Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει κάτι το εξαιρετικά αντιφατικό όταν δηλώνεις «ούτε ήξερα τον άνθρωπο ούτε τη δουλειά του» και αμέσως μετά αποφαίνεσαι ότι ο θάνατός του και οι χιλιάδες άνθρωποι που πήγαν να τον αποχαιρετήσουν αποτελούν «το τελευταίο καρφί στο φέρετρο» μιας ολόκληρης γενιάς καλλιτεχνών.

Δεν ήξερες τον άνθρωπο, δεν ήξερες τη δουλειά του, αλλά δεν έχεις κανένα πρόβλημα στο να απαξιώσεις και τον νεκρό και το κοινό του.

Αυτό δεν είναι καλλιτεχνική άποψη.

Είναι απλώς η παλιά, κουρασμένη αλαζονεία του «εμείς είμαστε η τέχνη και οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν». Ξέρεις κάτι ρε Αφροδίτη, τι είναι Τέχνη και τι όχι δεν αποφασίζεται από τα παρεάκια της τέταρτης ηλικίας, τις ηλίθιες ταμπέλες και τα προσωπικά γούστα αυτών που εσύ ορίζεις ως καλλιτέχνες.

Αποφασίζεται από τον χρόνο, και κυρίως από το κοινό. Ο Μαζωνάκης είχε το δικό του κοινό, τη δική του διαδρομή και τη δική του θέση στο ελληνικό τραγούδι.

Χιλιάδες άνθρωποι το απέδειξαν αυτές τις μέρες.

Το πιο θλιβερό, τελικά, δεν είναι ότι «δεν τον γνώριζες» αλλά ότι δεν μπόρεσες να σεβαστείς ότι τον γνώριζαν και τον αγαπούσαν οι άλλοι.

Αυτοί που θεωρούν τη γενιά σου δημιούργημα της μεταπολίτευσης και της συγκυρίας.

Ανθρώπους που εκμεταλλεύτηκαν το κύμα και έκαναν άνετα σέρφινγκ πάνω στο συναίσθημα και το θυμικό. Αιντε καθάρισε φασολάκια στην δροσερή αυλόπορτα να χαλαρώσεις.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους