⚠️ ⚔️ Η ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΜΕΛΙΓΑΛΑ 13–16 Σεπτεμβρίου 1944 — Όταν η σφαγή βαφτίστηκε «μάχη»🩸 Κάθε Σεπτέμβριο, τέτοιες ημέρες, η σκέψη μου επιστρέφει στον Μελιγαλά του 1944, σε εκείνες τις τέσσερις...

Πλήρες Κείμενο:

⚠️ ⚔️ Η ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΜΕΛΙΓΑΛΑ 13–16 Σεπτεμβρίου 1944 — Όταν η σφαγή βαφτίστηκε «μάχη»🩸 Κάθε Σεπτέμβριο, τέτοιες ημέρες, η σκέψη μου επιστρέφει στον Μελιγαλά του 1944, σε εκείνες τις τέσσερις σκοτεινές ημέρες, από τις 13 έως τις 16 Σεπτεμβρίου, που έμελλε να αφήσουν πίσω τους μία από τις πιο αιματηρές και τραγικές σελίδες της ελληνικής εμφύλιας σύγκρουσης.

Οι γνωστοί κύκλοι επιμένουν να μιλούν για «Μάχη του Μελιγαλά», σαν αυτή η μία λέξη να αρκεί για να περιγράψει ολόκληρη την τραγωδία.

Όντως από τις 13 έως τις 15 Σεπτεμβρίου, υπήρξε σκληρή ένοπλη σύγκρουση ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και τα Τάγματα Ασφαλείας.

Όμως η ιστορία δυστυχώς δεν τελειώνει εκεί.

Όταν η πόλη έπεσε, όταν οι υπερασπιστές συνελήφθησαν και η ένοπλη αναμέτρηση είχε ουσιαστικά κριθεί, άρχισε μια άλλη, πολύ πιο σκοτεινή σελίδα οι εκτελέσεις, οι αντεκδικήσεις και η μαζική σφαγή στην περιβόητη Πηγάδα.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαστρέβλωση που προσωπικά αρνούμαι να αποδεχθώ.

Άλλο η μάχη και άλλο η ανελέητη και απάνθρωπη σφαγή που ακολούθησε.

Άλλο ο ένοπλος αντίπαλος μέσα στη μάχη και άλλο ο αιχμάλωτος που έχει πλέον παραδοθεί.

Άλλο η πολεμική σύγκρουση και άλλο η εκτέλεση ενός ανθρώπου που βρίσκεται πλέον ανυπεράσπιστος στα χέρια του νικητή.

Όταν σήμερα λοιπόν χρησιμοποιείται ο όρος «Μάχη του Μελιγαλά» ακόμη και στην Wikipedia για να συμπυκνώσει ολόκληρο το γεγονός, υπάρχει ο κίνδυνος να χαθεί ακριβώς το πιο φρικτό του μέρος το τι συνέβη μετά την πτώση της πόλης.

Δεν χρειάζεται να διογκώσουμε τον αριθμό των θυμάτων, ούτε να κατασκευάσουμε ιστορικά στοιχεία για να καταδικάσουμε αυτό που συνέβη.

Οι ιστορικές πηγές διαφωνούν ως προς τον ακριβή αριθμό των νεκρών και ως προς την ακριβή σύνθεσή τους, όμως το γεγονός των μαζικών εκτελέσεων παραμένει και μαζί του οι αναμφισβήτητες μαρτυρίες για θύματα ανάμεσα στα οποία αναφέρονται δεκάδες γυναίκες, παιδιά,και ηλικιωμένοι.Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, κάθε προσπάθεια ιδεολογικής δικαιολόγησης μου προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη αποστροφή.

Γιατί τι ακριβώς μπορεί να δικαιολογήσει το αίμα ενός παιδιού; Ποια πολιτική σκοπιμότητα μπορεί να μετατρέψει έναν ηλικιωμένο σε νόμιμο στόχο; Και ποια επανάσταση μπορεί να θεωρήσει ότι η ζωή μιας γυναίκας έχει μικρότερη αξία επειδή βρέθηκε στη «λάθος» πλευρά; Εδώ βρίσκεται, για μένα, και η βαθύτερη απανθρωπιά της απόλυτης ιδεολογικοποίησης της πολιτικής βίας τη στιγμή που ο άνθρωπος παύει να αντιμετωπίζεται ως άνθρωπος και μετατρέπεται σε «εχθρό», όλα μπορούν να παρουσιαστούν ως αναγκαία, ακόμη και τα πιο φρικτά.Αυτό είναι κάτι που δεν αφορά μόνο τον Μελιγαλά, αλλά αποτελεί ένα από τα πιο επικίνδυνα μαθήματα ολόκληρου του ελληνικού Εμφυλίου.

Δεν θα εξωραΐσω ούτε θα ξεπλύνω τα εγκλήματα των Ταγμάτων Ασφαλείας και τη συνεργασία τμημάτων τους με τις κατοχικές αρχές,κάθε τέτοια συνεργασία πρέπει να καταδικάζεται καθαρά.

Αλλά η καταδίκη του ενός εγκλήματος δεν μπορεί ποτέ να αποτελέσει άλλοθι για το επόμενο.

Το αίμα δεν συμψηφίζεται και η δολοφονία ενός ανθρώπου δεν γίνεται δικαιοσύνη επειδή προηγουμένως δολοφονήθηκε κάποιος άλλος.

Αυτό είναι που θα ήθελα να θυμόμαστε όταν μιλάμε για τον Μελιγαλά ότι πίσω από τους αριθμούς υπήρχαν άνθρωποι και πίσω από κάθε άνθρωπο υπήρχε μια οικογένεια, μια μάνα, ένας πατέρας, ένα παιδί, ένα σπίτι που περίμενε έναν άνθρωπο να επιστρέψει.

Κι ύστερα ήρθε η Πηγάδα και μαζί της μια πραγματικότητα που όσο κι αν κάποιοι προσπάθησαν να τη σκεπάσουν με ιδεολογικές ερμηνείες, δεν μπόρεσε να εξαφανιστεί.

Γιατί τα ονόματα των νεκρών έμειναν στη μνήμη και στα μνημεία, χαραγμένα στην πέτρα, σαν ένας σιωπηλός μάρτυρας απέναντι σε κάθε μεταγενέστερη προσπάθεια να ξαναγραφτεί η ιστορία.

Η πέτρα, βλέπετε, δεν έχει κομματική ταυτότητα.

Δεν γνωρίζει από παρατάξεις, δεν κάνει πολιτική και δεν αναζητά δικαιολογίες.

Θυμάται απλώς τους νεκρούς.

Θυμάται εκείνους που χάθηκαν, θυμάται τις οικογένειες που τους περίμεναν και θυμάται ότι μέσα στην Ελλάδα της Κατοχής και του Εμφυλίου Έλληνες έφτασαν να σηκώσουν όπλο εναντίον Ελλήνων.

Γι’ αυτό και θεωρώ πως το ΚΚΕ, αντί να επιχειρεί να σχετικοποιήσει ή να εντάξει τέτοιες σελίδες σε έναν ατελείωτο κύκλο συμψηφισμών, θα έπρεπε κάποτε να βρει το πολιτικό και ιστορικό θάρρος να ζητήσει μια καθαρή συγγνώμη για τις εκτελέσεις και την εκδικητική βία που ακολούθησαν την πτώση του Μελιγαλά, χωρίς ναι μεν αλλά, χωρίς φθηνούς συμψηφισμούς και χωρίς την ανάγκη να βρεθεί κάθε φορά ένα άλλο έγκλημα για να δικαιολογήσει το προηγούμενο.

Γιατί η πραγματική πολιτική γενναιότητα δεν είναι να υπερασπίζεσαι μέχρι τέλους κάθε πράξη της δικής σου πλευράς, αλλά να μπορείς να κοιτάξεις και τη σκοτεινή της πλευρά και να πεις εδώ εγκληματήσαμε, εδώ κάναμε λάθος, εδώ ζητούμε συγγνώμη.

Μόνο έτσι η ιστορία μπορεί να γίνει πραγματικό μάθημα και όχι εργαλείο κομματικής προπαγάνδας.Γι’ αυτό λοιπόν, όταν αυτές τις ημέρες θυμάμαι τον Μελιγαλά και την Πηγάδα, δεν θέλω να αναστήσω το μίσος του Εμφυλίου.

Θέλω ακριβώς το αντίθετο,να θυμάμαι τους νεκρούς για να μη βρεθεί ποτέ ξανά μια ιδεολογία, ένα κόμμα ή μια πολιτική σκοπιμότητα πάνω από την ανθρώπινη ζωή.

Γιατί οι πολιτικοί πεθαίνουν, τα κόμματα αλλάζουν, οι ιδεολογίες μεταμορφώνονται και οι προπαγάνδες κάποτε ξεθωριάζουν, όμως η πέτρα μένει και πάνω της μένουν τα ονόματα εκείνων που χάθηκαν.

Γιατί στο τέλος αυτή είναι η πιο αμείλικτη απάντηση σε όσους επιχείρησαν και επιχειρούν να διαστρεβλώσουν την ιστορία μπορείς να αλλάξεις τις λέξεις, μπορείς να αλλάξεις τις ερμηνείες, μπορείς ακόμη και να βαφτίσεις τη σφαγή «μάχη», δεν μπορείς όμως να σβήσεις τα ονόματα των νεκρών από την πέτρα και τη μνήμη. ✍ Στυλ.

Καβάζης 🇬🇷 Μνήμη στους νεκρούς του Μελιγαλά. ✝️ Μνήμη στην Ελλάδα και ποτέ ξανά Έλληνας εναντίον Έλληνα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους