Original Post

Πλήρες Κείμενο:

4. ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΤΕΣ Ξεκίνησε λοιπόν μια σχολική πορεία με τους γονείς μου να είναι αισιόδοξοι για την πορεία μου.

Η αισιοδοξία συνίστατο στο ότι , οκ, τό παιδί μας (δηλαδή εγώ) θα μάθει να διαβάζει καί να γράφει καί επίσης θα μάθει πρόσθεση κι αφαίρεση, άντε καί λίγο πολλαπλασιασμό.

Οι γονείς μου με αγαπούσαν πολύ, όπως όλοι οι γονείς τα δικά τους παιδιά, καί ελπίζανε πως θα είμαι σωματικά γερός, ώστε όταν μεγαλώσω καί γίνω 15 ή 16 χρονών θα μπορούσα να δουλεύω ως οικοδόμος ή εργάτης σε γεωργικές εργασίες, διότι καί αυτοί τέτοιες εργασίες έκαναν: ο πατέρας ήταν οικοδόμος καί η μητέρα εργάτρια γής.

Η πορεία μου ως μαθητής τού δημοτικού ήταν καλή καί στήν Δ' τάξη φυσιολογικά έμεινα στάσιμος στην ίδια τάξη.

Τότε μέναμε στην ίδια τάξη και όταν συνέβαινε αυτό τρώγαμε και ένα χέρι ξύλο από τους γονείς μας, για να διορθωθεί ο χαρακτήρας μας.

Ευνόητο είναι πως ο δάσκαλος είχε πάντα δίκιο και ήταν ιερό πρόσωπο και αλάνθαστο.

Έμεινα λοιπόν στάσιμος στην ίδια τάξη, διότι όταν κυλούσε η σχολική χρονιά όλη μέρα πετάλωνα τζιτζίκια, κυνηγούσα σπουργίτια με τη σφενδόνα, έτσι για να τα σκοτώνω, έσπαγα με τα άλλα παιδιά λάμπες της ΔΕΗ και κάναμε οποιαδήποτε πράξη ήταν αντίθετη με τους νομούς, το Σύνταγμα του κράτους, τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και δε πα να τρώγαμε το ξύλο της αρκούδας από τους δασκάλους μας.

Λεπτομέρειες θα σάς πώ αύριο.

Επισυνάπτω φωτογραφία με το αγαπημένο κουνελάκι μου στον ώμο, από τήν οποία μπορείτε να βγάλετε ένα αμυδρό συμπέρασμα για τό τί καπνό φούμαρα μικρός κάπου στην Γ' τάξη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους