Μαρία Σοφία Άννα Καικιλία Καλογεροπούλου Μαρία Κάλλας 2 Δεκεμβρίου 1923 16 Σεπτεμβρίου 1977 Η Ελληνίδα Ντίβα Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και ήταν κόρη του φαρμακοποιού Γεωργίου Καλογερόπουλου από τον...

Πλήρες Κείμενο:

Μαρία Σοφία Άννα Καικιλία Καλογεροπούλου Μαρία Κάλλας 2 Δεκεμβρίου 1923 16 Σεπτεμβρίου 1977 Η Ελληνίδα Ντίβα Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και ήταν κόρη του φαρμακοποιού Γεωργίου Καλογερόπουλου από τον Μελιγαλά Μεσσηνίας και της Ευαγγελίας Δημητριάδη που μετανάστευσαν στις ΗΠΑ προς αναζήτηση καλύτερης ζωής.

Το 1929 ο πατέρας της αλλάζει το οικογενειακό επώνυμο από Καλογερόπουλος σε Callas.

Το 1932 η Μαρία ξεκινά μαθήματα πιάνου μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή της Υακίνθη και σε ηλικία 11 ετών λαμβάνει το πρώτο βραβείο ως "σολίστ" σε διαγωνισμό παιδικών φωνών που είχε διοργανώσει ο ραδιοφωνικός σταθμός της Νέας Υόρκης W.O.R. Το 1937 μετά από το διαζύγιο των γονιών της επιστρέφει στην Αθήνα με την μητέρα της και την αδελφή της όπου εγγράφεται στο Εθνικό Ωδείο και το 1939 εγγράφηκε στο Ωδείο Αθηνών στην τάξη τραγουδιού της διάσημης Ελβίρα ντε Ιντάλγκο.

Το 1940 προσλήφθηκε στη Λυρική Σκηνή του Βασιλικού Θεάτρου και το 1941 πρωτοεμφανίστηκε ως «Βεατρίκη» στην οπερέτα Βοκκάκιος του Σουπέ. Η Κάλλας ήταν δυσαρεστημένη από τη μητέρα της, η οποία εργάστηκε ως ‘’συνοδός’’ κατά τη διάρκεια του πολέμου, συνεργαζόμενη με ναζί στρατιώτες, στους οποίους προσπάθησε να προωθήσει και την ίδια την κόρη της.

Έτσι μετά το πέρας του πολέμου τον Σεπτέμβριο του 1945 επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, όπου ζούσε ο πατέρας της, για να προωθήσει τη διεθνή της καριέρα, αλλάζοντας το επίθετο της σε Κάλλας.

Το 1947 της ανέθεσαν να τραγουδήσει την «Τζιοκόντα» στην ομώνυμη όπερα του Αμίλκαρε Πονκιέλι στην Αρένα της Βερόνας στην Ιταλία με μεγάλη επιτυχία.

Εκεί γνώρισε τον βιομήχανο Giovanni Battista Meneghini με τα διπλάσια της χρόνια και παντρεύτηκαν τον Απρίλιο του 1949.

Με τη βοήθεια του συζύγου της ως μάνατζερ η καριέρα της Κάλλας απογειώθηκε σε ρόλους δραματικής υψιφώνου και δραματικής κολορατούρα.

Το λυπηρό είναι πως ακουγόταν ότι την εκμεταλλευόταν και της έπαιρνε τα περισσότερα κέρδη της για τον εαυτό του.

Το 1951 κέρδισε τη «Σκάλα» του Μιλάνου με τους Σικελικούς Εσπερινούς του Βέρντι και το 1956 η Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης (ΜΕΤ) θα υποκλιθεί στην φωνή της. Η Ελληνίδα ντίβα έλαβε από εκεί το μεγαλύτερο ποσό που είχε πληρώσει ποτέ θίασος για καλλιτέχνη.

Ο μύθος της είχε αρχίσει να δημιουργείται, βοηθούντος και του Τύπου. Η Κάλλας υποβλήθηκε σε διαιτητική θεραπεία για να χάσει κιλά και να μπορεί να ενσαρκώνει τους ρόλους της, όχι μόνο με τη φωνή της, αλλά και με το παρουσιαστικό της.

Όμως, η εξαντλητική δίαιτα και ότι έφθανε στα όρια της φωνής της, ερμηνεύοντας εκ διαμέτρου αντίθετους ρόλους είχαν επιπτώσεις στην ποιότητα της φωνής της, η οποία σταδιακά άρχισε να αδυνατίζει στις υψηλές νότες.

Έχασε συνολικά 36 κιλά και έκτοτε παρέμεινε αδύνατη.

Το καλοκαίρι του 1957 εμφανίστηκε στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και κυριολεκτικά αποθεώθηκε.

Συνεργάστηκε με τους Αλέξη Μινωτή και Γιάννη Τσαρούχη στην Μήδεια του Κερουμπίνι στη Όπερα του Ντάλας.

Η παράσταση μεταφέρθηκε το 1959 στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου σε μία θριαμβευτική πρεμιέρα.

Εκείνη την εποχή η Κάλλας γνώρισε τον Αριστοτέλη Ωνάση, τον μεγάλο ανεκπλήρωτο έρωτα της ζωής της.

Στη δεκαετία του ’60 η υπέροχη φωνή της Μαρίας Κάλλας παρουσίασε αισθητή φθορά.

Οι εμφανίσεις της μειώθηκαν στο ελάχιστο λόγω συχνών ακυρώσεων.

Παρόλο που αποσύρθηκε επίσημα από την σκηνή στις αρχές της δεκαετίας του ’60 συνέχισε να τραγουδά στην Metropolitan Opera από τον Ιανουάριο του 1964 έως το 1965.

Το κύκνειο άσμα της ήταν η Νόρμα, που ανέβηκε στο Παρίσι, στις 29 Μαΐου του 1965.

Στην τρίτη πράξη της όπερας του Μπελίνι κατέρρευσε επί σκηνής και μεταφέρθηκε λιπόθυμη στο καμαρίνι της.

Ζητά διαζύγιο από τον σύζυγο της για να παντρευτεί τον Ωνάση, ο οποίος αρνείται να της το δώσει.

Φήμες λένε ότι την κακοποιούσε σεξουαλικά και ότι της επέβαλε ναρκωτικές ουσίες.

Το 1966 απορρίπτει την αμερικανική της υπηκοότητα και λαμβάνει την Ελληνική.

Με αυτή της την ενέργεια λύεται και τυπικά ο γάμος της με τον Μενεγκίνι.

Ελπίζει ότι ο Ωνάσης θα της ζητήσει να παντρευτούν κάτι που τελικά δεν γίνεται, αφού στις 20 Οκτωβρίου 1968 ο Έλληνας μεγιστάνας παντρεύεται τη χήρα του Αμερικανού Προέδρου Κέννεντυ, Τζάκυ.

Αυτή του η πράξη βυθίζει σε κατάθλιψη την κορυφαία υψίφωνο.

Στο ντοκιμαντέρ "Απόλυτη Κάλλας" του σκηνοθέτη Φιλίπ Κολί, βασισμένο σε ιστορικά αρχεία, αποκαλύπτεται μία μυστική πτυχή της ζωής της μεγάλης "ντίβας" ότι στις 30 Μαρτίου του 1960 γέννησε ένα άρρεν βρέφος μάλλον νεκρό που φέρεται ως καρπός του έρωτα της με τον Ωνάση. Ο Κολί ισχυρίζεται ότι επαλήθευσε αυτό το γεγονός με πιστοποιητικό γέννησης, με το όνομα Όμηρος, αλλά με επίθετο "μη αναγνώσιμο". Λέει ότι κατέχει φωτογραφίες από το νεκροταφείο Μπρέσο του Μιλάνου όπου, κατά τους ισχυρισμούς του, θάφτηκε το νεογέννητο υπό "άκρα μυστικότητα". Επίσης υπάρχουν φήμες που λένε ότι το παιδί δόθηκε για υιοθεσία μετά τη γέννηση του σε άγνωστο θετό γονέα.

Το 1969 γυρίζει σε ταινία τη "Μήδεια" του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Παζολίνι όμως δεν έχει τύχη στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Στις 25 Μαΐου 1970 μεταφέρεται στο νοσοκομείο και γίνεται γνωστό ότι επεχείρησε να αυτοκτονήσει λαμβάνοντας μεγάλη δόση βαρβιτουρικών.

Το 1973 σκηνοθετεί στο Τορίνο μαζί με τον Di Stefano το έργο "Σικελικοί Εσπερινοί" (I Vespri Siciliani) και την ίδια χρονιά ξεκινά μαζί του μία παγκόσμια καλλιτεχνική περιοδεία για να τον βοηθήσει οικονομικά να θεραπεύσει την άρρωστη κόρη του.

Στις 8 Δεκεμβρίου η Κάλλας τραγούδησε στην Όπερα των Παρισίων, όπου το κοινό την κάλεσε στη σκηνή 10 φορές καταχειροκροτώντας την.

Η τελευταία της εμφάνιση έγινε στην πόλη Σαππόρο της Ιαπωνίας στις 11 Δεκεμβρίου του 1974.

Έκτοτε, η Μαρία Κάλλας κλείστηκε στο διαμέρισμα της στο Παρίσι απομακρυσμένη από τον κόσμο.

Μοναδική συντροφιά η αδελφή της και η φίλη της, Βάσω Δεβέτζη.

Η ντίβα του 20ου αιώνα, η σοπράνο Μαρία Κάλλας λατρεύτηκε από το κοινό σε όλο τον κόσμο, αλλά ποτέ δεν γνώρισε την πραγματική αγάπη.

Η μεγάλη ντίβα έφυγε από τη ζωή το πρωί της 16ης Σεπτεμβρίου 1977 από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 54 ετών.

Η κηδεία της έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου στον Ελληνορθόδοξο Καθεδρικό του Αγίου Στεφάνου στο Παρίσι.

Αποτεφρώθηκε όπως επιθυμούσε και την άνοιξη του 1979 η τέφρα της σκορπίστηκε στο Αιγαίο Πέλαγος.

Τo 2010, ύστερα από έρευνες ανατρέπεται η άποψη ότι η δημοφιλής σοπράνο πέθανε από υψηλή δόση βαρβιτουρικών. Οι Ιταλοί φωνίατροι Φράνκο Φούσι και Νίκο Παολίλο, παρουσίασαν στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, ότι η τραγουδίστρια υπέφερε από δερματομυοσίτιδα, μία εκφυλιστική νόσο που φθείρει τους μυς, τους ιστούς και τον λάρυγγα.

Έτσι, εξηγείται η συνεχής παρακμή του μεγαλείου της φωνής της, που είχε αρχίσει να γίνεται αισθητή από την δεκαετία του ’60. Σύμφωνα με την επίσημη ιατρική έκθεση, ο θάνατος της Κάλλας οφειλόταν σε καρδιακή ανακοπή.

Όπως εξηγούν οι δύο Ιταλοί επιστήμονες, η θεραπεία για τη δερματομυοσίτιδα βασίζεται σε κορτιζονούχα και ανοσοκατασταλτικά φάρμακα, όπου μπορεί να επιφέρουν σταδιακά καρδιακή ανεπάρκεια. Ο Φούσι και ο Παολίλο συμφωνούν με την επίσημη ιατρική έκθεση, χωρίς όμως η ανακοπή να ήταν τυχαίο γεγονός, αλλά το αποτέλεσμα της εκφυλιστικής μυασθένειας.

Με τη φασματογραφική ανάλυση οι επιστήμονες εξέτασαν τις ηχογραφήσεις ίδιων κομματιών από διαφορετικές χρονικές περιόδους και διαπίστωσαν τις αλλοιώσεις στη φωνή της καλλιτέχνιδας.

Οι δύο φωνίατροι ανέλυσαν επίσης και τα τελευταία βίντεο της Κάλλας, στα οποία ήταν εμφανής και η μυϊκή χαλάρωση που είχε υποστεί, αφού ο θώρακας της δεν διατεινόταν κατά τη διάρκεια των αναπνοών.

Η μελέτη αυτή φέρνει στην επιφάνεια τη διάγνωση της δερματομυοσίτιδας, που είχε σχηματίσει ο γιατρός Μάριο Τζακοβάτσο το 1975, αλλά είχε κρατήσει κρυφή τη διάγνωση του μέχρι το 2002. Αθάνατη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους