Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"κυρία" Αφροδίτη Μάνου Το τελευταίο καρφί στο φέρετρο δεν είναι το λαϊκό προσκύνημα σε έναν νεκρό καλλιτέχνη.

Είναι η αλαζονεία με την οποία κάποιοι θεωρούν ότι δικαιούνται να κρίνουν ποιον έχει δικαίωμα ο κόσμος να αγαπά, να αποχαιρετά και να πενθεί.

Δεν χρειάζεται να σου αρέσει ο Μαζωνάκης, ούτε η μουσική του.

Χρειάζεται όμως ένα στοιχειώδες μέτρο σεβασμού απέναντι σε έναν άνθρωπο που δεν "έφυγε" απλώς.

Πέθανε κάτω από συνθήκες που σήμερα βρίσκονται στο μικροσκόπιο της Δικαιοσύνης, με μια ολόκληρη σκοτεινή υπόθεση γύρω από ιατρικές πρακτικές, ευθύνες και χειρισμούς να ξετυλίγεται μετά τον αδόκητο χαμό του.

Ο ίδιος σεβασμός οφείλεται και στους ανθρώπους που τον αγάπησαν και ένιωσαν την ανάγκη να σταθούν εκεί για να του πουν το τελευταίο αντίο... Τα όνειρα λοιπόν, μιας γενιάς καλλιτεχνών δεν τα προσβάλλει ένα λαϊκό προσκύνημα. Τα προσβάλλει περισσότερο η περιφρόνηση για το συναίσθημα του κόσμου. Καλημέρα σας.-

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους