Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΡΕΝΟΥΑΡ ΠΑΤΗΡ ΚΑΙ ΥΙΟΣ. Μια δύσκολη εξίσωση για την οποία έχει χυθεί πολύ μελάνι.

Επιστρέφοντας από το μέτωπο του Μεγάλου Πολέμου τραυματισμένος στο πόδι, ο νεαρός Ζαν Ρενουάρ φωτογραφίζεται με τον μεγάλο ιμπρεσιονιστή ζωγράφο Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ, ακινητοποιημένο στην πολυθρόνα του, σε πένθος για τη σύζυγό του.

Τον πατέρα που απαιτούσε από τον δευτερότοκο γιο του να τον αποκαλεί όχι "μπαμπά" (papa) αλλά "αφεντικό" (patron), που τον κοιτούσε με αγάπη μόνο όταν τον είχε για μοντέλο σε μια σειρά από πορτραίτα απίστευτης ζεστασιάς και οικειότητας, συχνά στην αγκαλιά της νταντάς του, Γκαμπριέλ, που του επέτρεψε να κόψει τα μακριά, πυρόξανθα μαλλιά του μόνο όταν έγινε 16 ετών, για να τον απαθανατίσει στο κατώφλι του ανδρισμού, στο αριστούργημα "Ο Ζαν ως κυνηγός" . Λίγα χρόνια αργότερα από αυτή τη φωτογραφία, αμέσως μετά από τον θάνατο του Πιερ Ωγκύστ, ο Ζαν Ρενουάρ παντρεύτηκε την Κάθριν Χέσλινγκ -το έμπιστο μοντέλο του πατέρα του- και "για να την κάνει σταρ του σινεμά", παραδόθηκε ψυχή τε και σώματι στην τέχνη που ερωτεύτηκε όταν -αναρρώνοντας από το τραύμα του- έβλεπε τη μια ταινία μετά την άλλη με το πόδι ανεβασμένο στο μπροστινό κάθισμα.

Και φυσικά σε όλη τη διάρκεια της λαμπρής διαδρομής που τον έφερε στο βάθρο "του αφεντικού "του γαλλικού κινηματογράφου, αντιμετώπιζε το τυραννικό ερώτημα πόση από την πατρική κληρονομιά υπάρχει στην κοσμοπολίτικη φιλμογραφία του. “Πέρασα τη ζωή μου, προσπαθώντας να καθορίσω το μέγεθος της πατρικής επιρροής επάνω μου", γράφει στην αυτοβιογραφία του."Έβαλα τα δυνατά μου να ξεφύγω από αυτήν...Τώρα αν στις ταινίες μου κάποια τοπία, κάποια κοστούμια θυμίζουν τους πίνακες του πατέρα μου, αυτό συμβαίνει για δύο λόγους.

Πρώτα γιατί η ιστορία διαδραματίζεται στον τόπο και τον χρόνο όπου ο πατέρας μου δούλευε πολύ στα νιάτα του.

Ύστερα επειδή είμαι ο γιος του." Ο γιος που προχώρησε πέρα από την αστική/ αισθησιακή μακαριότητα του πατρικού βλεμματος με τον κριτικό/ποιητικό ρεαλισμό του σινεμά του, κι έγινε ο πρώτος "Δημιουργός"στην ιστορία του.

Που τόλμησε να κινηματογραφήσει το γλίστρημα στην παραφροσύνη του πολέμου μιας αριστοκρατίας που αυτοσκηνοθετείται, στον "Κανόνα του παιχνιδιού". Το πιο δυνατό από τα πολλά αριστουργήματά του, που όχι μόνο κόστισε στον Ρενουάρ την εξορία του στο Χόλλυγουντ, αλλά μας άφησε ένα από τα πιο πικρά αποφθέγματα του 20ού αιώνα : "Σ΄αυτόν τον κόσμο το πιο φοβερό είναι ότι ο καθένας έχει τους λόγους του". Jean Renoir ( 15 Σεπτέμβρη 1894 – 12 Φλεβάρη 1979)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους