Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΚΡΗΤΗ ΠΡΟΣΧΩΡΩ ΣΤΟ ΙΣΛΑΜ - ΤΟΥΡΚΕΥΩ ΑΠΌΣΠΑΣΜΑΤΑ Ο Scevalier το 1699 γράφει δια την Κρήτη τα εξής : «την ύπαιθρον χώραν κατοικούσι και καλλιεργούσι οι ιθαγενείς Κρήτες.

Τόσον όμως πιέζονται και καταδυναστεύονται υπό των Τούρκων, ώστε πολλοί εξ αυτών δια να σωθώσι από τα δεινά και από την πληρωμή του χαράτς, είδος κεφαλικού φόρου γίνονται μουσουλμάνοι». Ο Pouqueville λέγει ότι : «εκατό χιλιάδες χριστιανοί επλήρωναν το χαράτς κατ’ αρχάς, αλλά μετά τόσης θηριωδίας μεταχειρίστηκαν αυτούς οι κατακτητές, ώστε πλέον των 60000 εξισλαμίσθησαν». Η εξωμοσία γινόταν είτε από άτομα μεμονωμένα, είτε από ολόκληρες οικογένειες, είτε ολόκληρα χωριά, σε όλη την Κρήτη. Π.χ. στο Αξέντι Ηρακλείου, όπου περί το 1740, εξωμότησε όλο το χωριό μαζί με τον παπά και το 1881 είχε 70 οικογένειες μόνο Μουσουλμάνων. Στο Νομό Χανίων έτσι έγινε στους Στράτους, Φλώρια, Κατσοματάδος, Μυλωνές, και Σάσαλο Σελίνου.

Στην περιοχή της Σητείας στα χωριά Βαβέλοι (Νέα Πραισός), Δάφνη, Λαμνώνι, Ζάκανθος και Κατελιώνας.

Τα ίδια έγιναν σε πολλά χωριά της Αμπαδιάς στο Ρέθυμνο, στην Μεσαρά κλπ.

Μετά την εξωμοσία ακολουθούσαν τελετές που ολοκληρωνόταν με τη περιτομή του νέου μουσουλμάνου.

Γράφει ο F.W. Sieber (1789-1844) : «Ο υποψήφιος μουσουλμάνος παραλαμβάνεται από τους Τούρκους που τον οδηγούν θριαμβευτικά σ’ ένα επίσημο σπίτι.

Εκεί ο ιδιοκτήτης παρουσιάζει στο νεοφώτιστο τους διαδόχους του.

Τον ντύνει με πολυτέλεια του κάνει δώρα και τον βοηθάει στις μετέπειτα επιχειρήσεις του.

Η θριαμβευτική πομπή διέρχεται με θόρυβο τη πόλη.

Ο νέος μουσουλμάνος βαστάζεται, επιδεικνύεται στο λαό, εισάγεται στο τζαμί και εκεί γίνεται η περιτομή δημοσία.» Σε περίπτωση που η εξωμοσία γινόταν από ορισμένα μόνο μέλη μιας οικογένειας, οι υπόλοιποι το θεωρούσαν προσβολή και ντροπή, έκοβαν κάθε επαφή με τους εξωμότες, κανείς δεν μιλούσε πλέον για αυτούς και χανόταν στο πέρασμα του χρόνου.

Κατά κανόνα οι περισσότεροι εξωμότες αυτής της περιπτώσεως άλλαζαν και τόπο διαμονής.

Απόδειξη του ότι αλλαξοπίστησαν ορισμένοι είναι και τα επίθετα τα οποία σε πρώτη φάση δεν άλλαξαν, βέβαια όταν πήγαν στην Μικρά Ασία εκεί των τα άλλαξαν.

Ένα άλλο στοιχείο είναι τα ονόματα των χωριών των εξωμοτών που είναι Ελληνικά.

Γράφει ο ιστορικός Β. Ψιλάκης : «…. Παρατηρείται εις την Κρήτην, ότι δεν απαντούν χωρία με Τουρκικά ονόματα… και τούτο δε εκτός των άλλων, είναι αναμφισβήτητος απόδειξις της αληθινής εθνολογικής καταγωγής των λεγομένων Τούρκων της Κρήτης, οι οποίοι είναι απλώς Μουσουλμάνοι ή Μωαμεθανοί εκ κοινώς παραδεκτώς εξωμοσίας και αποστασίας των….». Εις άλλο σημείο γράφει : « Και σήμερον ακόμη (1858) οι Μωαμεθανοί του Μονοφατσίου, ερωτώμενοι περί των επί μεγάλων κατά την επαρχίαν εκτάσεων κατεσπαρμένων ερήμων, αλ’ ακεραίων ακόμη και πάρα πολλών και εις πολλά μέρη και περιποιημένων ναών και παρεκκλησίων, απαντούν, ότι οι πατέρες των παρήγγειλαν εις αυτούς να μην τους καταστρέψουν διότι και αυτοί έλεγαν είναι τόποι όπου προσκυνείται ο Θεός…… τόσον φανερά αποδεικνύεται και δια τούτων και ομολογείται η ομογένεια και η ομοεθνής συνείδησης». (Β. Ψιλάκης, Καστέλι Χανίων 1829- Αθήνα 1918, Γυμνασιάρχης στα Χανιά το 1858). Πολλοί αλλαξοπίστησαν από τις αφόρητες πιέσεις που δεχόταν, και με την προϋπόθεση ότι θα επανέλθουν στην αρχική θρησκεία.

Με την πάροδο του χρόνου όμως συνήθισαν εις το Μωαμεθανικό θρήσκευμα και δεν επανήλθαν, αλλά απεδείχθησαν και πολύ ωμότεροι και αυστηρότεροι, από τους προηγουμένους κυρίους τους Ενετούς και αυτούς τους γνήσιους Οθωμανούς.

Τέτοιοι ήταν οι Μονοφατσιώτες, οι Αμπαδιώτες και οι Σελινιώτες Τούρκοι.

Οι κάτοικοι της Γέννας Αμαρίου προσποιούντο του Μουσουλμάνους και μεταχειρίζοντο το ναόν του Αγ .Γεωργίου σαν τζαμί.

Οι πιέσεις όμως αυξήθηκαν και αναγκάστηκαν να συμμορφωθούν καθ’ όλα και να γίνουν και αυτοί φανατικότατοι Μουσουλμάνοι.

Διέσωσαν μόνο τα επώνυμα τους και τις τοποθεσίες της περιοχής τους.

Στο δε Μονοφάτσι και όχι μόνο, πήγαιναν να αλλαξοπιστήσουν κατά μεγάλες ομάδας και ειδικά μετά τα γεγονότα της επανάστασης του Δασκαλογιάννη.

Ολόκληρα χωριά στην απελπισία των απάνω, έδιδαν προθεσμία εις το Χριστό να τα συνδράμει και να τους έλθει αρωγός.

Κατά την ημερομηνία που είχαν ορίσει και δεν έβλεπαν το Χριστό, απαρνούταν την αρχική τους πίστη και προχωρούσαν σε περιτομή.

Το παράδοξο της όλης υπόθεσης είναι ότι οι νέοι αυτοί αποστάται, (όπως ονομάζει τους εξωμότες ο ιστορικός Β. Ψιλάκης), την επομένη της εξωμόσεως των, ορμούσαν με μεγάλη μανία, εναντίων αυτών που την προηγούμενη ημέρα είχαν την ίδια θρησκεία.

Εν αντιθέσει με τους παραπάνω, όταν ο Βελή Εδίν Ριφαάτ Πασάς,(1856) πρώτος υιός του γνωστού μας Μουσταφά πασά και της Ρεθεμιώτισσας αιχμάλωτης συζύγου του Βολανοπούλας, μίλησε περί ανεξιθρησκίας, όλοι οι κάτοικοι του χωριού Επισκοπή Πεδιάδος, περίπου 600, απεκαλύφθησαν και ομολόγησαν την επιστροφή τους εις την πατροπαράδοτη θρησκεία των εμπρός εις τον Βελή, ο οποίος αιφνιδιασμένος από το απρόσμενο γεγονός, έσπευσε στο Ηράκλειο, όπου σε συνεννόηση με τις μουσουλμανικές αρχές, έδωσε εντολές δια να τους φοβίσει και να τους αποτρέψει.

Στα 1880 ο χριστιανός διοικητής Φωτιάδης πασάς επέτρεψε την ελεύθερη αλλαγή θρησκείας τότε είχαμε αρκετούς εκχριστιανισμούς από το 1881- 1884, σε διάφορα χωριά του Ρεθύμνου αλλά και στην υπόλοιπη Κρήτη. Οι Έλληνες χριστιανοί θεωρούσαν τους Κρήτες Μουσουλμάνους προδότες και οι γνήσιοι Τούρκοι-Μουσουλμάνοι δεν τους ήθελαν διότι δεν τηρούσαν το Κοράνι, και τους έλεγαν μπουρμάδες ή μπουρμαλάρ και μουρτάτηδες (τουρκ. burma = εξωμότης, γυρισμένος, ευνούχος, συστροφή, murdar = λερωμένος, ρυπαρός). Ο Σερασκέρης του Μεγάλου Κάστρου τους ονόμασε Μπουρμαλάρ, την ημέρα που του παρουσίασαν τους εξωμότες, καθ’ όσον είχαν αγκαθωτά στριμμένα μουστάκια.

Κατά κάποιο τρόπο είχαν περιθωριοποιηθεί και αυτό σαφώς και τους δημιουργούσε πρόβλημα.

Βέβαια από την άλλη πλευρά ούτε αυτοί «γούσταραν» τους Ασιάτες Τούρκους και περιφρονητικά τους αποκαλούσαν Χαλδούπηδες, Καραμανλήδες, Αληγκιόζηδες, κλπ. ……… Από το βιβλίο μου «ΚΡΗΤΕΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ – ΙΧΝΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους