Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν ισχύουν όσα διαβάζω, η Αλεξάνδρα είναι ένα κορίτσι στο φάσμα του αυτισμού, κι αυτό είναι το μήνυμα που έλαβε σε ομαδική συνομιλία από τους συμμαθητές λίγο πριν την έναρξη της Ε Δημοτικού.

Ας κρατήσουμε λίγο την οργή μας, κι ας είναι δικαιολογημένη.

Τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία δεν είναι ούτε φασίστες ούτε ναζιστές ούτε καθάρματα.

Ακόμα δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως ο εγκέφαλος τους, δεν έχουν φτάσει στην κορυφή του εξελικτικού τους ταξιδιού, πόσο μάλλον να μπορούν να έχουν οριστικές θέσεις και στάσεις για πολύπλοκα αφηρημένα κοινωνικά θέματα.

Είναι μόνο καθρέφτης της κοινωνίας και των οικογενειών τους.

Δε νομίζω ότι μας σοκάρει αυτό το κρυμμένο μίσος.

Προχτές πανηγύριζε – ή αδιαφορούσε- ένα τεράστιο μέρος της χώρας για την εν ψυχρώ δολοφονία του Θοδωρή.

Τα παιδιά είναι, όμως, και πλαστελίνη που μπορείς να φτιάξεις από έργα τέχνης μέχρι αποκρουστικές μάζες μίξας.

Το σχολείο που ονειρεύομαι εγώ, λοιπόν, δεν είναι μόνο ένα μέρος για να διαβάζεις, να δίνεις εξετάσεις, να γράφεις διαγωνίσματα, να παίρνεις βαθμούς.

Να ξεχωρίζεις από τους άλλους, να βάζεις τις βάσεις μιας λαμπρής καριέρας κοινωνικής κι οικονομικής ανέλιξης. Όχι.

Το σχολείο που θέλω είναι πρώτα και κύρια το ισχυρότερο οχυρό του κράτους και ο πολιορκητικός του κριός ταυτόχρονα για την καλλιέργεια, την προστασία και την εξέλιξη των παιδιών, των επόμενων γενιών, των επόμενων κοινωνιών.

Να εντοπίζει, να προλαμβάνει και να αντιμετωπίζει τις ανορθογραφίες και τις πληγές των οικογενειών και να ποτίζει τα ταλέντα, την ευφυΐα, την ηθική αντίληψη, τα κίνητρα των παιδιών.

Δε χρειάζεται να σπαταλήσουμε χρόνο για να αποδομήσουμε εκείνο το «παιδί μου είναι, ό,τι θέλω το κάνω, ό,τι θέλω του μαθαίνω». Όσο και να έχει εισχωρήσει το δηλητήριο της ιδιοκτησίας και του ατομικισμού στο αίμα του σύγχρονου ανθρώπου, νομίζω ότι τουλάχιστον εδώ όλοι καταλαβαίνουμε.

Το παιδί δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, δεν είναι υποχρεωτικό να είναι ένας ακόμα κρίκος σε μια αλυσίδα τραυμάτων και τοξικότητας, είναι μια ανεξάρτητη οντότητα που η παιδεία που θα αποκτήσει δεν αφορά έναν καλά κλεισμένο ατομικό κόσμο, αλλά θα έχει συνέπειες συνολικά στην κοινωνία.

Τα παιδιά είναι η πυρηνική μας ενέργεια, μπορεί να γίνουν από πυρηνικοί σταθμοί καθαρής ενέργειας μέχρι ατομικές βόμβες που μπορούν να μακελέψουν το μέλλον.

Στο χέρι μας κρατάμε το φως, στο χέρι μας και το σκοτάδι.

Δεν έχουμε καταλάβει τη σημασία του σχολείου, το πιστεύω.

Είναι τόσο κοντόφθαλμη η όραση του σύγχρονου ανθρώπου που όλα στηρίζονται στο πάμε κι όπου βγει με ό,τι έχουμε.

Εδώ, λοιπόν, εγώ προσωπικά δε βλέπω μια αφορμή για αφορισμούς, για μίσος, για κακίες, για σπόντες, για κούνημα δακτύλου, για προσβολές, για γενικεύσεις και τσουβαλιάσματα.

Βλέπω μια πολύ καλή αφορμή για «γλυπτική». Εφόσον υπάρχουν αυτά, είναι σημαντικό να έρχονται στο προσκήνιο.

Να πάρεις αυτές τις χυμένες πλαστελίνες, τις πατημένες από τον κόσμο μας, και να τις μορφοποιήσεις καταλλήλως.

Να βάλουμε λίγο στην άκρη τα μολύβια και να αφήσουμε το διαγώνισμα στο ψυγείο, δε θα χαλάσει, εκεί θα είναι και θα μας περιμένει.

Να γίνουν δράσεις συμπερίληψης, να γίνει shaping των συμπεριφορών που θέλουμε να δούμε, να προστεθούν ενημερωτικά προγράμματα, να ανανεωθεί η στοχοθεσία, να νιώσουν τα παιδιά όμορφα αγκαλιάζοντας – τι πιο εύκολο – κι όχι γρατζουνώντας και γδέρνοντας.

Να ανοίξουμε λίγο το πλάνο, τον ορίζοντα, να δούνε πόσο μεγαλύτερος είναι τελικά ο κόσμος.

Σε παρόμοια ηλικία, λίγο μικρότερος, για να ενταχθώ σε μια μικρή ομάδα αγοριών που είχαμε στην κοριτσοκρατούμενη τάξη μας, με θυμάμαι να κοροϊδεύω ως «πούστη» μαζί με άλλα παιδιά έναν συμμαθητή μου, τον Παναγιώτη.

Όχι, δεν είχα ιδέα τι είναι η σεξουαλικότητα και η ταυτότητα φύλου στη Γ Δημοτικού, να νιώσω κομμάτι μιας ομάδας ήθελα, να μην είμαι εγώ ο στόχος ήθελα.

Και ντρέπομαι για αυτό πια.

Θα του ζητάω πάντα συγγνώμη και πάντα τα δάκρυα του θα είναι σφαίρες που τρυπάνε τη συνείδησή μου.

Όμως ήμουν ακόμα πλαστελίνη κι υπήρχε ακόμα χώρος και τρόπος να αλλάξω.

Μην αφήσουμε κανένα παιδί να χαθεί είτε στην απομόνωση είτε στην τοξικότητα, σε καμία εκδοχή περιθωρίου.

Τα σχολεία μας να γίνουν ακαδημίες του Ανθρώπου.

Στα σχολεία βρίσκονται τα θεμέλια της επανάστασης.

Για αυτό κι έχω απεριόριστη αγάπη και σεβασμό στον καλό εκπαιδευτικό, στην καταρτισμένη παράλληλη στήριξη, στον γονιό που θέλει να ακούσει, να μάθει και να βελτιωθεί, στους φορείς που στηρίζουν τη δημόσια παιδεία, σε αυτούς που κοιτάνε και πέρα από τον πίνακα και τις καρτέλες με τις βαθμολογίες, σε αυτούς που κοιτάνε τα παιδιά στα μάτια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους