Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γενικά όταν διαβάζετε ανάρτηση που ξεκινά με «δεν έχω τίποτα με τον άνθρωπο», να είστε βέβαιοι ότι ο συντάκτης της κάτι έχει με τον άνθρωπο αυτόν.

Στην προκειμένη περίπτωση, το «κάτι» λέγεται «συμπλέγματα, πολλά συμπλέγματα». Αν και έντεχνη, η Αφροδίτη Μάνου δεν κατάφερε εντέχνως να τα αποκρύψει... Το πρώτο ψέμα, λοιπόν, είναι αυτό.

Το δεύτερο είναι το αμέσως επόμενο: «ούτε που τον ήξερα κι αυτόν και τη δουλειά του». Κανονικά, τέτοια ψέματα πρέπει να διώκονται ποινικά.

Γιατί δεν πρόκειται απλώς για ψέμα, εδώ έχουμε να κάνουμε με ηθελημένη απαξίωση του Γιώργου Μαζωνάκη, όχι μόνο ως καλλιτέχνη αλλά και ως αποβιώσαντα, και μάλιστα από συνάδελφό του.

Μια χαρά τον γνωρίζατε τον Γιώργο, κυρία Μάνου.

Δεν αποκλείω στις πολύ πολύ μαύρες σας να τον έχετε τραγουδήσει κιόλας ή έστω να τον έχετε ψευτοσυλλαβίσει μηχανικά.

Σας καταλαβαίνω, καθότι και εγώ του έντεχνου ρεπερτορίου είμαι, αλλά υπάρχουν και κάτι γαμημένα βράδια που κανένα έντεχνο κομμάτι δεν μπορεί να εκφράσει επαρκώς αυτό που αισθάνεσαι και να του απαλύνει τον πόνο.

Και κάπως έτσι, εξοκέλλεις στους Μαζωνάκηδες.

Όχι πως είναι ντροπή, κάθε άλλο.

Ενίοτε απολαμβάνεις μάλιστα αυτόν τον «ξεπεσμό». Υπάρχει και άλλο ένα πρόβλημα εδώ.

Σαν να αχνοφαίνεται λίγος ταξικός ρατσισμός, εκπεφρασμένος από μια καλλιτέχνιδα που νομίζει ότι εκπροσωπεί κάποιο είδος μουσικής «μπουρζουαζίας», που όποιος δεν συγκαταλέγεται σε αυτή θεωρείται παρακατιανός.

Τι ακριβώς «όνειρα» είχε η δική σας γενιά καλλιτεχνών, κυρία Μάνου; Να μετατραπεί το τραγούδι σε προνόμιο λίγων και εκλεκτών; Να χάσει τον λαϊκό του χαρακτήρα και να μετατραπεί σε μέσο έκφρασης μόνο της αστικής τάξης; Τα «Αντάρτικα» να γίνουν «Φιλελεύθερα» μήπως; Πάντως εμείς, το κοινό σας, κυρία Μάνου, αλλιώς σας φανταστήκαμε, να είστε βέβαιοι.

Σίγουρα όχι τόσο πικρόχολους και σίγουρα λιγότερο μικροπρεπείς απέναντι σε ζώντες και τεθνεώτες.

Στην κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη άνθρωποι τραγούδησαν και χόρεψαν.

Πού ακριβώς είναι το κακό εδώ; Γιατί δαιμονοποιούμε την αντίδραση ενός ανθρώπου που νιώθει ότι χάνει έναν φίλο ή κάποιον που τον νιώθει σαν φίλο του; Θα βάλουμε στεγανά στο πένθος; Σοβαρά τώρα; Ναι, υπάρχουν και ορισμένοι που πήγαν απλώς για το engagement, πάντα θα υπάρχουν και αυτοί.

Αλλά οι περισσότεροι δεν πήγαν με τέτοιο σκοπό.

Και ξέρετε κάτι; Και ο Μαζωνάκης, αν είχε ερωτηθεί σχετικά όσο βρισκόταν εν ζωή, έτσι ακριβώς θα ήθελε να συμβεί στην κηδεία του: να υπάρχει κόσμος που ξεσπά, που ρίχνει ζεϊμπέκικα, που τραγουδάει Μαζώ με κλειστά μάτια, που μερακλώνει, που δεν απαρνείται τη λαϊκότητά του.

Όχι αποστειρωμένος κόσμος, που ακόμα και στον θρήνο του είναι υποχρεωμένος να κινείται σε συγκεκριμένο πλαίσιο συμπεριφοράς που του ορίζει και του επιβάλλει ο καθωσπρεπισμός. «Αποχαιρετούμε –δυστυχώς πρόωρα– το τελευταίο λαϊκό είδωλο, έναν καλλιτέχνη καθολικής αποδοχής που ήξερε να κάνει το λαϊκό τραγούδι να μοιάζει με προσωπική εξομολόγηση», έγραψε ο Σταύρος Ξαρχάκος. Ο οποίος σίγουρα δεν ανήκει σε αυτή τη γενιά καλλιτεχνών που επικαλείται η Αφροδίτη Μάνου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους