Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συζητάνε σήμερα όλοι για τη μαύρη κάρτα στις αναπτυξιακές ηλικίες στη Ρουμανία.

Κι όμως,κάτι αντίστοιχο υπάρχει ήδη από πέρυσι και στην Ελλάδα,μέσα από το πρόγραμμα #Αναγέννηση Απλώς εδώ ελάχιστοι δίνουν σημασία.

Και κάπου εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα.

Πέρυσι,σε έναν αγώνα,παρενέβησα και έκανα συστάσεις σε γονείς για τη συμπεριφορά τους.

Το αποτέλεσμα.

Οι συστάσεις θεωρήθηκαν προσβολή.

Η προσπάθεια να προστατευτεί το παιδί και το αναπτυξιακό περιβάλλον του,θεωρήθηκε επίθεση προς τον γονέα.

Και αυτό δεν είναι απλώς ποδοσφαιρικό πρόβλημα.

Είναι κοινωνικό πρόβλημα.

Γιατί έχουμε φτάσει στο σημείο αρκετοί γονείς να θεωρούν ότι γνωρίζουν τα πάντα καλύτερα από τον προπονητή.

Ξέρουν πώς πρέπει να προπονηθεί το παιδί.

Ξέρουν πότε πρέπει να παίξει.

Ξέρουν γιατί δεν έπαιξε.

Ξέρουν τι πρέπει να κάνει ο προπονητής.

Και πολλές φορές είναι οι ίδιοι άνθρωποι που δυσκολεύονται να αφήσουν το παιδί να μάθει ακόμη και τα πιο απλά πράγματα μόνο του.

Να δέσει τα κορδόνια του.

Να πάρει μια απόφαση.

Να κάνει ένα λάθος.

Να αναλάβει την ευθύνη.

Ίσως,λοιπόν, πριν αναρωτηθούμε αν χρειάζεται μαύρη κάρτα στα γήπεδα, πρέπει να αναρωτηθούμε κάτι πολύ πιο σημαντικό.

Μήπως πρώτα χρειάζεται να αλλάξουμε τη δική μας συμπεριφορά απέναντι στα παιδιά. Γιατί στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο δεν μεγαλώνουμε μόνο ποδοσφαιριστές. Μεγαλώνουμε ανθρώπους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους