Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Την άνοιξη του 1945, ο 18χρονος Σίντνεϊ Πουατιέ -που ως τότε δούλευε ως λαντζιέρης- χτύπησε την πόρτα του American Negro Theatre στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης αφού είδε μία αγγελία.

Ο συνιδρυτής του θεάτρου, ο Φρέντρικ Ο’Νιλ, άνοιξε την πόρτα και του έδωσε ένα σενάριο. Ο Πουατιέ δεν είχε πατήσει ποτέ το πόδι του σε σκηνή και δεν μπορούσε να διαβάσει καλά.

Δεν είχε καν ακούσει ποτέ τη λέξη «σενάριο». Πάλεψε να καταφέρει να περάσει την πρώτη γραμμή, λέξη προς λέξη, και σύντομα ο Ο’Νιλ τον απέρριψε: «Με δυσκολία μιλάς.

Έχεις προφορά.

Δεν μπορείς να γίνεις ηθοποιός με τέτοια προφορά.

Και με δυσκολία διαβάζεις.

Δεν μπορείς να είσαι ηθοποιός και να μην μπορείς να διαβάσεις». Η απόρριψη έκανε τον Πουατιέ πιο αποφασισμένο να γίνει ηθοποιός, τον πείσμωσε.

Για τους επόμενους έξι μήνες, «ξεκίνησε ένα απίστευτο πρόγραμμα αυτοεκπαίδευσης». Ενώ δούλευε ως λαντζιέρης, έκανε οικονομίες για να αγοράσει ένα ραδιόφωνο και, προσπαθώντας να απαλλαγεί από την προφορά που κουβαλούσε από τις Μπαχάμες, μιμούνταν την καθαρή άρθρωση των ανθρώπων στις σαπουνόπερες, στα δελτία ειδήσεων και στις διαφημίσεις.

Αφού πέρασε μισός χρόνος, ο Πουατιέ επέστρεψε στο American Negro Theatre.

Του προτάθηκε να ερμηνεύσει, επίσης έναν αυτοσχεδιασμό ενός στρατιώτη που πιάστηκε στη ζούγκλα.

Και έτσι έκανε.

Ήταν σίγουρος ότι η οντισιόν ήταν μια καταστροφή, αλλά τελικά έγινε δεκτός στο πρόγραμμα, δουλεύοντας όμως ως επιστάτης με αντάλλαγμα τα μαθήματα υποκριτικής.

Ένα βράδυ, ο πρωταγωνιστής της παράστασης Χάρι Μπελαφόντε έπρεπε να απουσιάζει και έτσι κάλεσαν τον Σίντεϊ να πάρει τη θέση του, καθώς είχε μάθει τις ατάκες του.

Εκείνος, εντυπωσίασε το κοινό και κέρδισε τον πρώτο του επίσημο ρόλο στη «Λυσιστράτη» και στη συνέχεια στην «Άννα Λουκάστα». Το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο ήρθε το 1950 στην ταινία «No Way Out». Βραβεύτηκε με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1963 "Κάτω από το βλέμμα του Θεού". Ήταν ο πρώτος Αφροαμερικανός ηθοποιός που έλαβε αυτή την τιμή…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους