Original Post

Πλήρες Κείμενο:

H τοξική ντροπή δεν αφορά σε μια συγκεριμένη πράξη αλλά συον ίδιο τον άνθρωπο.

Και είναι πολύ διαφορετικό να αισθάνομαι «έκανα κάτι κακό» από το να αισθάνομαι «είμαι κακός». Το πρώτο αφήνει ανοιχτό τον δρόμο της επανόρθωσης.

Το δεύτερο κλείνει κάθε προοπτική βελτίωσης.

Γιατί αν το πρόβλημα είναι αυτό που έκανες, μπορείς να το διορθώσεις.

Αν όμως πιστεύεις ότι το πρόβλημα είσαι εσύ, τότε δεν ξέρεις τι να διορθώσεις.

Και απλά νιώθεις πως βρίσκεσαι σε αδιέξοδο.

Πολλές φορές αυτή η φωνή έχει τις ρίζες της στο παρελθόν.

Ένα παιδί που άκουσε «είσαι κακός» αντί για «αυτό που έκανες ήταν λάθος». Ένα παιδί που ένιωθε ότι η αγάπη γίνεται κριτική κάθε φορά που αποτυγχάνει.

Που έμαθε να φοβάται το βλέμμα του γονιού.

Που ένιωθε ότι πρέπει να είναι τέλειο για να αξίζει.

Και το παιδί δεν μπορεί να σκεφτεί: «Ο μεγάλος απέναντί μου δυσκολεύεται να με αποδεχθεί». Συχνά καταλήγει σε ένα πολύ πιο σκληρό συμπέρασμα: «Φταίω εγώ.

Κάτι δεν πάει καλά με μένα». Και μεγαλώνει.

Μόνο που μεγαλώνει και η φωνή.

Τη συναντάμε μέσα μας όταν αποτυγχάνουμε.

Όταν κάποιος μας απορρίπτει.

Όταν μια σχέση τελειώνει.

Όταν κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και δεν μας αρέσει αυτό που βλέπουμε.

Τότε δεν ακούμε απλώς μια κριτική.

Ακούμε εκείνη την παλιά καταδίκη: «Δεν τα καταφέρνω.

Δεν είμαι αρκετά καλός.

Δεν αξίζω». Γι' αυτό η ντροπή συχνά μας κάνει να κρυβόμαστε.

Να μην πλησιάζουμε τους άλλους.

Να φοβόμαστε την οικειότητα.

Να μην τολμάμε.

Να ζητάμε διαρκώς επιβεβαίωση.

Και μερικές φορές να ψάχνουμε οτιδήποτε μπορεί να μουδιάσει για λίγο αυτή την εσωτερική φωνή.

Η αλλαγή αρχίζει από μια δύσκολη διάκριση: Έκανα κάτι λάθος ή πιστεύω ότι εγώ είμαι λάθος; Δεν είμαστε τα λάθη μας.

Δεν είμαστε οι αποτυχίες μας.

Δεν είμαστε η απόρριψη που δεχθήκαμε.

Και δεν χρειάζεται να γίνουμε τέλειοι για να αξίζουμε μια σχέση, την αποδοχή ή την αγάπη.

Αμφισβητούμε εκείνη τη φωνή που εγκαταστάθηκε μέσα μας τόσο νωρίς, ώστε κάποτε πάψαμε να καταλαβαίνουμε ότι δεν γεννήθηκε από εμάς.

Και τότε συμβαίνει κάτι σημαντικό.

Δεν προσπαθούμε πια να αποδείξουμε ότι αξίζουμε.

Μαθαίνουμε να υπάρχουμε χωρίς να δικάζουμε συνεχώς τον εαυτό μας.

Γιατί η μεγαλύτερη νίκη απέναντι στην τοξική ντροπή δεν είναι να πούμε: «Είμαι τέλειος». Είναι να μπορέσουμε να πούμε: Έχω αδυναμίες.

Έχω κάνει λάθη.

Έχω πληγώσει και έχω πληγωθεί.

Όλα αυτά είναι μέρος της ιστορίας μου. Τα κοιτάζω με ειλικρίνεια ενώ παράλληλα σέβομαι και εκτιμώ, βαθιά και ολοκληρωτικά, τον εαυτό μου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους