Από τις επαναλήψεις αυτής της χρονιάς υπάρχει ένα έργο που λάτρεψα όταν το είδα στο πατάρι του 104 και είχα καιρό να ενθουσιαστώ τόσο. Η Νοβαχελάνδη του Γιάννη Αποσκίτη σε σκηνοθεσία Γιώργου Βουρδαμή...

Πλήρες Κείμενο:

Από τις επαναλήψεις αυτής της χρονιάς υπάρχει ένα έργο που λάτρεψα όταν το είδα στο πατάρι του 104 και είχα καιρό να ενθουσιαστώ τόσο. Η Νοβαχελάνδη του Γιάννη Αποσκίτη σε σκηνοθεσία Γιώργου Βουρδαμή που μπήκε επάξια στο Systema του Φεστιβάλ Αθηνών και του Εθνικού Θεάτρου είναι ένα κομψοτέχνημα με άγρια αλλά τόσο εξευγενισμένη σάτιρα που δείχνει πόσο η ελεύθερη γραφή όταν δεν υπόκειται σε δεσμεύσεις παραγωγών και ταμείου και μένει ατόφια και απρόσβλητη είναι ζείδωρη και αφάνταστα δημιουργική.

Σε αυτή την εντελώς χειροποίητη και άλλο τόσο αυστηρά και με όρους υψηλού επαγγελματισμού παράσταση όλα έχουν σημασία, από τη γραμματοσειρά που παίζει ρόλο στην αφήγηση όταν προβάλλεται με τα καταπληκτικά βίντεο, το σκηνικό, τις απίθανες ακροβασίες των ηθοποιών, τις χορογραφίες, τη μουσική, αυτά τα πρόσωπα που παίζουν με χάρη, χαρά και αποενοχοποιημένα όσο δε γίνεται, όσο δε βλέπεις πια και όταν το δεις αληθινά το ζηλεύεις.

Αυτοί οι υπέροχοι επαγγελματίες -εδώ ας πω ότι λατρεύω την καταπληκτική Ρόζα Προδρόμου, μια ύπαρξη που ακτινοβολεί ταλέντο- παίζουν με τη φλόγα που κρατάει ενωμένους και εμάς στο κοινό, με τη σπίθα που δε θέλουμε να σβήσει στις εργοστασιακές μηχανές των παραγωγών που διαφεντεύουν το θέατρο και διαμορφώνουν μόνο με τους όρους τους και αποπνικτικά σχεδόν αυτή την λεπταίσθητη τέχνη.

Είναι ένας χορός, μια αλυσίδα που ξεκινάει από το μακρινό καουμπόϊκο όνειρο και καταλήγει παραβολικά στις θλιβερές επενδύσεις της Αθήνας και κάθε πρωτεύουσας του κόσμου. Οι ηθοποιοί: Γιώργος Βουρδαμής, Βιτόρια Κωτσάλου, Ρόζα Προδρόμου, Γιώργος Φριντζήλας. Ολόψυχα εύχομαι να σκίσουν!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους