~ Η μαθήτρια που εφάρμοσε την αρχή Le Chatelier… πάνω μου ~ Υπάρχει μια παναθρωπινη αλήθεια, που ισχύει σχεδον χωρις εξαιρέσεις! Στο τέλος του μαθήματος, το ίδιο ρολόι λέει άλλα στον καθηγητή και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο καθηγητής βλέπει ότι προλαβαίνει μία τελευταία, μικρή ασκησουλιτσα.

Ο μαθητής, παλι, βλέπει ανημπορος τα νιάτα του να χάνονται στα θρανία.

Χθες, λοιπόν, δύο λεπτά πριν από το τέλος, ειπα - ισως με περισσοτερο ενθουσιασμό απ' οσο δικαιολογουσε η κατάσταση για την κοπελιτσα που χα απεναντι - ( 9 58 το βραδυ, πείνα, νύστα και συνδρομο στέρησης κινητου ταυτοχρονα) — Προλαβαίνουμε μία πολύ μικρή άσκηση χημικής ισορροπίας! Η μαθήτριά μου σήκωσε αργά το κεφάλι. — Μικρή σαν την προηγούμενη; — Ακριβώς!! — Εχμ.

Η προηγούμενη είχε τρία ερωτήματα και μεχρι να τελειωσει κοντεψε να τελειωσει το τετράδιο.

Έκανα πως δεν άκουσα και ξεκίνησα να γραφω την αντίδραση.

Η προς τα δεξιά πορεία ήταν εξώθερμη και το ερώτημα ζητούσε τι θα συμβεί αν αυξηθεί η θερμοκρασία.

Κοίταξε την αντίδραση.

Μετά εμένα.

Μετά παλι την αντίδραση, μπας και στο μεσοδιάστημα είχε αποφασίσει να λυθεί απο μόνη της.

Οι λέξεις βγήκαν από τα χείλη της πριν προλάβουν να γίνουν σκέψη: — Θα πάει προς τα αριστερά, κύριε.

Προς τα εκεί που θα ενοχληθεί λιγότερο.

Έμεινα για λίγο σιωπηλός.

Η διατύπωση δεν υπήρχε σε κανένα σχολικό εγχειρίδιο, σε κανενα βοήθημα και δεν την ειχα ξανακουσει ποτε.

Από επιστημονική άποψη, όμως, η κοπελιτσα ειχε συλλάβει ακριβώς τη λογική της αρχής Le Chatelier: όταν μεταβάλλεται ένας παράγοντας σε ένα σύστημα που βρίσκεται σε κατάσταση χημικής ισορροπίας, το σύστημα μετατοπίζεται προς την κατεύθυνση εκείνη που τεινει να αναιρέσει την επιφερομενη μεταβολή. — Στις Πανελλαδικές θα το γράψεις λίγο διαφορετικά, ναι; της είπα.

Αλλά ναι, αυτή είναι η ουσία.

Το πρόσωπό της φωτίστηκε. — Άρα το ήξερα! — Το ήξερες αλλα το ειπες λιγο περιεργα, σαν να μιλας με συμμαθητή σου και να λέτε αυτα τα περιεργα six seven, τσότσο και έτσι. — Δηλαδή η χημική ισορροπία αποφεύγει όποιον την πιέζει; — Περίπου. — Σοφή η χημική ισορροπία.

Της βγαζω το καπελο! 📚 Στα χρόνια που κάνω μάθημα έχω μάθει ότι η σωστή σκέψη συχνά εμφανίζεται καπως αχτένιστη.

Δεν έρχεται πάντοτε ντυμενη με επιστημονικούς όρους και ολοκληρωμένες προτάσεις.

Μπορεί να φτάσει ως μισή ιδέα, ως παρομοίωση ή ως μια κουβέντα που προκαλεί γέλιο, το θεμα ομως ειναι να φτασει.

Κι η δικη μας δουλειά είναι να αναγνωρίσουμε τη σωστή διαδρομή μέσα σε αυτή την πρώτη, ακατέργαστη απάντηση και να της δώσουμε την ακρίβεια που χρειάζεται.

Το μάθημα τελείωσε με τρία λεπτά καθυστέρηση. — Μπορώ να φύγω τώρα; με ρώτησε. — Μισό λεπτό ακόμη, να κάνουμε μια ανακεφαλαίωση, της είπα, διακρίνοντας μια εξαιρετικη ευκαιρια να αποτυπωθεί στη σκέψη της ενα κομματι υλης που έδειχνε να το χει προσεγγισει ηδη πολυ! — Αν με κρατήσετε, θα αυξηθεί η πίεση, λεει και χαμογελάει σιβυλλικα. — Και τι θα συμβεί; — Θα μετατοπιστώ προς την έξοδο, ώστε να την ελαττώσω.

Το πε κι ο Le Chatelier! Την άφησα να φύγει.

Για την ακρίβεια σηκωθηκα και της άνοιξα ο ιδιος την πορτα.

Όταν ο μαθητής ειναι σε θεση να χρησιμοποιεί τη Χημεία εναντίον σου, το μάθημα μπορεί να θεωρηθεί αδιαμφισβήτητα πετυχημένο!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους