Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από τη Jenny Dourou Λοιπόν ας μιλήσουμε με μακάβριο σουρεαλισμό απολύτως ρεαλιστικό ! ΟΤΑΝ εγώ ΠΕΘΑΝΩ, δεν θέλω να γράψει κανείς για τα χαρίσματά μου.

Ούτε για τα ελαττώματά μου.

Αν μπορείτε, γράψτε τα νωρίτερα, να προλάβω να τα διαβάσω. Αλλιώς ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΕΤΑΜΑ.

Αν με αγαπάτε, πείτε το μου όσο έχω αυτιά.

Αν με εκτιμάτε, πείτε το όσο μπορώ ακόμη να χαμογελάσω αμήχανα και να σας πω «Έλα, βλακείες». Αν κάποτε σας βοήθησα, θυμηθείτε το, όσο μπορώ ακόμη να χαρώ που είχε κάποιο νόημα.

Κι αν σας έχω πληγώσει, πείτε μου κι αυτό.

Όσο υπάρχει χρόνος ΝΑ ΖΗΤΗΣΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ, να ΕΞΗΓΗΣΩ, να ΔΙΟΡΘΩΣΩ — ή έστω να ακούσω.

Μετά δεν έχει σημασία. • Τα λουλούδια δεν μυρίζουν για εκείνον που έφυγε. • Οι επικήδειοι δεν παρηγορούν τον νεκρό.

Και τα «τι σπουδαίος άνθρωπος ήταν» έχουν ΜΙΑ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΑΧΡΗΣΤΙΑ, όταν λέγονται σε κάποιον που δεν μπορεί πια να τα ακούσει.

Κυρίως, όμως, ΜΗ ΜΕ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΕΘΑΜΕΝΗ από όσο με ΑΦΗΣΑΤΕ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ.

Γιατί έχουμε αποκτήσει ένα παράξενο κοινωνικό ταλέντο: ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΠΙΕΙΚΕΙΣ.

Μέχρι χθες ο Άλλος ήταν «δύσκολος», «περίεργος», «προβληματικός», «γραφικός». Ψάχναμε τις αδυναμίες του, σχολιάζαμε τις επιλογές του, την εμφάνισή του, τις σχέσεις του, τις κακές του στιγμές.

Αν ήταν δημόσιο πρόσωπο, ακόμη καλύτερα: τον κάναμε τίτλο, πάνελ, κλικ και τροφή για εμετικά σχόλια.

Και ξαφνικά πεθαίνει.

Και μέσα σε λίγες ώρες συμβαίνει ένα ΘΑΥΜΑ που καμία ζωή δεν κατάφερε να προκαλέσει: ΓΙΝΕΤΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟΣ.

Ανακαλύπτουμε την ευγένειά του.

Τη γενναιοδωρία του.

Τη μοναξιά του.

Τις πράξεις που έκανε αθόρυβα.

Τις πληγές που κουβαλούσε.

Βρίσκουμε παλιές συνεντεύξεις και απομονώνουμε σοφές κουβέντες.

Θυμόμαστε ότι είχε ψυχή.

Και γράφουμε: «Πόσο τον αγαπούσε ο κόσμος». ΠΟΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ; Ο ίδιος που μέχρι προχθές απαιτούσε να μάθει τι συμβαίνει στο σπίτι του, στο κρεβάτι του, στην οικογένειά του, στο μυαλό του; Ο ίδιος που είχε άποψη για το σώμα του, την ηλικία του, τις εξαρτήσεις του, τις επιλογές του και τις πιο ευάλωτες στιγμές του; Δεν λέω να μη μιλάμε για τους νεκρούς.

Λέω κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο δύσκολο: να δοκιμάσουμε λίγη από αυτή τη γενναιοδωρία όσο οι άνθρωποι είναι ακόμη ζωντανοί. ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΓΙΟΠΟΙΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ.

Οι άνθρωποι είναι ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟΙ.

Έχουν χαρίσματα και ελαττώματα, ΦΩΤΕΙΝΑ ΔΩΜΑΤΙΑ και ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΑΠΟΘΗΚΕΣ.

Μπορούμε να αγαπάμε κάποιον χωρίς να τον θεωρούμε άγιο.

Να ασκούμε κριτική χωρίς να τον χωρίς να τον εξευτελίζουμε και να τον κατασπαράζουμε.

Το δύσκολο είναι να είμαστε καλοί και ευγενείς με τους ζωντανούς.

Έχουμε γεμίσει νεκρούς που τους αγαπήσαμε «αξεπέραστα», μόλις ήταν πια πολύ αργά για να τους χρησιμεύσει η αγάπη μας.

Εγώ, λοιπόν, όταν πεθάνω, δεν θέλω να με αποκαταστήσετε.

Δεν θέλω να γίνω ξαφνικά καλύτερη, σπουδαιότερη, πιο αγαπημένη.

Ό,τι έχετε να μου πείτε, πείτε το όσο ζω. Μετά σωπάστε.

Γιατί η αγάπη που φτάνει μόνο μέχρι τον τάφο δεν είναι αγάπη.

Είναι σαν ενοχή …. Καλό βράδυ και συγχωρήστε με αλλά κάπως μπάφιασα αυτές τις μέρες και ο νοών νοείτω!…. Jenny Dourou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους