Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πρώτη ημέρα της σχολικής χρονιάς είναι πάντα ξεχωριστή, γεμάτη έντονα και διαφορετικά συναισθήματα για μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς.

Μετά την ξεγνοιασιά του καλοκαιριού, επιστροφή σε αυτό το σχολείο που είναι τόσο βαρετό και εχθρικό προς τη δημιουργική σκέψη.

Θυμάμαι ως πρωτάκι, ένα ταξίδι στο άγνωστο, γεμάτο τρακ, περιέργεια και τη μητέρα μου χαρούμενη που δεν το είχα πάρει καθόλου άσχημα το νέο περιβάλλον.

Θυμάμαι αργότερα μετέπειτα αγιασμούς ως τη στιγμή χαρούμενης αντάμωσης με φίλους και συμμαθητές, όπου μοιραζόμασταν τις καλοκαιρινές αναμνήσεις.

Και τη μυρωδιά των νέων βιβλίων (ασήκωτα αλλά η μυρωδιά του χαρτιού δεν ξεχνιέται). Μέσα στις σχολικές αίθουσες (αυτές που έχουμε τέλος πάντων), όλοι αναμένουν την εκκίνηση για νέες γνώσεις, εμπειρίες, φιλίες.

Μια διαδικασία που κυρίως οφείλεται και βαστιέται στο φιλότιμο των εκπαιδευτικών, όχι σε κάποιο μελετημένο στην ολότητα του σχεδιασμό.

Για τα κλασικά προβλήματα που κάθε χρόνο οι αρμόδιοι λένε τα γνωρίζουν , πως έχουν πιάσει τον παλμό της κοινωνίας και στον επόμενο αγιασμό ξανά τα ίδια μην επαναλαμβανόμαστε.

Πολιτικές επιλογές είναι όλα.

Και οι υποδομές και χρηματοδότηση, και η συνεχής εντατικοποίηση παρακολούθησης των νέων εξελίξεων από εκπαιδευτικούς που παλεύουν με αναξιοπρεπείς αμοιβές και δύσκολες συνθήκες εργασίας.

Και τα σχολεία με σοβάδες που πέφτουν, με τοπικούς "άρχοντες" που βασίζονται στην καλή διάθεση χορηγών.

Αν θέλουν και όταν... Καλή σχολική χρονιά και πάλι.

Προς το παρόν από το γραφείο ακούω τις φωνές που μετά τον Αγιασμό έχουν κατακλύσει τον προαύλιο χώρο του Α.Νικολάου και ζηλεύω κάπως, όχι για το σχολείο αλλά τα νιάτα των μαθητών που το συνοδεύουν

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους