Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Όταν Το Σχολείο Εκπέμπει SOS, Η Κυβέρνηση Μετράει Άδειες Μητρότητας» Τα πρόσφατα στοιχεία της PISA δεν είναι ένας ψυχρός διεθνής πίνακας.

Είναι ο καθρέφτης μιας εκπαιδευτικής κρίσης που η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επιμένει να κρύβει κάτω από επικοινωνιακά χαλιά. Στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς, μεγάλος αριθμός μαθητών δεν κατακτά βασικές δεξιότητες στην κατανόηση κειμένου, στα μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες. Η PISA δείχνει ότι οι 15χρονοι μαθητές μας βρίσκονται κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ, με ανησυχητικά ποσοστά κάτω από το βασικό επίπεδο επάρκειας.

Αυτό δεν είναι απλώς «χαμηλή επίδοση». Είναι μορφωτική αποστέρηση.

Είναι λειτουργικός αναλφαβητισμός.

Είναι κοινωνική ανισότητα που ξεκινά από την οικογένεια, τη σχολική αίθουσα, τις πολιτικές και ακολουθεί το παιδί σε όλη του τη ζωή.

Και την ίδια στιγμή, τι κάνει η κυβέρνηση; Αντί να έχει καλύψει έγκαιρα τα κενά, αντί να έχει στελεχώσει τα σχολεία πριν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι, ψάχνει άλλοθι στις άδειες μητρότητας των εκπαιδευτικών.

Αντί να στηρίξει τον άνθρωπο που κρατά όρθια την τάξη, τον στοχοποιεί.

Αντί να δει ότι εκπαιδευτικοί παραιτούνται γιατί δεν βρίσκουν σπίτι σε νησιά και τουριστικές περιοχές, κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι τα επιδόματα στέγασης των εκπαιδευτικών, όταν δεν συνοδεύονται από σοβαρή στεγαστική πολιτική, απλώς ενσωματώνονται στα ενοίκια και εκτινάσσουν ακόμη περισσότερο το κόστος, στα ήδη λιγοστά διαθέσιμα ακίνητα, οξύνοντας το πρόβλημα.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή.

Σχολεία με κενά.

Τμήματα με 25 μαθητές.

Τάξεις με τρεις και τέσσερις γνωματευμένους μαθητές, χωρίς να έχει φτάσει ποτέ η Παράλληλη Στήριξη, ενώ δίπλα τους υπάρχουν και παιδιά αδιάγνωστα, που χρειάζονται επίσης υποστήριξη, ξεπερνώντας το όριο των τεσσάρων μαθητών ανά τμήμα, με τους εκπαιδευτικούς σε απόγνωση και εργασιακή εξουθένωση, να αδυνατούν να ανταποκριθούν στο παιδαγωγικό τους έργο.

Εκπαιδευτικοί εξαντλημένοι από γραφειοκρατία, ελλείψεις πόρων, χρηματοδότησης, στελέχωσης, με αυξημένη ευθύνη, χωρίς εργαλεία και στήριξη από την πολιτεία.

Γονείς που αναζητούν μόνοι τους λύσεις.

Παιδιά που στο τέλος πληρώνουν την Πολιτειακή αδιαφορία.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, έχουμε σχολεία με κτηριακά προβλήματα που προσβάλλουν κάθε έννοια αξιοπρέπειας. Το Φούφειο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Αμαλιάδας, σύμφωνα με την καταγγελία φορέων ΑμεΑ, λειτουργεί χωρίς τουαλέτες ΑμεΑ, με μούχλα και χώρους τόσο ασφυκτικούς που δυσκολεύουν ακόμη και την κίνηση αναπηρικού αμαξιδίου.

Μιλάμε για Ειδικό Δημοτικό Σχολείο.

Για παιδιά με αναπηρία.

Για παιδιά που η Πολιτεία όφειλε πρώτη να προστατεύει και να τους εξασφαλίσει το δικαίωμα στην ισότιμη πρόσβαση και την ποιοτική παρεχόμενη δημόσια εκπαίδευση.

Όχι ως χάρη.

Ως δικαίωμα.

Και δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό.

Έχουμε κάνει πληθώρα επισημάνσεων με τους βουλευτές μας Petros Pappas και Pavlos Christidis, τόσο για τα Ειδικά Σχολεία Λευκάδας, όσο και για το Ειδικό Σχολείο Καισαριανής, αλλά και για τα σχολεία της Θεσσαλονίκης, του Ηρακλείου Κρήτης, της Εύβοιας, της Σάμου, αναρωτώμενοι: ποια κριτήρια αφήνουν εκτός προτεραιότητας την Ειδική Αγωγή και Σχολεία περιοχών που έχουν πληγεί από πυρκαγιές, σεισμούς και πλημμύρες; Ζητήσαμε πλήρη τεχνικό και κτιριολογικό έλεγχο, δημοσιοποίηση πιστοποιήσεων, διαφάνεια, σαφή ιεράρχηση αναγκών και προτεραιότητα στα Ειδικά Σχολεία, στις νησιωτικές και ακριτικές περιοχές.

Η δημόσια εκπαίδευση δεν μπορεί να στεγάζεται στην τύχη.

Δεν μπορεί να λειτουργεί με μπαλώματα, προκάτ, ενοικιασμένα κτίρια και ακατάλληλες αίθουσες.

Το πρόγραμμα «Μαριέττα Γιαννάκου» δεν μπορεί να είναι εργαλείο αποσπασματικών ανακαινίσεων, χωρίς διαφανή κριτήρια, χωρίς δημόσιο χάρτη αναγκών, χωρίς αντισεισμική θωράκιση, καθολική προσβασιμότητα και δεσμευτικά χρονοδιαγράμματα.

Όταν περικόπτονται πόροι και οι επιλογές γίνονται χωρίς πλήρη διαφάνεια, τότε η κυβέρνηση δεν υπηρετεί την Παιδεία.

Διαχειρίζεται εικόνα.

Την ίδια ώρα, το δημογραφικό απειλεί τη χώρα.

Τα πρωτάκια περιορίζονται περίπου στις 70.000, όταν πριν λίγα χρόνια πλησίαζαν τις 100.000.

Αντί η κυβέρνηση να στηρίξει την Περιφέρεια, κλείνει, συγχωνεύει και καταργεί τμήματα χωρίς πραγματικά γεωγραφικά, κοινωνικά και παιδαγωγικά κριτήρια.

Ένα σχολείο σε χωριό ή νησί δεν είναι λογιστικό κελί.

Είναι ζωή, οικογένεια, παραμονή στον τόπο.

Τέλος, οι τελευταίες δηλώσεις του κ Μαρινάκη και του κ Βορίδη, για την περικοπή του επιδόματος ανεργίας, μόλις στους 2 μήνες, που αφορά δεκάδες χιλιάδες αναπληρωτές που αναπληρώνουν τον εαυτό τους και καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, ξεγυμνώνει με τον πλέον κυνικό τρόπο την κρυφή ατζέντα της ΝΔ. Το επίδομα ανεργίας όμως δεν είναι παροχή κύριοι της ΝΔ. Είναι ανταποδοτικό δικαίωμα των εργαζομένων, προπληρωμένο από τους ίδιους τους εργαζόμενους.

Απέναντι σε αυτή την παρακμή, το ΠΑΣΟΚ καταθέτει σχέδιο: 13ος μισθός, στήριξη στέγασης για εκπαιδευτικούς, μείωση γραφειοκρατίας, ενίσχυση του παιδαγωγικού έργου, λιγότεροι μαθητές ανά τάξη, ισχυρή Ειδική Αγωγή, έγκαιρη Παράλληλη Στήριξη, ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί στα σχολεία, πραγματικό ολοήμερο δημόσιο σχολείο, ενισχυτική διδασκαλία, σχολική σίτιση, μέριμνα για νησιωτικές, ορεινές και απομακρυσμένες περιοχές. Η Παιδεία δεν αντέχει άλλη διαχείριση φθοράς.

Χρειάζεται πολιτική αλλαγή.

Γιατί κάθε παιδί που μένει πίσω, είναι ήττα της Δημοκρατίας.

Κάθε εκπαιδευτικός που εγκαταλείπεται, είναι πλήγμα στην κοινωνική συνοχή.

Και κάθε σχολείο που αποδυναμώνεται, είναι ευθύνη μιας κυβέρνησης που απέτυχε.

Για το ΠΑΣΟΚ, πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος.

Για τη ΝΔ, πίσω από κάθε άνθρωπο υπάρχει μόνο ένας αριθμός. #pasok #Παιδεία #ΕιδικήΑγωγή #Υποστελέχωση #Υποχρηματοδότηση #ΜαριέτταΓιαννάκου #Αναπληρωτές #ΕπίδομαΑνεργίας #Δυπα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους