Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πόσο, μα πόσο μας έχει συγκλονίσει ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη…🥺 Και νομίζω πως όσο περνούν οι μέρες, αντί να το συνειδητοποιούμε και να ηρεμούμε, θυμώνουμε περισσότερο.

Γιατί αυτός ο θάνατος δεν χωνεύεται.

Με τίποτα.

Δεν έφυγε επειδή τον νίκησαν τα πάθη του.

Δεν έφυγε επειδή «έτσι ήταν η ζωή του», όπως ίσως εύκολα κάποιοι θα σκεφτούν για έναν καλλιτέχνη που έζησε έντονα. Ολόκληρος Μαζωνάκης έφτασε να χαθεί μέσα σε μια ιστορία που, όσο περισσότερα στοιχεία βγαίνουν στη δημοσιότητα, τόσο περισσότερο σε κάνει να αναρωτιέσαι: Μα είναι δυνατόν; Ένας άνθρωπος χάνει τις αισθήσεις του μπροστά σου.

Είναι αναίσθητος.

Και αντί η πρώτη σου κίνηση να είναι να πάρεις το τηλέφωνο και να καλέσεις ΑΜΕΣΩΣ το ΕΚΑΒ, σύμφωνα με όσα έχουν έρθει στο φως από την έρευνα, υπάρχουν φωτογραφίες στο κινητό, αναζητήσεις μέσω τεχνητής νοημοσύνης για το πώς θα επανέλθει ένας αναίσθητος άνθρωπος και πολύτιμος χρόνος που περνά μέχρι να ειδοποιηθεί το ΕΚΑΒ.

Συγγνώμη, αλλά εγώ τρελαίνομαι μόνο που το σκέφτομαι.

Να έχεις έναν αναίσθητο άνθρωπο μπροστά σου και, αντί να ουρλιάζεις «καλέστε ασθενοφόρο», να ασχολείσαι με κινητά; Να ψάχνεις στο ChatGPT τι πρέπει να κάνεις; Στο ChatGPT; Όταν ένας άνθρωπος καταρρέει και δεν ανταποκρίνεται, δεν κάθεσαι να ρωτήσεις το ChatGPT.

Δεν ψάχνεις στο Google.

Δεν δοκιμάζεις «θεραπείες». Δεν παίζεις τον Θεό.

Καλείς το ΕΚΑΒ. Τελεία.

Και κάπου εδώ η στεναχώρια μετατρέπεται σε θυμό.

Γιατί δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου μία σκέψη: Αν είχαν καλέσει αμέσως το ΕΚΑΒ, θα ζούσε σήμερα; Αυτό το «αν» είναι που μας τρελαίνει.

Αυτό είναι που δεν μας αφήνει να χωνέψουμε όλη αυτή την ιστορία.

Γιατί μιλάμε για τον Γιώργο Μαζωνάκη.

Έναν άνθρωπο που μπορούσε να έχει πρόσβαση σε γιατρούς, νοσοκομεία, εξετάσεις, σε ό,τι χρειαζόταν.

Και τελικά διαβάζουμε όλα αυτά για τις τελευταίες, κρίσιμες στιγμές του και λες: Δεν μπορεί.

Δεν γίνεται να έφυγε έτσι αυτός ο άνθρωπος.

Πείτε με υπερβολική.

Πείτε ότι έχω κολλήσει με αυτή την ιστορία.

Πείτε ότι έχω κάνει δέκα αναρτήσεις για τον Μαζωνάκη. Ναι.

Έχω κολλήσει.

Γιατί δεν μπορώ να το χωνέψω.

Και νιώθω θυμό.

Πολύ θυμό.

Θυμώνω με τους κομπογιαννίτες.

Θυμώνω με όλους αυτούς που παρουσιάζονται σαν «θεραπευτές» και παίζουν με την υγεία και την απελπισία ανθρώπων που τους εμπιστεύονται.

Θυμώνω με όσους πιστεύουν ότι μπορούν να αντικαταστήσουν την πραγματική ιατρική και, πάνω απ’ όλα, θυμώνω γιατί, όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται αναίσθητος μπροστά σου, δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη.

Παίρνεις το τηλέφωνο και καλείς βοήθεια.

Και ξέρετε τι με τρελαίνει περισσότερο; Ότι δεν υπάρχει ένα κουμπί να γυρίσουμε εκείνα τα λεπτά πίσω.

Να πάρει κάποιος εκείνο το καταραμένο τηλέφωνο.

Να καλέσει το 166.

Να φτάσει ένα ασθενοφόρο νωρίτερα.

Να γίνει ό,τι μπορούσε να γίνει.

Και μετά ας αποφάσιζε η ζωή.

Αλλά τουλάχιστον να ξέραμε ότι έγιναν ΟΛΑ όσα έπρεπε να γίνουν για να σωθεί.

Αυτό δεν χωνεύεται.

Και ίσως γι’ αυτό είμαστε τόσοι άνθρωποι έτσι αυτές τις μέρες.

Δεν πενθούμε απλώς έναν καλλιτέχνη με τον οποίο μεγαλώσαμε.

Είμαστε και θυμωμένοι.

Γιατί μέσα στο μυαλό μας γυρίζει ξανά και ξανά η ίδια ερώτηση: «Ρε γαμώτο… αν είχε κληθεί εγκαίρως βοήθεια, μήπως αυτός ο άνθρωπος θα ήταν ακόμα εδώ;» Και αυτή η σκέψη είναι που πονάει περισσότερο απ’ όλες. 🖤

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους