Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κοντεύει βδομάδα κι ακόμα δε μπορώ να το χωνέψω. Ακόμα ελπίζω ότι είναι ψέμα.

Ότι δε μπορεί να έσβησε αυτός ο άνθρωπος τόσο σύντομα, τόσο άδικα, τόσο άδοξα.

Όλη μέρα ακούω τα τραγούδια του.

Ούτε ένα δεν περισσεύει, ούτε ένα δεν είναι μέτριο, ούτε ένα δεν είναι λιγότερο Γιώργος.

Διαβάζω όσα γράφονται, ακούω όσα λένε γι’ αυτόν και νιώθω μια περηφάνια λες και ήταν δικός μου άνθρωπος και επιτέλους αναγνωρίζεται.

Γιατί εμείς που τον ξέραμε, τον αγαπούσαμε ακριβώς για όλα αυτά που τώρα μαθαίνουν κι οι υπόλοιποι.

Καταλάβατε τώρα γιατί «όσο ζω Μαζώ»; Καταλάβατε γιατί ήταν ένας και μετά πάει, έσπασε το καλούπι; Και τι είναι αυτό που συγκινεί τελικά όλους; Η αυθεντικότητα.

Το ανεπιτήδευτο.

Και τι είναι αυτό που έκανε άλλους να τον λατρεύουν κι άλλους να ενοχλούνται μαζί του; Ότι δεν έπαψε ποτέ να είναι ο υπέροχος εαυτός του.

Δεν κρύφτηκε, δε μάσησε, δεν έγλειψε.

Δεν είχε ανάγκη κανέναν.

Πουλούσε την ωραία τρέλα του κι ύστερα πήγαινε στη γειτονιά του να γίνει ένα με τους ανθρώπους του.

Χωρίς φώτα, σεκιουριτάδες, κάμερες.

Πονετικός, γενναιόδωρος, κιμπάρης.

Και δεν καταλαβαίνω γιατί, αφού μας λείπει τόσο πολύ σαν κοινωνία το αυθεντικό, έχουμε βυθιστεί τόσο στην υποκρισία, στο ψεύτικο, στο γυαλιστερό κενό που μας κάνει δυστυχισμένους.

Γιατί η κοινωνία δε σηκώνει εύκολα τους Μαζωνάκηδες αυτού του κόσμου.

Θέλει μεγάλα κάκαλα να είσαι ο εαυτός σου.

Και είχε αυτός, που δε δίστασε να τα καλύψει με μια φούστα. Α ρε Γιώργο. Έλα να δεις στην ψυχή μας πώς λείπεις...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους