Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο εγκληματικός νους δεν τράβηξε ποτέ ιδιαίτερα την προσοχή μου από ψυχιατρική άποψη.

Ίσως γιατί θεωρώ ότι, όταν το έγκλημα συνδέεται με παθολογία της προσωπικότητας, συχνά εμπεριέχει ένα στοιχείο ψυχρό, εκούσιο και συνειδητό, σε αντίθεση με μείζονες ψυχικές διαταραχές, όπως η κατάθλιψη ή η ψύχωση, που μπορούν να κατακλύσουν το άτομο παρά τη θέλησή του.

Γι’ αυτό και σπάνια διαβάζω τις λεπτομέρειες του αστυνομικού δελτίου.

Πολλές φορές αισθάνομαι ότι εκεί βρισκόμαστε περισσότερο αντιμέτωποι με το Κακό ως φιλοσοφική και ηθική έννοια —και με πράξεις που οφείλει να αντιμετωπίσει ο Ποινικός Κώδικας— παρά με το αντικείμενο της Ψυχιατρικής.

Στην υπόθεση, όμως, των ημερών πάγωσα διαβάζοντας όσα αποκαλύπτονται για ανειδίκευτους συναδέλφους: από πλασμαφαιρέσεις μέχρι ψυχιατρικές γνωματεύσεις, συμβουλευτική και ψυχοθεραπεία, και μάλιστα, σύμφωνα με όσα δημοσιεύονται, έναντι εξωφρενικών αμοιβών.

Και κάπου εκεί η σκέψη επιστρέφει σε όσα μάθαμε ήδη ως φοιτητές Ιατρικής.

Αρχές που μπορεί σήμερα να ακούγονται παλαιικές, παραμένουν όμως απολύτως σύγχρονες και θεμελιώδεις για την ιατρική πράξη, την ηθική και τη δεοντολογία: το ιπποκρατικό «ὠφελέειν ἢ μὴ βλάπτειν» — να ωφελείς ή, τουλάχιστον, να μη βλάπτεις.

Με πάγωσαν οι αποκαλύψεις για τη χρήση, χωρίς εμφανείς αναστολές, ιατρικών μεθόδων στις οποίες κάποιος δεν έχει εκπαιδευτεί, για την παντελή απουσία ενός ασφαλούς πλαισίου κατά την εκτέλεση δυνητικά επικίνδυνων ιατρικών πράξεων, αλλά και για την απίστευτη θρασύτητα με την οποία φαίνεται να κοστολογούνταν αυτές οι «υπηρεσίες». Μου προκαλεί, τέλος, απορία και κάτι ακόμη: πώς ένα πελατολόγιο που, όπως αναφέρεται, περιλάμβανε αρκετούς VIP δεν αναρωτήθηκε επαρκώς για τα προσόντα και την επιστημονική βάση των υπηρεσιών που του προσφέρονταν και πείστηκε, αντίθετα, από την εικόνα, την αυτοπεποίθηση και την εντυπωσιακή αυτοπαρουσίαση.

Σήμερα δίδασκα στους φοιτητές Ψυχολογίας στο Deree για τον Franz Anton Mesmer, τον Βιεννέζο γιατρό που έγινε διάσημος στο Παρίσι στα τέλη του 18ου αιώνα.

Στις περίφημες συνεδρίες του, μέσα σε μια σχεδόν θεατρική ατμόσφαιρα χαμηλού φωτισμού και μουσικής, ο Mesmer χρησιμοποιούσε μεταξύ άλλων μεταλλικές ράβδους και τελετουργικές πρακτικές, υποστηρίζοντας ότι μπορούσε να επιδράσει σε ένα αόρατο «μαγνητικό πεδίο ». Ασθενείς παρουσίαζαν μετά από αιφνίδια χτυπήματα με τη ράβδο, εντυπωσιακές αντιδράσεις και ορισμένοι ανέφεραν υποχώρηση πόνων, μουδιασμάτων και άλλων σωματικών συμπτωμάτων.

Από το όνομά του προέκυψε και το αγγλικό ρήμα to mesmerize: γοητεύω, μαγνητίζω, υπνωτίζω.

Δυόμισι αιώνες αργότερα, η επιστήμη έχει προχωρήσει ασύλληπτα.

Η ανθρώπινη γοητεία όμως από το κύρος, το θέαμα, τη βεβαιότητα και την υπόσχεση του θαύματος ίσως πολύ λιγότερο. Ο Mesmer ζει ακόμη ανάμεσά μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους