marketing και η ιατρική πράξη παρουσιάζεται με τους κανόνες πώλησης ενός καταναλωτικού προϊόντος.

Όταν καλλιεργείται η προσδοκία ότι σχεδόν κάθε φυσιολογική διαδικασία - η ηλικία, η κούραση, η εμφάνιση, η φθορά - αποτελεί μια κατάσταση που χρειάζεται κάποια (πανάκριβη συνήθως) «θεραπεία». Κυρίως, όταν ο ασθενής είναι πελάτης στον οποίον δεν καλύπτεται απλώς μια ανάγκη, αλλά πολλές φορές δημιουργείται η ανάγκη! Στον καπιταλισμό η γραμμή ανάμεσα στην επιστήμη και την ιατρική επιχειρηματικότητα, την αυτοπροβολή και την εμπορία της ανθρώπινης αγωνίας έχει γίνει δυσδιάκριτη.

Σε λίγες ημέρες τα τηλεοπτικά συνεργεία θα φύγουν.

Θα έχουν προηγηθεί ανακοινώσεις, συνεντεύξεις, πιθανόν πορίσματα και δεκάδες ώρες τηλεοπτικών συζητήσεων.

Το ουσιαστικό όμως ερώτημα θα παραμένει.

Πέρα από τους «ελέγχους της αγοράς» και τη μονότονη επανάληψη της «ατομικής ευθύνης», θα ανοίξει η συζήτηση για το πώς η επιχειρηματικότητα καταστρέφει την υγεία του συνόλου και του κάθε ξεχωριστού ανθρώπου; Για την εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης ανασφάλειας, της αρρώστιας και του φόβου απέναντι στη γήρανση; Πηγή: https://m.902.gr/eidisi/apopseis-sholia/428347/i-viomihania-tis-athanasias-kai-o-okeanos-tis-emporeymatopoiimenis (Οι φωτογραφίες είναι από τη συναυλία του Γιώργου Μαζωνάκη στις Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού το 2023)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους