Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ενα οδυνηρό ερώτημα ... τι θα ειχε συμβεί εαν δεν ειχε παει μόνος στο ραντεβού του θανάτου? Όλοι (ίσως) στεναχωρηθήκαμε για τον Μαζωνάκη.

Ένας άνθρωπος έφυγε πολύ πρόωρα και, θα πω εγώ, με έναν τρόπο βίαιο και τραγικό.

Θα σταθώ, όμως, και σε κάτι άλλο.

Ήταν ένας άνθρωπος που, απ’ όσα γνωρίζουμε, δεν είχε καλή σχέση με την οικογένειά του.

Χωρίς, φυσικά, κανείς μας να μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα ποιος έφταιγε γι’ αυτή την κατάσταση.

Προσωπικά, θεωρώ πως πιθανότατα υπήρχαν ευθύνες και από τις δύο πλευρές, και από την οικογένεια και από τον ίδιο.

Από εκεί και πέρα, όμως, αναρωτιέμαι κάτι.

Αν υπήρχε ένας άνθρωπος πραγματικά κοντά του.

Ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να τον ακούσει χωρίς να τον κρίνει, να συζητήσει μαζί του, να του παρουσιάσει και μια δεύτερη άποψη.

Ένας άνθρωπος που, όταν εκείνος θα έλεγε «θα πάω εκεί», θα του έλεγε: «Στάσου λίγο.

Ας το ψάξουμε καλύτερα.

Πάρε και μια δεύτερη γνώμη.

Κι αν θέλεις, θα έρθω κι εγώ μαζί σου». Άραγε, θα είχε πάρει την ίδια απόφαση; Γιατί, πέρα από τη θλίψη και την οργή που προκαλεί η συγκεκριμένη υπόθεση, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε και κάτι πολύ σημαντικό, ήταν μια εξαιρετικά λανθασμένη και επικίνδυνη επιλογή να εμπιστευτεί την υγεία του και, τελικά, τη ζωή του σε ένα ιδιωτικό ιατρείο και σε ανθρώπους που, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, δεν φαίνεται να διέθεταν την απαραίτητη επιστημονική κατάρτιση, νομιμοποίηση ή άδεια για να πραγματοποιούν τέτοιες πράξεις.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη που δεν πρέπει να ξεχνάμε.

Στη ζωή σου θα υπάρξουν άνθρωποι που θα σε συμβουλέψουν.

Όμως δεν θα είναι όλες οι συμβουλές καλοπροαίρετες.

Δεν θα θέλουν όλοι πραγματικά το καλό σου.

Κάποιοι μπορεί να σου δώσουν ακόμη και λάθος συμβουλές, επειδή οι δικές τους επιδιώξεις, τα δικά τους συμφέροντα ή οι δικοί τους σκοποί εξυπηρετούνται μέσα από τις δικές σου αποφάσεις.

Γι’ αυτό έχει τόσο μεγάλη σημασία να υπάρχει δίπλα σου ένας άνθρωπος που να σε αγαπά πραγματικά και να μην έχει να κερδίσει τίποτα από την επιλογή που θα κάνεις.

Ένας άνθρωπος που θα σου πει όχι αυτό που θέλεις να ακούσεις, αλλά αυτό που πιστεύει ότι πρέπει να ακούσεις. «Πάρε και μια δεύτερη γνώμη». «Δεν μου αρέσει αυτό που ακούω.

Ας το ψάξουμε καλύτερα». «Μην αποφασίσεις τώρα». «Έλα, θα έρθω κι εγώ μαζί σου». Και ίσως εδώ βρίσκεται το πιο οδυνηρό ερώτημα.

Πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί τα πράγματα, αν υπήρχε δίπλα του ένας άνθρωπος που να μπορούσε πραγματικά να τον ακούσει και, όταν χρειαζόταν, να του πει «στάσου λίγο, σκέψου το ξανά»; Όχι για να αποφασίσει για εκείνον.

Αλλά για να είναι εκεί.

Να του πει την αλήθεια, ακόμη κι όταν δεν θέλει να την ακούσει.

Μπορεί να μην άλλαζε τίποτα.

Μπορεί όμως και να άλλαζε τα πάντα.

Και ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο σκληρές πλευρές αυτής της ιστορίας ,το πόσο σημαντικό είναι, στη ζωή ενός ανθρώπου, να υπάρχει έστω ένας άνθρωπος δίπλα του που να μπορεί να τον ακούσει, να τον προστατεύσει όταν χρειάζεται και κυρίως να του πει την αλήθεια.

Και ίσως μέσα σε όλη αυτή την τραγική ιστορία υπάρχει ένα ακόμη μεγάλο μάθημα: πόσο σημαντικό είναι η οικογένεια να παραμένει μια αρραγής ενότητα.

Όχι μια οικογένεια χωρίς διαφωνίες.

Όχι μια οικογένεια όπου όλοι συμφωνούν σε όλα.

Αυτό δεν υπάρχει.

Αλλά μια οικογένεια που, ακόμη κι όταν πληγώνεται, ακόμη κι όταν θυμώνει, ακόμη κι όταν υπάρχουν συγκρούσεις, δεν αφήνει τον άνθρωπό της να αισθάνεται μόνος.

Γιατί η #οικογένεια πρέπει να είναι, πάνω απ’ όλα, το ασφαλές καταφύγιο.

Ο #άνθρωπος που θα μπορείς να πάρεις ένα τηλέφωνο όταν φοβάσαι.

Ο άνθρωπος που θα μπορείς να του πεις «δεν ξέρω τι να κάνω». Ο άνθρωπος που θα σου πει «στάσου, μην πάρεις αυτή την απόφαση μόνος σου». Και, αν χρειαστεί, θα σου πει: «Θα έρθω κι εγώ μαζί σου». Δεν σημαίνει ότι η οικογένεια πρέπει να ελέγχει τη ζωή σου ή να αποφασίζει για σένα.

Σημαίνει ότι δεν πρέπει να χάνεται η επικοινωνία.

Γιατί όταν ένας άνθρωπος απομακρύνεται από την οικογένειά του, μπορεί να γίνει πολύ πιο ευάλωτος.

Μπορεί να πάρει αποφάσεις μόνος, χωρίς κανέναν να του θέσει ένα δεύτερο ερώτημα, να του προτείνει μια δεύτερη γνώμη, να του πει «περίμενε λίγο». Κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν η παρουσία μιας δεμένης οικογένειας θα είχε αλλάξει τη συγκεκριμένη τραγική εξέλιξη.

Και θα ήταν άδικο να το υποστηρίξουμε.

Μπορούμε όμως να κρατήσουμε κάτι πολύ σημαντικό.

Πόσο σημαντικό είναι η οικογένεια να παραμένει μια αρραγής ενότητα, ακόμη και όταν υπάρχουν διαφωνίες, εντάσεις και πληγές.

Να μαθαίνουμε να μιλάμε.

Να συγχωρούμε.

Να ζητάμε βοήθεια.

Να κάνουμε ένα βήμα πίσω από τον εγωισμό μας όταν βλέπουμε ότι ο άνθρωπός μας απομακρύνεται.

Γιατί μπορεί να διαφωνείς με τον αδελφό σου, με το παιδί σου, με τον γονιό σου.

Μπορεί να έχεις θυμώσει.

Μπορεί να έχεις πληγωθεί.

Αλλά στο τέλος της ημέρας, πρέπει να υπάρχει μια πόρτα ανοιχτή.

Ένα #τηλέφωνο που θα απαντηθεί.

Ένα «έλα, κάτσε να μιλήσουμε». Ένα «δεν συμφωνώ μαζί σου, αλλά είμαι εδώ». Γιατί αρραγής οικογένεια δεν είναι η οικογένεια που δεν τσακώνεται.

Είναι η οικογένεια που, ακόμη και μέσα στον τσακωμό, δεν εγκαταλείπει ο ένας τον άλλον.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορούμε να θυμόμαστε όλοι.

Γιατί στη ζωή δεν χρειαζόμαστε μόνο ανθρώπους που θα μας λένε «ναι». Χρειαζόμαστε και εκείνον τον άνθρωπο που θα μας αγαπά αρκετά ώστε να μας πει «όχι». Εκείνον που θα μας προστατεύσει ακόμη κι από μια δική μας λανθασμένη απόφαση.

Και κυρίως, εκείνον που δεν θα αφήσει ποτέ το προσωπικό του συμφέρον να γίνει πιο σημαντικό από τη δική μας ασφάλεια. Ελένη Ζώτου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους