Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Μαύρος Ιππότης της Νίκαιας Μια μερίδα ανθρώπων περνά τη ζωή της εξηγώντας ποιοι είναι.

Ταυτόχρονα υπάρχουν εκείνοι που δεν τους καίγεται καρφί. Ο Γιώργος Μαζωνάκης ανήκε στη δεύτερη κατηγορία όπως και στα όνειρά του.

Για εμάς που μεγαλώσαμε στη Νίκαια και στον Πειραιά, όμως ήταν και κάτι ακόμη.

Ήταν ο δικός μας Γιώργος. Ο Γιώργος της γειτονιάς μας που κάποια στιγμή έγινε ο Μάζω όλης της Ελλάδας, χωρίς ποτέ πραγματικά να πάψει να είναι ο Γιώργος της Νίκαιας.

Μάλιστα θα έλεγα κατι πολύ πιο υπερβατικό. Ο Μαζωνάκης ήταν ο Μαύρος Ιππότης της Νίκαιας.

Ο υπερασπιστής της πόλης ο οποίος μπήκε στην αστική τάξη χωρίς ποτέ αυτή να τον αφομοιώσει γιατί πολύ απλά δεν γούσταρε.

Προφανώς δεν υπήρξε κάποιος σκοτεινός ήρωας, αλλά όπως και ο ήρωας του Nolan, υπήρχε μια παράξενη απόσταση ανάμεσα σε όσα έκανε, σε όσα έλεγε και σε όσα επέλεγε να αφήσει τους άλλους να καταλάβουν μόνοι τους.

Πολύ απλά ο τύπος αυτός είχε μια ιδιότητα αρκετά σπάνια στην εποχή μας.

Όσα έκανε συνήθως δεν τα έλεγε και όταν αποφάσιζε να μιλήσει, συνήθως είχε κάτι να πει.

Ήταν γενναιόδωρος χωρίς να χρειάζεται να το γνωρίζουν οι άλλοι.

Είχε μια σπάνια αγάπη για τα παιδιά, παρότι ο ίδιος είχε επιλέξει να μην αποκτήσει.

Πίσω από μια δημόσια εικόνα που μπορούσε να μοιάζει σκληρή, προκλητική ή απόμακρη, υπήρχε μια ευαισθησία που γνώριζαν καλύτερα όσοι είχαν βρεθεί κοντά του.

Λαικός χωρίς να κατασκευάζει τη λαϊκότητά του.

Ξεκίνησε από τη Νίκαια, μπήκε στα μεγαλύτερα σαλόνια, αγαπήθηκε από την αστική τάξη, έγινε μόδα, έγινε pop idol, χωρίς ποτέ να μοιάζει ότι παρακαλούσε να γίνει αποδεκτός από έναν κόσμο διαφορετικό από εκείνον από τον οποίο ξεκίνησε.

Δεν έγινε μέρος του επειδή, πολύ απλά, δεν γούσταρε ποτέ να γίνει.

Χωρίς να το έχει στόχο κατάφερε να μοιάζει με τον David Bowie και να τραγουδά Μανώλη Αγγελόπουλο, χωρίς το ένα να ακυρώνει ούτε για μια στιγμή το άλλο.

Ανέδειξε τον Διονυσίου, τον Πάριο, τον Τόλη και τον Χριστοδουλόπουλο και ταυτόχρονα έγινε σημείο αναφοράς μιας εντελώς διαφορετικής γενιάς.

Χώρεσε όλα αυτά τα στοιχεία στον ίδιο τον Μαζωνάκη.

Για τον ίδιο αποτέλεσε χρέος να συνεχιστεί η παράδοση του λαϊκού τραγουδιού με άξονα το μπουζούκι . Το έκανε σπάζοντας ταμπού παίζοντας με την εικόνα του, το ντύσιμο του, τους κώδικες του ανδρισμού και της πίστας σε εποχές πολύ λιγότερο ανεκτικές από τη σημερινή.

Ήταν ξεχωριστός χωρίς να μετατρέψει την διαφορετικότητά του σε προϊόν ηθικής ανωτερότητας.

Μπορούσες να είσαι από τη Νίκαια, να τραγουδάς ζεϊμπέκικο, να συνομιλείς με την pop κουλτούρα, να ανατρέπεις τους κώδικες της ανδρικής εικόνας, να σε ακούει ο εργάτης και να σε αποθεώνει το Κολωνάκι χωρίς να απολογείσαι σε κανέναν για καμία από αυτές τις αντιφάσεις.

Ακόμη και όταν χρειάστηκε να πάρει θέση απέναντι στη Χρυσή Αυγή, όταν η πόλη του ήταν υπό άλωση, ο μαύρος ιππότης της πήρε σκληρή και καθαρή θέση χωρίς να είχε χτίσει ποτέ την καριέρα του πάνω στην οποιαδήποτε πολιτική τοποθέτηση.

Οι δικές μου εικόνες από τον Γιώργο είναι, αναπόφευκτα, περισσότερο προσωπικές.

Είναι η εικόνα του να παίζει με τη μικρή μου αδελφή όταν εκείνη ήταν ακόμη πιτσιρίκι.

Είναι εικόνες από μια ολόκληρη ζωή στη Νίκαια.

Είναι από τις πρώτες φορές που τον θυμάμαι στο Box, στην ευρύτερη γειτονιά του, με τον Στέλιο Διονυσίου, τον γιο το Στράτου που τόσο αγσαπούσε και τη Νατάσα Θεοδωρίδου, μέχρι τα τελευταία χρόνια.

Άλλοτε περισσότερες, άλλοτε λιγότερες φορές, κάθε χρόνο ήμουν εκεί.

Χτες μέσα σε όλα όσα συνέβησαν, με συγκίνησε βαθιά όταν το πιο αγαπημένο μας στενό του συγγενικό πρόσωπο, την στιγμή που είχε χάσει το πλάσμα τους, ρώτησε με έγνοια για την υγεία του πατέρα μου.

Αλλά μέχρι εκεί τα προσωπικά.

Όλα αυτά όσο σημαντικά κι αν είναι για μένα, έχουν μικρή σημασία μπροστά στη μεγάλη εικόνα του Γιώργου.

Ενός ανθρώπου που ακόμη κι αν δεν τον γνώριζες προσωπικά, αισθανόσουν κάπως ότι τον γνώριζες.

Ήταν ο άνθρωπος από τη δική σου γειτονιά, ένας από μας , που είχε την τύχη και την ικανότητα να τον μάθει ολόκληρη η Ελλάδα.

Κλέινοντας ρωτώ ποιος δεν έχει (ξανα)πάει στον Γιώργο; Μεγάλωναν οι παρέες, άλλαζαν οι εποχές, άλλαζε η Ελλάδα, αλλά κάπου εκεί υπήρχε πάντα ο Μάζω.

Ένιωθες οικεία γιατί πήγαινες στον Γιώργο.

Η απώλειά του μοιάζει σήμερα τόσο προσωπική ακόμη και σε ανθρώπους που δεν του είχαν μιλήσει ποτέ.

Η απώλειά του ξεπερνά τη Νίκαια, τον Πειραιά και όσους τον γνώρισαν.

Ξεπερνά και όσους τον άκουγαν και αισθάνονται πως έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο και ας μην του είχαν μιλήσει ποτέ.

Το λαϊκό τραγούδι έχασε μία από τις τελευταίες πραγματικά χαρακτηριστικές φωνές του.

Μια φωνή που ήξερες από την πρώτη στιγμή ποιος τραγουδά.

Σε μια εποχή όπου η μουσική, η εικόνα και πολλές φορές ακόμη και οι άνθρωποι τείνουν να μοιάζουν όλο και περισσότερο μεταξύ τους, ο Μαζωνάκης δεν έμοιαζε με κανέναν.

Οι ενδιαφέροντες ήρωες δεν είναι πάντοτε εκείνοι που μας εξηγούν τι πρέπει να πιστέψουμε γι' αυτούς.

Μερικές φορές είναι εκείνοι που αφήνουν πίσω τους μια διαδρομή και μας αναγκάζουν, όταν πια την κοιτάξουμε ολόκληρη, να καταλάβουμε τι ακριβώς σήμαινε.

Όπως ο μαύρος ιππότης του Νόλαν όταν στο τέλος αποκάλυψέ την ταυτότητά του. Ο Γιώργος της δικής μας γειτονιάς κατάφερε τελικά κάτι πολύ δυσκολότερο από το να γίνει ο Μάζω όλης της Ελλάδας.

Κατάφερε, να κάνει το πλέον πολυφόρετο όνομα ταυτόσημο του.

Για αυτό και για πάντα θα είναι ο Γιώργος μας Υγ στις 22.00 θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε κάποια ξεχωριστά στοιχεία του στην εκπομπή του Constantinos Tachtsidis στον Αθήνα 9.84

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους