Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τον Αύγουστο και ιδιαίτερα τον Σεπτέμβριο του 1922 η Οδύσσεια των ξερριζωμένων αρχίζει.

Μετά την κατάρρευση του μετώπου στη Μ.Ασία ο κόσμος ειδοποιείται επίσημα και ανεπίσημα να φύγει.

Η μοίρα του πρόσφυγα είναι οδυνηρή. Πάντα.

Φεύγει από τον τόπο του κι αφήνει πίσω του την περιουσία του, τους νεκρούς του, την παιδική του ηλικία, τις μνήμες του, την προσωπική του αξία και αναγνώριση.

Αναζητά τόπο να ξαναρχίσει τη ζωή του, όχι από εκεί που την άφησε αλλά από την αρχή.

Και η νέα αρχή είναι δύσκολη με τη σκέψη μοιρασμένη σ'αυτά που άφησε και σ'αυτά που τον περιμένουν. "Φέρτε μου νερό να ξεδιψάσω και μια πέτρα για να ξαποστάσω.

Τι να θυμήθω, τι να ξεχάσω απ΄ όσα πέρασα" (στίχοι Πυθαγόρα, από το LP Μικρά Ασία του Απ. Καλδάρα). Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στη Χίο, από τις σχετικά σπάνιες, νομίζω.

Τα καράβια μόλις έχουν ξεφορτώσει τους εκατοντάδες απελπισμένους. Η Χίος μαζί με τη Μυτιλήνη αποτέλεσαν τους δύο μεγαλύτερους μεταβατικούς σταθμούς για τις χιλιάδες των Μικρασιατών προσφύγων από τα δυτικά παράλια του Αιγαίου.

Πολλοί πρόσφυγες, ειδικά όσοι ήταν από τα απέναντι παράλια (Σμύρνη, Τσεσμέ, Κάτω Παναγιά, Αϊβαλί και περίχωρα) εγκαταστάθηκαν στα νησιά μόνιμα εξοικειωμένοι από παλιά με τον τόπο.

Μέχρι σήμερα διατηρούν πολλούς προσφυγικούς οικισμούς που έχουν ενταχθεί χωροταξικά και κοινωνικά στις πόλεις. Κάθε 14 Σεπτεμβρίου θυμόμαστε. Η φωτογραφία από Θεοδόσης Μελέκος fb.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους