Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Μαζωνάκης πέθανε από ανακοπή σε ένα ιατρείο χωρίς άδεια καί τόν απαραίτητο ιατρικό εξοπλισμό για την πράξη που γινόταν (πλασμαφαιρεση). Από εκεί και πέρα ξεκινά το θέατρο.

Μέσα σε λίγες ώρες ο άνθρωπος μετατράπηκε σε αγνό, βασανισμένο, σχεδόν άγιο παιδί της Νίκαιας που πάλεψε με τα πάθη του και έφυγε άδικα.

Ξαφνικά εξαφανίστηκαν οι δεκαετίες φημών και μαρτυριών ανθρώπων πού τον γνώριζαν για χρήση σκληρών ναρκωτικών.

Εξαφανίστηκαν οι απόψεις πού ανέφεραν για συγκεκριμένες σεξουαλικές συμπεριφορές, ολα αυτά έγιναν λεπτομέρειες ή συκοφαντίες μέσα σε μία νύχτα, γιατί Η ΑΓΕΛΗ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΗΡΩΑ καί όχι άνθρωπο.

Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της κοινωνίας : δεν αντέχει την πολυπλοκότητα.

Χρειάζεται καθαρά σχήματα. ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΠΟΙΟΝ να τον υψώσει για να νοιώσει ότι υπάρχει νόημα, ότι υπάρχει κάπου ένας 'καλός' που άξιζε περισσότερο από τους υπόλοιπους.

Και όταν αυτός ο κάποιος είναι δημοφιλής, έχει χρήμα και σκηνή, η αγέλη του φοράει φωτοστέφανο με τη βία.

Του αποδίδει αρετές που δεν είχε, τον 'καθαρίζει' από ό,τι τον έκανε ακριβώς αυτό που ήταν, και μετά κλαίει δημόσια για να νοιώσει ηθική ανωτερότητα.

Ας δούμε όμως τήν ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ χωρίς φίλτρο : Ο ανώνυμος τοξικοεξαρτημένος που αργοπεθαίνει σε μια πλατεία ή σε ένα εγκαταλελειμμένο διαμέρισμα δεν παίρνει ούτε ένα λεπτό συμπάθειας.

Είναι "'σκουπίδι", "απειλή" για τήν κοινωνια ,"βάρος". Η ίδια κοινωνία που σήμερα γράφει ποιήματα για τον Μαζωνάκη, χθες περνούσε δίπλα από τον ίδιο τύπο ανθρώπου (ίδιο,μόνο όσον αφορά τό θέμα τών ουσιών) και έστριβε το κεφάλι με αηδία.

Δεν υπάρχει γι' αυτόν "πάλεψε με τα πάθη του". Υπάρχει μόνο περιφρόνηση, αποστροφή και αδιαφορία.

ΤΟ "ΜΈΤΡΟ" ΑΛΛΑΖΕΙ μόνο όταν υπάρχει φήμη και λεφτά.

Τότε η εξάρτηση γίνεται τραγικότητα.

Όταν δεν υπάρχουν τά χρήματα καί ή δημοσιότητα γίνεται ακραίος κοινωνικός στιγματισμός.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την ομοφυλοφιλία και τις σεξουαλικές συμπεριφορές.

Όταν ο κατηγορούμενος είναι διάσημος, η όποια καταγγελία γίνεται αμέσως αμφιλεγόμενη, πιθανόν εκβιασμός, μην βιαζόμαστε να κρίνουμε.

Όταν είναι άσημος, φτωχός ή απλώς χωρίς προστασία, η ίδια καταγγελία γίνεται αφορμή για δημόσιο διασυρμό και ηθικό λιντσάρισμα.

Η κοινωνία που φωνάζει για "αποδοχή"και "δικαιώματα" αποδεικνύει καθημερινά ότι η αποδοχή της είναι ΤΑΞΙΚΗ και επικοινωνιακή.

Ισχύει για όσους έχουν πρόσβαση στα φώτα.

Για τους υπόλοιπους παραμένει ΘΕΩΡΙΑ και συχνά ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ. Αυτή Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΗΡΩΕΣ είναι αρρώστεια,είναι η απόδειξη ότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν μπορεί να αντέξει την πραγματικότητα χωρίς να την εξωραισει.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ κάποιον να τον θεοποιήσει για να ξεχάσει τη δική του ΜΙΚΡΟΤΗΤΑ,τη δική του ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, τη δική του ΑΔΥΝΑΜΙΑ να κοιτάξει κατάματα τους ανθρώπους όπως είναι : ->> αντιφατικούς, ελαττωματικούς, συχνά αδύναμους και μερικές φορές επικίνδυνους. Ο Μαζωνάκης δεν ήταν ούτε άγιος ούτε τέρας.

Ήταν ένας άνθρωπος με ταλέντο, με προβλήματα, με δημόσια ζωή που περιλάμβανε και σκοτεινά σημεία.

Η κοινωνία όμως δεν τον ήθελε έτσι.

Τον ήθελε καθαρό, τραγικό και ιδανικό, γιατί μόνο έτσι μπορούσε να τον χρησιμοποιήσει ως καθρέφτη ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ για νόημα.

Και αυτή η ανάγκη είναι τόσο δυνατή που σβήνει γεγονότα, σβήνει καταγγελίες και μετατρέπει τον θάνατο σε ευκαιρία για μαζικό συναισθηματικό παραλήρημα.

Αυτό δεν συνιστά πραγματικό πένθος, είναι ΗΘΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ μεταμφιεσμένη σε συγκίνηση.

Και όσο συνεχίζουμε να το κάνουμε - να κατασκευάζουμε ήρωες από ανθρώπους που δεν ήταν, να εφαρμόζουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά ανάλογα με τη δημοφιλία, να κλαίμε για τον διάσημο και να φτύνουμε τον ανώνυμο - αποδεικνύουμε μόνο ένα πράγμα : ότι η κοινωνία δεν έχει ωριμάσει. Παραμένει ΑΓΕΛΗ που πεινάει για είδωλα, γιατί δεν αντέχει να κοιτάξει τον εαυτό της χωρίς φίλτρο. * Ό τίτλος τού τραγουδιού στο βίντεο, είναι : "on your feet , on your knees".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους