Original Post

Πλήρες Κείμενο:

…από το σιτάρι στο ψωμί… …κάποιος που κατάγεται από τα Θερμιά, όπως εγώ, δεν θα μπορούσε να μείνει αδιάφορος μπροστά στις παραδόσεις του νησιού μας… Ο πάππους έλεε: «Θέρος, τρύγος, πόλεμος…» …ετούτα εδώ τα αλώνια, τα πέτρινα, που είναι πραγματικά έργα τέχνης, οφείλουμε να τα διατηρήσουμε και για τις επόμενες γενιές.

Υπερβάλλω μπα; Δεν νομίζω… …και μετά τον θερισμό, στον οποίο συμμετείχε όλη η οικογένεια, έβλεπες τις θημωνιές να ορθώνονται πλάι-πλάι σ’ αυτό εδώ το αλώνι… Θρίαμβος της χρονιάς.

Θρίαμβος του μόχθου και του κάματου. …έφτανε το αλώνισμα.

Τα ζα συνταιριασμένα, γύριζαν γύρω-γύρω, αργά-αργά στην αρχή, γιατί τ’ αλώνι… ήταν ψηλά… ήταν βαρύ… Ο πάππους τα ζόριζε όλο και περισσότερο, χτυπώντας τα με τη βίτσα, πότε στον αέρα και πότε στα καπούλια τους… Κι εμείς τα παιδιά, άλλα μεγαλούτσικα κι άλλα βυζανιάρικα, χορεύαμε στ’ αλώνι… Βουλιάζαμε και χανόμασταν μέσα στο βουνό από στάχυα… Φουσκώναμε από το τρέξιμο και κατακοκκίνιζαν οι φατσούλες μας από τον καυτό ήλιο… …στην ποδιά τ’ αλωνιού στέκονταν οι υπόλοιποι και, με τα σαρώματα στα χέρια, έπαιρναν το στάρι… Ο ήλιος είχε θρονιάσει στο κέντρο του ουρανού, λες και δεν ήθελε να το κουνήσει από κει… και οι καυτές αχτίνες του γιόμιζαν ανθρώπους και… ζα… με χοντρές στάλες ιδρώτα.

Γύρω στ’ απομεσήμερο, όταν ο ήλιος κόντευε να πέσει, το αλώνισμα έφτανε στο τέλος… Και σήμερα!!! Σε λίγα χρόνια ακόμη, μόνο ίχνη τους ίσως να υπάρχουν… Πώς αλλάζουν οι καιροί!!! Όλοι μαζί μπορούμε να τα διατηρήσουμε για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας… Γιατί αυτά τα πέτρινα αλώνια δεν είναι απλώς πέτρες και χώμα.

Είναι η μνήμη μας.

Είναι ο μόχθος των ανθρώπων μας.

Είναι η ιστορία των Θερμιωτών. Οφείλουμε να παραδώσουμε την κληρονομιά όπως την παραλάβαμε. Ακούει κανείς…; ΔΝΛ ο από Κύθνο οφειλόμενος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους