Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μπορεί να γνωρίζεις εξαιρετικά πώς να ανταποκρίνεσαι, αλλά να μη γνωρίζεις τι επιθυμείς Μπορεί να ξέρεις πώς να γίνεσαι αυτό που χρειάζεται κάθε περίσταση.

Να καταλαβαίνεις γρήγορα τι περιμένουν οι άλλοι, να προσαρμόζεσαι, να φροντίζεις, να προβλέπεις δυσκολίες και να βρίσκεις λύσεις.

Να είσαι συνεπής, διαθέσιμος, αποτελεσματικός.

Να γνωρίζεις τι πρέπει να κάνεις, τι είναι σωστό να πεις, πώς να μη δυσαρεστήσεις, πώς να κρατήσεις μια σχέση ή μια ισορροπία.

Κι όμως, όταν κάποιος σε ρωτήσει «Εσύ τι θέλεις;», μπορεί να σιωπήσεις.

Όχι επειδή δεν έχεις επιθυμίες, αλλά επειδή έμαθες να στρέφεις την προσοχή σου τόσο πολύ προς τα έξω, ώστε έχασες την πρόσβαση προς τα μέσα.

Ίσως κάποτε η ικανότητά σου να ανταποκρίνεσαι υπήρξε ο τρόπος σου να διατηρείς τη σύνδεση.

Καταλάβαινες τη διάθεση του γονιού πριν ακόμη μιλήσει.

Γινόσουν ήσυχος όταν ήταν κουρασμένος, χρήσιμος όταν δυσκολευόταν, επιτυχημένος όταν χρειαζόταν να νιώσει περήφανος.

Δεν ρωτούσες πρώτα τι ένιωθες, αναρωτιόσουν τι έπρεπε να κάνεις για να παραμείνει ο άλλος κοντά σου.

Κάπως έτσι έγινες εξαιρετικός στο να ανταποκρίνεσαι στις ανάγκες των άλλων και ξένος απέναντι στις δικές σου.

Στην ενήλικη ζωή αυτό συχνά μοιάζει με ωριμότητα.

Οι άνθρωποι σε θεωρούν δυνατό, δοτικό, αξιόπιστο.

Στηρίζονται πάνω σου.

Θαυμάζουν όσα καταφέρνεις.

Δεν βλέπουν, όμως, πόσο δύσκολο είναι για σένα να ξεχωρίσεις την επιθυμία από την υποχρέωση, την αγάπη από την προσαρμογή, την ελεύθερη επιλογή από τον φόβο της απόρριψης.

Μπορεί να λες «δεν με πειράζει», επειδή δεν πρόλαβες να αναρωτηθείς αν σε πειράζει.

Να λες «ό,τι θέλεις εσύ», όχι από γενναιοδωρία, αλλά επειδή η δική σου επιθυμία σου προκαλεί αμηχανία.

Να παραμένεις σε σχέσεις, εργασίες και ρόλους στους οποίους ανταποκρίνεσαι άψογα, χωρίς να νιώθεις ότι ζεις αληθινά μέσα τους.

Μια γυναίκα, για παράδειγμα, μπορούσε να γνωρίζει τι χρειάζονταν τα παιδιά της, ο σύντροφός της και οι συνεργάτες της πριν ακόμη της το ζητήσουν.

Όταν, όμως, ρωτήθηκε τι θα επέλεγε για τον εαυτό της, αν για λίγο κανείς δεν χρειαζόταν τίποτα από εκείνη, δάκρυσε.

Δεν της έλειπε η ικανότητα να αποφασίζει, της έλειπε η εμπειρία ότι η δική της επιθυμία δικαιούται να υπάρχει.

Αυτό είναι που μπορεί να κάνει την επαφή με την επιθυμία τόσο δύσκολη.

Δεν ανακαλύπτεις απλώς τι θέλεις, αρχίζεις να απομακρύνεσαι από έναν ρόλο που σου εξασφάλιζε για χρόνια θέση, αξία και σύνδεση.

Γι’ αυτό, όταν πλησιάζεις αυτό που πραγματικά επιθυμείς, μπορεί να εμφανιστεί ενοχή.

Γιατί η επιθυμία σου δεν είναι πάντοτε βολική.

Μπορεί να απογοητεύσει, να διαφωνήσει, να αρνηθεί, να αλλάξει κατεύθυνση.

Μπορεί να σε οδηγήσει έξω από τον ρόλο του ανθρώπου που όλοι χρειάζονται και μέσα στη ζωή του ανθρώπου που επιλέγει.

Εκεί βρίσκεται η βαθύτερη δυσκολία: να δώσεις χώρο σε αυτό που επιθυμείς, ακόμη κι όταν δεν χωρά στις προσδοκίες των άλλων.

Να αντέξεις ότι κάποιοι μπορεί να δυσαρεστηθούν όταν πάψεις να οργανώνεις τη ζωή σου γύρω από όσα χρειάζονται από εσένα.

Η θεραπεία δεν σε μαθαίνει να αδιαφορείς για τους ανθρώπους.

Σε βοηθά να πάψεις να εξαφανίζεσαι μέσα στην ανταπόκρισή σου προς αυτούς.

Να ακούς τον άλλον χωρίς να εγκαταλείπεις τη δική σου φωνή.

Να προσφέρεις επειδή το επιλέγεις και όχι για να εξασφαλίσεις ότι θα σε αγαπήσουν.

Να μπορείς να πεις «θέλω», χωρίς να αισθάνεσαι ότι διαπράττεις κάτι εναντίον κάποιου.

Γιατί μπορεί να έχεις χτίσει μια ολόκληρη ζωή στην οποία είσαι πολύτιμος για όλους και παρ’ όλα αυτά να απουσιάζεις εσύ.

Και κάποτε χρειάζεται να ειπωθεί καθαρά: Το να ανταποκρίνεσαι υποδειγματικά σε μια ζωή που δεν επιθυμείς δεν είναι πληρότητα.

Είναι ένας εξαιρετικά επιτυχημένος τρόπος να διατηρείς τα πάντα στη θέση τους εκτός από εσένα. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους